شهریور ۱۷، ۱۳۸۸

Free Abtahi & آزادی ابطحی

Permítanme ustedes ser, al margen de mis puestos de responsabilidad oficiales, Mohammad Alí Abtahí”. Con estas palabras se presentaba en 2003 en su blog webneveshtehâ el consejero jurídico de la Presidencia iraní, primer mulá y político iraní blogger, y hasta la fecha única autoridad gubernamental del país en tomarse en serio la conducción de una bitácora cibernética.

Como declaración de principios, figura en su blog: “Considero que profundas reformas, el arraigo de la democracia, y el respeto a la tradición y a la religión son la vía para la salvación de Irán. He sido siempre fiel a la Revolución Islámica y a su llorado líder, y mi deseo es permanecer siempre al servicio del pueblo de Irán".  

Durante años, Abtahí ocupó distintos puestos en la Radiotelevisión nacional iraní, encargándose entre otras cosas de la secretaría internacional de IRIB. En 1988, siendo el después presidente Seyed Mohammad Jatamí ministro de Cultura y Guía Islámica(s), fue designado secretario de asuntos internacionales del ministerio, y ocupó el cargo hasta que tras la dimisión de Jatamí presentó la suya propia: una muestra entre otras del duradero vínculo entre las carreras de ambos políticos. Así, con el acceso de su compañero y correligionario a la jefatura del gobierno, Mohammad Alí Abtáhí pasó a dirigir el despacho de Presidencia, además de gestionar las secretarías parlamentaria y jurídica de la misma, y ser posteriormente designado consejero personal del propio Jatamí. Con posterioridad a ese cargo, ha venido presidiendo el Instituto de Diálogo entre Religiones. 

Mohammad Alí Abtahí es miembro destacado de la reformista Asamblea de los Clérigos Combatientes, como lo son el mismo Jatamí o Mehdí Karrubí. Y es así como en las elecciones presidenciales celebradas el 12 de junio de 2009, el mulá blogger apoyó de modo decidido la candidatura de Karrubí. Cuatro días después de la votación, mientras en todo Irán se producían millonarias protestas por fraude electoral, agentes de las fuerzas de seguridad del Estado irrumpieron de modo sorpresivo en su domicilio a las 5 de la mañana para detenerlo, sin aducir motivo claro.

Como otros presos políticos reformistas, Mohammad Alí Abtahí ha pasado más de cincuenta días en una celda de aislamiento, sometido a fuertes presiones físicas y psíquicas, hasta tal punto que su esposa, la Sra. Musaví-Neyad, afirmó después de su primer encuentro en prisión: “He visto a mi marido por primera vez después de 43 días, y ha perdido unos 18 kilos de peso. Dice que desde hace varios días le suministran unas pastillas que lo mantienen ajeno a los ajetreos del mundo". Varios días después de este encuentro el poder judicial iraní organizó un primer juicio-espectáculo de varias decenas de políticos y periodistas bajo el nombre de “tribunal de instrucción de los disturbios post-electorales". Allí, un Abtahí demacrado y despojado de su habitual carácter bromista “confesó” que la idea del fraude en las elecciones no era más que “una alucinación”. Tan poco creíble es para los conciudadanos de este fiel activista del reformismo iraní contradecir sólidas convicciones apoyadas en mil indicios, que Abtahí ha sido obligado a conceder una entrevista televisiva en pijama carcelario, retomar su blog desde la celda y visitar a su familia para una fotografiada ruptura del ayuno de Ramadán, acompañado de tres agentes de policía. Pero Abtahí sigue en prisión mientras su esposa e hijas sufren constantes presiones para no revelar detalles sobre el caso. Mientras tanto la blogosfera persa, añorando el regreso de una de sus figuras más emblemáticas, funde su recuerdo con el de Galileo Galilei y el de aquellas otras "confesiones" ante aquella otra Inquisición.

Por favor firme aqui en este enlace para ayudarle

www.freeabtahi.com

 Mehdi

--------------------------------------------------------------------------

این روزها دائما صحبت از زندانیان سیاسی گرفتار شده توسط عوامل حکومتی ایران (بعد از انتخابات اخیر) مخصوصاً در زندان اوین است. محمد علی ابطحی، اولین روحانی وبلاگ نویس و رئیس موسسه بین المللی گفتگوی ادیان، یکی از این فعالان در بند است. این روحانی اصلاح طلب در زمان ریاست جمهوری سید محمد خاتمی به عنوان رئیس دفتر ریاست جهموری، معاونت حقوقی و پارلمانی و همچنین در سمت مشاور ایشان را یاری می داد.

او سال‌ها در سمت‌های مختلف در رادیو و تلویزیون ملی ایران فعالیت کرده است که از جملۀ آنها می­توان به معاونت بررون مرزی صدا و سیما اشاره کرد. وی در تاریخ ۱۲ دی ۱۳۶۷ از طرف سید محمد خاتمی که آن روزها وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را در دولت اکبر هاشمی رفسنجانی به عهده داشت، به معاونت امور بین‌الملل این وزارتخانه منصوب شد که با استعفای خاتمی از وزارت ارشاد در ۵ مرداد ۱۳۷۱ او نیز استعفا داد. ابطحی 1 سال بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران با خانم فهیمه موسوی نژاد ازدواج کرد که ثمرۀ این وصلت 3 دختر به نامهای فاطمه، فائزه و فریده است.

«اجازه دهید من محمد علی ابطحی باشم بی توجه به مسئولیت‌های رسمی و حقوقی‌ام.» این جمله زینت­بخش اولین صفحه وبلاگ شخصی این پدر مهربان است که در سال 1382 شروع به کار کرد و ابتدا با نام «وب­نوشت» و پس از مدتی با عنوان «وب­نوشته­ها» در فضای وبلاگ نویسی فارسی برای خود اعتباری دست و پا کرد. ابطحی در معرفی اینترنتی خود در وبلاگش نوشته است: «اصلاحات عمیق و نهادینه شدن دموکراسی و احترام به سنت و دین را راه نجات ایران می‌دانم. به انقلاب اسلامی و رهبر فقید آن همیشه وفادار بوده‌ام و دوست دارم همیشه در خدمت مردم ایران باشم».

وی اولین مقام رسمی در ایران بود که به وبلاگ نویسی جدی و حرفه­ای روی آورد  و از این رو، می­توان او را پدر وبلاگ نویسی دولتی در ایران دانست. ایشان در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران از حامیان سرسخت مهدی کروبی، یکی از دو کاندیدای اصلاح­طلب، بود و چهار روز بعد از انتخابات در کمال تعجب و صرفاً به خاطر عقاید آزادی خواهانه­اش توسط نیروهای امنیتی و به دلایل واهی در ساعت 5 صبح در منزلش دستگیر شد. خانم موسوی نژاد، همسر این چهره شاخص اصلاح طلبی در ایران، پس از دیدار با او در زندان اعلام کرد: بعد از ۴۳ روز که همسرم را دیدم حدود ۱۸ کیلو وزن کم کرده‌ بود و می‌گفت که چند روزی است که قرصی را به من می‌دهند که مرا از جار و جنجال و هیاهوی این دنیا فارغ کرده ‌است. چند روز بعد از این ملاقات بود که در جریان اولین دادگاه فرمایشی­ای که قوۀ قضائیۀ جمهوری اسلامی با عنوان «دادگاه رسیدگی به اغتشاشات; بعد از انتخابات» برگذار کرد، با چهره­ای تکیده که هیچ نشانی از آن ابطحی شاد و بذله­گوی همیشگی نداشت، در میان شگفتی همگان اعتراف کرد که جریان تقلب در انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ایران توهمی بیش نبوده است. چند روز بعد، یکی از روزنامه­های اصلاح­طلب تهران در واکنش به جریان اعتراف­گیری­های ساختگی و خیمه­شب­بازی مأبانه دادگاه انقلاب تهران تیتر زد:« گالیله نیز اعتراف کرد!». آری، گالیله هم به صاف بودن زمین اعتراف کرد اما با تمام وجود و در اعماق قلب خود ایمان داشت که این اعتراف ذره­ای از گرد بودن زمین کم نخواهد کرد.

برای کمک به او سایت زیر را امضا میکنیم

www.freeabtahi.com

مهدی

تیر ۱۲، ۱۳۸۸

Mi casa Irán




Después de que me han bloqueado el blog, ésta es la primera vez que empiezo a escribir y quiero explicar mi sentimiento, mi pensamiento y mis deseos. Tengo la sensación de patriotismo, el liberalismo me ha ocupado todo el pensamiento y mi deseo es que todo el pueblo iraní piense libre y viva libre y el mejor situación económica para ellos.
Es difícil escribir sabiendo que no tenga ningún espacio en el ambiente irreal del Internet! Pero escribo con una garganta temblada y escribo a pesar de todas las amenazas como bloquear los blogs y otras cosas, solo porque soy amada de Irán. Hasta ahora teníamos muchos problemas como estar en paro y los problemas económicos pero nunca quejamos de esta situación. Es que queremos mucho esta tierra. Esta vez tiene una diferencia con el pasado. Yo estoy de luto de los mártires en los días de lucha contra el fraude y mentira. Tengo mucha preocupación sobre mis amigos políticos y periodistas y otros estudiantes arrestados en la cárcel, los que desean visitar otra vez a sus familias. De verdad que ocurrirá en el futuro?

M.Mehdi.Rezaeian

تیر ۰۹، ۱۳۸۸

!!!!!Han bloqueado mi blog




Desgracaidamente mi blog se ha blogueado desde mediodia de hoy el martes y nadie en Iran puede entrar en el y en vez de mi blog ven este escrito.


تیر ۰۳، ۱۳۸۸

Irán, a las 10 de la noche







Allaho Akbar! Allaho Akbar! Ya Hossein Mir Hossein!

Estos son algunos de los eslóganes después de las elecciones polémicas que lo gritan muchas personas de las ventanas y las tejados de sus casas cada noche desde las 10 a las 10:30, en todas las ciudades de Irán. Eso demuestra la protesta fuerte de la gente sobre las elecciones presidenciales y vemos cada noche se multiplica esta gente para gritar.
Hoy, el miércoles, en Teherán había otra manifestación delante del parlamento de los diputados para protestar en forma legal y sin ningún eslogan contra el gobierno. Pero la guardia civil apoyado con Basij no les dejaron a unir juntos y al final otra vez algunos fueron heridos.
¿Por que no permiten llegar la voz de los protestantes a las orejas de los gobernadores??!!
¿Por que todo en el mundo condena estos actos violentos contra la gente pero nuestro gobierno no dice nada??!!

M.Mehdi.Rezaeian

خرداد ۳۱، ۱۳۸۸

Viva Iran







Con mucho respeto a los queridos mártires del día pasado en Teherán, empiezo a escribir mi nota. Espero que continúe los objetos de estos queridos cada día más. Les quiero a todos los lectores, leyendo este escrito les pidáis para ellos, la paz a Dios.
Hoy, el domingo en algunas calles de Teherán, se ha visto unos combates entre los jóvenes y la milicia islámica del Basij. Tener miedo del pensamiento libre y lucha contra la mentira y fraude, se ha cambiado el ambiente de Teherán a un cuartel militar. Pero la gente no tiene miedo de nada y quiere dedicar su alma para obtener la libertad creyendo en su Dios. Lo siento mucho cuando oigo de nuestros gobernadores actual que se llaman la gente valiente luchador en las calles como unos rebeldes inválidos.
M.Mehdi.Rezaeian

خرداد ۳۰، ۱۳۸۸

Mi ciudad en el fuego






¡Hola amigos!

Aquí es Teherán, la capital de Irán, una ciudad sumida en la sangre y fuego! Tengo miedo de escribir y hasta ahora no decidía a escribir pero hoy voy a hacerlo porque mi arma ahora solo es mi bolígrafo. Hablo de los asesinatos de hoy y de los días pasados, de mis amigos periodistas y mis amigos políticos que están en la cárcel solo por decir sus opiniones y sus pensamientos.
Os digo a los gobernadores:
¿Por qué no nos dejáis presentar nuestra queja directamente? ¿Por qué no queréis soportar los que no están de acuerdo con vosotros y por qué habéis empezado a matarlos? ¡Dejadnos en paz!

M.Mehdi. Rezaeian

خرداد ۲۱، ۱۳۸۸

Un cambio politico para Iran


Estos días en Irán son días sumidos en mucha emoción y alegría.Porque el viernes tenemos una gran elección para elegir nuestro próximo presidente. La mayoría de la gente sale a las calles por las noches para introducir y anunciar su candidato propio y favorito. Los dos partidos políticos más importantes en Irán son las Reformistas y las Fundamentalistas. El candidato conocido del primer partido se llama Mir Hossein Musavi y el de segundo es Mahmud Ahmadi Neyad. Mi marido y yo estamos de acuerdo con las Reformistas y estamos hartos de los programas de Ahmadi neyad. Sus decisiones económicas y políticas hacen mucho daño a Irán y tenemos la esperanza que caiga de su poder lo más posible. Mucha gente quiere este cambio para mi país.

Viva Musavi, Viva Irán, Viva libertad

Escrito por:

Fatemeh Mortazavi

خرداد ۰۸، ۱۳۸۸

گذری بر ادبیات پلیسی از دیدگاه نویسندگان اسپانیایی (2)

از جمله نویسندگان جدیدتر می توان به گیرمو مارتینز اشاره کرد که داستانهای پلیسی اش را با مسائل مربوط به منطق و فلسفه می آمیزد زیرا خود معلم منطق و ریاضی است. همچنین فرناندو سورنتینو نویسنده معروف نیز از این قائله عقب نمانده و چندین داستان پلیسی در لیست داستانهایش دارد . او معتقد است که نوشتن در این ژانر اصلا کار ساده ای نیست و اتفاقا در مواردی که باید چارچوب روایی داستان حفظ شود،کار بسیار دشواری است.
اما در اسپانیا در زمان حکومت فرانکو به خاطر خفقان حاکم بر جامعه ادبیات پلیسی مشخصی وجود نداشت و ترجمه هایی کم و بیش از انگلیسی و آلمانی دیده می شد ولی بعد از مرگ دیکتاتور نویسند های همچون مانوئل واسکس مونتالبان با خلق رمان خالکوبی ( 1974) و یک سال بعد از آن ادواردو مندوسا با داستانش" حقیقت در باره ساولتا" خودشان را به عنوان نویسندگان این ژانر معرفی کردند. مونتالبان اهل بارسلونا شاعر و رمان نویسی که در موضوعات مختلفی به نوشتن پرداخته. در نوشته های پلیسی اش حالتی انتقاد آمیز بر امور سیاسی جامعه دارد به صورتی که تحولات شرایط سیاسی در اسپانیا را با خواندن کتابهایش می توان فهمید. مهمترین اثر او در این زمینه رمان دریاهای جنوب (1979)است که موفقیت زیادی کسب کرد و به فروش بالایی دست یافت. شخصیت بازرس کاروالیو که توسط مانوئل خلق شده است در این داستان تحقیق خود را در مورد قتل رئیس استوارت پدرل آغاز می کند که یک سال قبل از مرگش کارش را برای رسیدن به آرزوی دیرینه اش رها کرده بود و آن زندگی در کنار دریاهای جنوب بود و بعدها درگیر مسائل سیاسی شد.

سیده فاطمه مرتضوی

خرداد ۰۳، ۱۳۸۸

گذری بر ادبیات پلیسی از دیدگاه نویسندگان اسپانیایی (1)


اگر بخواهیم نگاهی گذرا به آثار نویسندگان اسپانیایی زبان در ژانر پلیسی باندازیم باید گفت که برجسته ترین آنان خورخه لوئیس بورخس به همراه بیوی کاسارس است. بورخس، این نویسنده قرن بیستمی زاده محله‌ای است که به آن محله چاقو‌کشها (پالرمو) در بوئنوس آیرس می گفتند و این خود یکی از مهمترین عوامل نوشتن داستانهای پلیسی بورخس است. او از همان دوران کودکی انواع شخصیتها را در ذهنش پرورش می داد و از آنجا که در توهماتش واقعیات را می نویسد، توانست داستان مرد کنج صورتی که در آن دعوا همراه با قتل و چاقو کشی اتفاق می افتد را با پیچش خاص روایی خود بنویسد . یکی دیگر از آثار برجسته او کتاب تاریخ جهانی بدنامی است که مجموعه‌ای است از داستانهایی بر اساس جنایات واقعی. داستانهای پلیسی بورخس و بیوی کاسارس روشی معمایی و پیچیده همچون مسائل ریاضی دارند که آرام آرام رو به حل شدن می روند و روند منظمی دارند. آن دو با خلق شخصیت بازرس" ایسیدرو پارودی" مجموعه پلیسی با دستمایه کمیک خلق کردند این بازرس همه مشکلات را از پشت میله‌های زندان حل می کند و خودش یک متهم است. خورخه معتقد است که بهترین ژانر برای بازنمایی شخصیت، ژانر پلیسی است. زیرا انسان برای رسیدن به پول، قدرت و یا عشق دست به هر کاری می زند و باعث آشکار شدن تضادهای برجسته شخصیت درونی خود می شود از دیگر نویسندگان مطرح می توان به ارنستو ساباتوی آرژانتینی نام برد که با نوشتن رمان " تونل " شهرتی جهانی پیدا کرد. این رمان وی را یکی از رمانهای مدرن منطقه آمریکای لاتین به حساب می آورند. اعترافات یک نقاش که قاتل معشوقه خودش است اندیشه جبر گرایانه این نویسنده باعث خلق این تونل تاریک و تو در تو شده است. نا امیدی و پوچ گرایی در پیکره داستان به چشم می خورد چرا که دغدغه خود نویسنده است. ردولفو‌والش دیگر نویسنده اسپانیایی زبان ژانرهای پلیسی که با پیروی از سبک سنتی و کلاسیک ادگار آلن پو و کانون دویلی می نوشت، موضوعات سیاسی را نیز دستمایه کار خود قرار می داد. داستان بی نظیر او به اسم " آن زن " که در آن دو نفر به طور ثابت در مورد یک زن صحبت می کنند و در طول داستان نمی گویند که چه کسی است ولی خواننده به یکباره متوجه می شود که او کسی نیست جز اوا پرون ( فعال سیاسی و مسئول تشکل زنان و فعال وزارت کارو سلامت آرژانتین )
ادامه دارد..............
نویسنده سیده فاطمه مرتضوی

اردیبهشت ۲۴، ۱۳۸۸

داستان کوتاه ( 3)

نسخه سحر آمیز
به زور پوزه اش را گرفتم و مقداری از مواد داخل شیشه را در حلقش ریختم. شیشه داغ بود و انگشتانم را می سوزاند و من می دیدم که چشمان لوکاس در حال بیرون زدن از حدقه بود. وقتی رهایش کردم رفتار عجیبی داشت. پشت سر هم سرفه و عطسه می کرد و بعد یکدفعه ساکت شد به نحوی که به ندرت نفس می کشید. یک ساعت و نیم تمام من و مارسلو با دقت به او نگاه می کردیم ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.
در حالیکه امتحان می کردم ببینم که آیا سگ بیچاره مرده یا نه گفتم: این نسخه به درد سگها نمی خورد. مارسلو گفت: بله، حالا باید ببینیم که نسخه این جادوگر بر روی ما چه اثری خواهد داشت.
لوله آزمایش را دوبار پر از محلول کردیم تا اول من بخورم و سپس دوستم مارسلو. هر کدام از ما مقدار قابل توجهی از این محلول سیاه رنگ و دود آلود را خوردیم. برای لحظاتی مزه‌ای شبیه به شربت سرفه داشت و لحظاتی بعد شبیه به طعم گوگرد یا باروت می شد. مارسلو مثل لوکاس کمی احساس خفگی کرد و چند بار پشت سرهم عطسه کرد ولی در عوض، چشمان من پر از اشک شد و احساس بر افروختگی در صورت و شکم می کردم.
یک ساعت تمام صبورانه منتظر ماندیم همین طور ساعتها می گذشت و هنگامی که دیدیم هیچ اتفاق خاصی نیفتاد، با هم نشستیم و تلویزیون تماشا کردیم و باید می پذیرفتیم که جادوگر با ما شوخی تحقیر آمیزانه ای کرده بود.


نویسنده فرناندو سورنتینو
مترجم: سیده فاطمه مرتضوی

اردیبهشت ۱۹، ۱۳۸۸

En Irán el año nuevo comenzó el ¡20 de marzo!


Este ensayo escrito por mi ,se ha publicado en 6 de mayo 2009 en la revista de miperiodico en España.


Cuando las plantas florecen y la naturaleza empieza a renovarse, se inicia el año nuevo en mi queridopaís. En Irán, el primer día de la primavera es el del año nuevo, que se llama Nowruz. Hace milenios que los iraníes celebran Nowruz y es una de las celebraciones más antiguas del mundo. Este año 1388 el año nuevo comenzó el 20 de marzo de 2009, a las quince y trece minutos y treinta y nueve segundos de la tarde. En el momento del cambio del año, todos los miembros de la familia, con sus vestidos nuevos, se sientan alrededor de un mantel llamado “Haftsin” (siete eses) y piden a Dios lo mejor para toda la familia y todo el mundo.
Nowruz (el día nuevo) ha quedado desde la época de la antigüedad porque se celebraba antes del Imperio Aqueménida. Ciro II, el fundador de tal imperio, declaró a Nowruz como una Fiesta Nacional en 538 a.C. La fiesta de Nowruz empieza desde el momento del equinoccio primaveral. El inicio del año nuevo ocurre en el momento del paso del sol desde el punto del equinoccio primaveral y exactamente ha sido determinado con cómputo astronómico. Por eso siempre el primer día del año nuevo coincide con el primer día de la primavera. De acuerdo con la astronomía, el equinoccio primaveral en el hemisferio norte de la tierra es el momento en el que el sol pasa desde la órbita ecuatorial y se dirige al norte del cielo. Nuestro calendario, llamado Heijra Solar, coincide con el primer mes de la primavera Farvardin y, según el calendario cristiano, es el 20 o 21 de marzo.
Este nuevo año para nosotros llegó en 1388 Heijra Solar. Otro elemento básico y muy importante en este calendario es el año en que nuestro profeta Mahoma (la paz sea con él) marchó desde la ciudad de La Meca hasta Medina en Arabia Saudí. El inventor de nuestro calendario es el poeta Hakim Omar Khayam Neyshaburi, y su exactitud
es mucho más precisa que otros en el mundo.


S. Fatemeh Mortazavi
16 de abril de 2009, Irán, Teherán

اردیبهشت ۱۴، ۱۳۸۸

Las fiestas en España 3,جشنها در اسپانیا 3


Granada es una ciudad en el sur de España, su población aproximadamante es 237,929 y tiene una extensión de más de 88 Kilm. Esta ciudad fue bajo del Imperio de los musulmanos de Andalucía hasta 1492. En esta zona como otras zonas en España hay las fiestas divertidas y ahora yo voy a contarles a vosotros.

La fiesta de Reconquista que se celebra en 2 de Enero con los desfiles y actos oficiales y también se ve el estandarte de los Reyes Catolicos desde el balcon del Ayuntamiento.

El Día de la Cruz en 3 de Mayo que se decoran las calles y plazas de cruces con flores y finales de Mayo es el Festival Internacional de Teatro.

Pero la fiesta mas importante entre otras, la que también es muy importante en Europea se celebra a finales de Junio, llamado el Festival Internacional de la Musica y la Danza. Los lugares elegidos para Festival son el palacio de Alhambra, el palacio de Carlos V, el palacio Arabe o en los Jardines del Generalife, con su teatro al aire libre.


------------------------------------

گرانادا شهریست در جنوب اسپانیا با جمعیتی بالغ بر 237و929 نفر و مساحتی برابر به 88 کیلومتر مربع که تا سال 1942 در دست مسلمانان اندلسی بوده است.
در این منطقه هم به مانند دیگر مناطق اسپانیا جشنهای متنوع و جذابی برگزار می گردد که در این نوشتار قصد داریم شما را تا حدودی با این رسومات آشنا نماییم.


در روز دوم ژانویه جشن معروف به رکونکیتا برگزار می گردد. این جشن همراه می شود با رژه و تئاترهای شهری که با به اهتزاز در آوردن نشان ( پرچم ) شاهان کاتولیک از تراس شهرداری به پایان می رسد.


در روز سوم می که معروف به روز صلیب می باشد، تمام خیابانها و میادین شهر را بوسیله ریلهایی از گل تزئین می نمایند. همچنین در اواخر ماه می نیز جشنواره بین المللی تئاتر برگزار می گردد.


اما معروفترین جشن گرانادا ( جشن بین المللی موزیک و رقص ) که یکی از مهمترین جشنهای اروپا نیز به حساب می آید در اواخر ماه ژوئن برگزار می گردد. این جشنواره در کاخهای الحمرا، کارلوس پنجم و عرب و یا در باغهای خنرالیفه همراه با تئاتر در فضای باز برگزار می گردد.






اردیبهشت ۱۰، ۱۳۸۸

داستان کوتاه ( 2 )

نسخه سحر آمیز
شنبه شب بود که خواب جادوگری را دیدم. مثل همه ساحرها لباس بلند مشکی پوشیده بود و کلاه نوک تیزی هم بر سر داشت. روی کلاه و لباسش تصاویری از ماه و ستاره به رنگ نقره ای حک شده بود. جادوگر، پیر و لاغر اندام با ریشهای سفید و بلند بود و همچنین بینی دراز و استخوانی داشت. جالب اینجاست که من در رویاهایم نسخه سحر آمیز غیب شدن را به وضوح می بینم. فکر کنم دلیل دیدن این خوابها این است که پدرم نسخه پیچ داروخانه است و من به دیدن نسخه عادت دارم.یکدفعه از خواب پریدم، هر آنچه در نسخه دیده بودم، روی کاغذ آوردم و بعد به سراغ دوستم مارسلو رفتم آخر می خواستیم با هم این کار را تجربه کنیم. خودمان را در آزمایشگاه پشت داروخانه حبس کردیم و دست به کار شدیم. با استفاده از لوله های آزمایش، استوانه مدرج و دستگاه تقطیر کارمان را آغاز کردیم، داخل یکی اسید و دیگری بخار و مقداری لجن که جایی جمع شده بود و نمی دانم به چه درد می خورد، اضافه کردیم. خیلی هیجان زده بودیم، در واقع دیگر طبق نسخه جادوگر عمل نمی کردیم و بر اساس فرمول اختراعی خودمان پیش می رفتیم. دیگر هر چیزی که به دستمان می آمد اضافه می کردیم تا آنجا که در نهایت به محلولی سیاه رنگ، غلیظ و داغ دست یافتیم و آن را درون بطری بزرگی ریختیم. مارسلو مقداری از این محلول را با ملاقه ای چوبی درون یک لوله شیشه ای ریخت. من هم لوکاس توله سگ خود را آوردم. سگ بیچاره خیلی مقاومت می کرد ولی باید وادار به خوردنش می کردم،
ادامه دارد........

نویسنده فرناندو سورنتینو
مترجم: سیده فاطمه مرتضوی

اردیبهشت ۰۵، ۱۳۸۸

Maymand, میمند







El pueblo de Meymand está situado a 38 Kilometros de la ciudad Shahr-e-Babak en la provincia de Kerman (Sur de Irán) con 350 cuevas construidas a mano. Seguramente Meymamnd es un pueblo más antiguo del mundo porque tiene 12000 años. Según los documentos la apariencia del zoroastriano ha ocurrido 6000 años antes de Jesús Cristo, pues la antigüedad de este pueblo llega al menos a 6000 años antes de Jesús Cristo. Las pinturas de 10000 años y las cerámicas de 6000 años solo son las evidencias para probar lo que ha dicho en los documentos........
Esta continuoso

Escritor: Mehdi Rezaeian
Traductora: Fatemeh Mortazavi



-----------------



روستای میمند با 350 خانه دست کنده شده اش در 38 کیلومتری شهر بابک از توابع استان کرمان واقع شده است. مطمئنا میمند یکی از باستانی ترین سکونت گاهای بشر در جهان است که از 12هزار سال پیش تاکنون همچنان پابرجا ست. بر اساس دانسته های جدید ظهور زرتشت 6000 سال قبل از میلاد مسیح است، بنابراین قدمت میمند حداقل 6000 سال قبل از میلاد مسیح می باشد، نقوش 10 هزار ساله و سفالهای 6هزار ساله به خودی خود قدمت میمند را گواهی می دهند. ......
ادامه دارد

محمد مهدی رضائیان



فروردین ۳۱، ۱۳۸۸

El ciprés de 4000 años,سرو4000ساله




Creo que este árbol ciprés de 4000 años situado en la ciudad AbarKuh en la provincia de Fars en el sur de Irán, sea uno de los arboles más antiguos y más viejos del mundo. Les recomiendo que vengáis a Irán y lo visitéis desde la cerca y disfrutéis de su belleza y su atracción.
----------------------------------------------------------------
فکر می کنم این درخت سرو 4000 ساله که در شهرستان ابرکوه، در استان فارس قرار دارد یکی از کهن سال ترین سروهای دنیا باشد. حتما بایستی این سرو تنومند را از نزدیک ببینید تا بتوانید به عظمت آن پی ببرید.

فروردین ۲۸، ۱۳۸۸

آرزو


تنها قلب گرم تو، و دیگر هیچ.
پردیس من پهندشتی است

بی هیچ نغمه­ای از هَزاران
و بی هیچ آوای چنگی.

پردیس من پهندشتی است

با چشمه­ساری کوچک
و رودبارانی مردّد،

بی مهمیز باد بر شاخساران
و بی هیچ ستاره­ای که بخواهد برگ گیاهی باشد؛

نوری شگرف از شبتابی دیگر
در پهندشتی از نگاههای شکسته
سکوتی کامل

چندانکه پژواک مطنطن گلبوسه­های ما
تا دوردست آسمان را بشکافد.
تنها قلب گرم تو، و دیگر هیچ.
فدريكو گارسيا لوركا
ترجمة عليرضا خان­جان

فروردین ۲۵، ۱۳۸۸

Las fiestas en España 2,جشنها در اسپانیا 2


Zaragoza es la capital de territorio del Aragon en España. En esta zona como las otras, se celebran las fiestas interesantes. Aquí les explico algunas de ellas.
Fiestas del Pilar, se celebran en octubre en honor de la patrona
" La Virgen del Pilar ".
En Mayo, las "Fiestas de Primavera " les dan mucha alegría a los habitantes de estas zones porque se convierten en un lugar como paraiso en esta estación.
Otras fiestas llamados el Festival de la Fruta en Calatayud y el Festival de la Aceituna en Caspe.
Pero sobre todo las fiestas mas llamativas y divertidas son las que rememoran las Batallas de moros y cristianos. Los poblerinos con sus vestidos especiales( sus espadas, palos y escudos) demostrando los luchadores en esta época, escenifican las antiguas luchas medievales de la reconquista. Las ciudades en las que se hacen estas fiestas: Zaragoza, Cetina, Ateca, Longares y Ambel.


-------------------------------------------------------------------------------------


ساراگوسا پایتخت منطقه خود مختار آراگون در کشور اسپانیاست. در این منطقا هم به مانند بقیه مناطق و شهرهای اسپانیا جشنهای متنوع و جذابی برگزار می گردد. که در زیر به خلاصه ای از آنها اشاره می نماییم:
شاید بتوان گفت که معروف ترین جشنی که در این شهر برگزار می گرددموسوم به جشن پیلار است. که به افتخار بانوی قدیسه " پیلار مقدس " برگزار می گردد.
جشنهای بهاره که سرزمین آراگونی ها به زیباترین حد خود می رسد در ماه می برگزار می شود.
از دیگر جشنهای این ایالت می توان به فستیوال میوه در شهر کالاتابود و فستیوال زیتون در شهر کاسپه نام برد.
اما شاید جذاب تر از همه نمایش جنگهای بین مغربی ها و مسیحی‌ها است. که توسط ساکنان این مناطق اجرا می گردد. آنها با پوشیدن لباسهای مبدل که شامل زره، کلاه خود و شمشیر است جنگهای دوران قرون وسطی را در معرض دید همگان قرار می دهند.
این جشن به صورت مشترک در شهرهای : ساراگوسا، سیتینا، آتکا، لونگارس و آمبل برگزار می شود.

فروردین ۲۲، ۱۳۸۸

Haftsin


Esta vez quisiera explicar más sobre "Haftsin",el que había dicho en mi escrito anterior. En las creencias de los iranies de la antiguedad, todos los miembros de la familia deben sentar alrededor de un mantel llamado " Haftsin " a la hora del inicio del año nuevo. Un mantel blanco que lo ponen sobre ello siete alimentos que sus primer letras empiezan con la letra ese. Cada uno es un símbolo de la bendición y la abundancia de los dados por parte de Diós: manzana, Sumac, ajo, vinagre, un ramo de verdura,senyed( un fruto seco iraní), Samanu( una mermalada de la malta). Tambien colocan un jacinto, unas monedas y el libro santo( libro de los musulmanes es Qoran,el de los zoroastrianos Avesta.....) y tambien dos velas. Este mantel debe estar en esta forma hasta el último día de las fiestas de Nowruz que dura trece dias.


Escrito por Mohamad mehdi Rezaeian
Traducido por Fatemeh Mortazavi

فروردین ۱۹، ۱۳۸۸

Noruz de la antigüedad


Cuando las plantas florecen y la naturaleza empieza a renovarse, se inicia el año nuevo en mi queridopaís. En Irán, el primer día de la primavera es el del año nuevo, que se llama Nowruz. Hace milenios que los iraníes celebran Nowruz y es una de las celebraciones más antiguas del mundo. Este año 1388 el año nuevo comenzó el 20 de marzo de 2009, a las quince y trece minutos y treinta y nueve segundos de la tarde. En el momento del cambio del año, todos los miembros de la familia, con sus vestidos nuevos, se sientan alrededor de un mantel llamado “Haftsin” (siete eses) y piden a Dios lo mejor para toda la familia y todo el mundo.....

Esta continuoso

Mehdi y Fatima

فروردین ۱۶، ۱۳۸۸

سال نو مبارک, Feliz el año nuevo


Primero queremos felicitarles el año nuevo 1388 Heijra Solar a nuestros queridos amigos y esperamos que lleguéis a lo que queréis en la vida. También esperamos perdonarnos por el retraso en actualización de nuestro blog. Desde entonces les prometimos seguir nuestro trabajo con mucha energía mas que antes y les contaremos algunos costumbres iranies a la hora de cambiar el año.

Mehdi y Fateme


------------------------------------------------



در ابتدا آغاز سال 1388 هجری شمسی را صمیمانه به تمامی شما دوستان عزیز تبریک عرض می نماییم و امیدواریم که در سال جدید به هر آنچه که می خواهید برسید، همچنین امیدواریم که عذر ما را در به روز نکردن بلا گمان پذیرا باشید. ما سعی داریم که با قدرت و پشتکاری بیشتر از قبل به کارمان ادامه دهیم و مطالب کامل و جالبی از رسومات معمول در آغاز سال نو برایتان شرح دهیم.


مهدی و فاطمه

اسفند ۲۶، ۱۳۸۷

Las fiestas tradicionales y antiguos de Irán




Chaharshanbe Suri

La fiesta de miércoles (Chaharshanbe Suri) se considera como una de las tradiciones iraníes, la que se celebra antes de llegar Nowruz (nuestro nuevo año que empieza con el primer día de la primavera) y en el último miércoles del año corriente que en este año se celebrará sábado en 17 de Marzo. Por eso que en Irán de la antiguedad se sabía este día como un día aciago y para evitar a los eventos malos, los iraníes hacían el fuego porque creían en que el fuego fue símbolo de la pureza y puede limpiar todas cosas malas. Después saltaban por encima del fuego diciendo” tu rojez es de mi y mi amarillento(caliente) es de ti”, y así trataban de dejar lo de aciago.
En Shahnameh (libro de los reyes escrito por Ferdowsi, nuestro gran poeta) también se ha mencionado esta fiesta, eso demuestra la antigüedad de esta tradición.
En este día se hace estos trabajos: romper el bote, espiar y tocar con la cuchara sobre el bol de cobre. Aquí yo solo explico sobre el último, porque es más conocido entre la gente:
Las mujeres y las chicas que son a la espera de casarse, pasan por las calles con una cuchara tocando sobre un bol de cobre siguiendo eso delante de 7 casas sin decir nada. El dueño de la casa sabe que ellas lo hacen por tener unos deseos, por eso les colocan a sus boles de cobre el arroz, la pasta o moneda. Si uno no les da nada, las chicas pierden su esperanza
para llegar a sus deseo.



Escrito por Mohamad mehdi Rezaeian
Traducido por Fatemeh Mortazavi

اسفند ۲۳، ۱۳۸۷

Mi querido Irán


Este ensayo escrito por mi ,se ha publicado en 4 de marzo de 2009 en la revista de miperiodico en España.


La vida en Irán es muy normal. Los jóvenes, después de terminar los estudios secundarios, participan en el examen de selectividad. Algunos aprueban y los que no pueden llegar a la universidad, van a hacer diferentes trabajos en distintos lugares como empresas, institutos, el mercado, etc. Los jóvenes tienen muchos entretenimientos como ir al cine, al parque, a conciertos de cantantes. También aprenden distintos idiomas como inglés, francés, alemán, español, árabe… Les gusta mucho leer novelas de los escritores latinoamericanos famosos como Márquez. Otra cosa muy importante para ellos es su manera de vestir y prestan mucha atención a vestirse de acuerdo con la moda del momento. Mucho de ellos practican diferentes deportes y sobre todo les gusta el futbol. Así por ejemplo, como sabéis, hay dos iraníes llamados Javad Nekunam y Masoud Shojaee jugando en La Liga española, en el Osasuna. Sobre las mujeres debo decir que se dedican a muchas actividades dentro y fuera de casa. Por ejemplo, trabajan como abogadas, médicos, profesoras… Las amas de casa se levantan en la madrugada, hacen los trabajos de la casa y empiezan a limpiar. En política también ocupan puestos relativamente importantes. Por ejemplo, como diputadas en el parlamento.

El satélite Omid es un satélite de tipo ligero que se ha enviado al espacio para motivo de recibir datos enviados desde el espacio o la Tierra. Cada 24 horas gira 15 veces alrededor de la tierra y en cada giro es controlado dos veces por las estaciones de la Tierra. El objetivo más importante en la construcción de este satélite es el desarrollo de una industria iraní independiente. Y también puedan valorar las capacidades presentes en relación con el programa del instruccion del satelito. Los datos enviados no tienen nada que ver con la energía nuclear, ya que ésta se usa para otras cosas. En muchos países de Europa y algunos de Asia se usa la energía nuclear para alimentar fábricas o industrias relacionadas con la medicina, etc. Del mismo modo, en Irán también se usará solamente en estos campos. Si se difunden noticias negativas, es siempre para perjudicar las buenas relaciones y no se debe hacer caso de ellas.

En caso de que quieran saber más sobre la historia de Irán y sus tradiciones, les presento mi blog:
http://www.alwayspersiangolf.blogspot.com/

Soy traductora y trabajo como periodista en la revista de Teherán 40cheragh. Desde Irán, mis mejores deseos para todos los amigos españoles, con los que me encantaría establecer vínculos de amistad.

S. Fatemeh Mortazavi
Fatemeh_mortazavi@hotmail.com
24 de febrero de 2009, Iran, Teherán

اسفند ۲۰، ۱۳۸۷

روز جهانی زن,Día Internacional de la Mujer


Día Internacional de la Mujer

El día 8 de Marzo fue día Internacional de la mujer. Un gran día para todas las mujeres del mundo, el que nos da la memoria de las luchas contra la injusticia y la pérdida de los derechos de las mujeres. Feliz este día para todas las mujeres del mundo en especial las de Irán que han tratado mucho de llegar a sus derechos y seguramente la historia os recordará con mucha bondad.

Mehdi & Fatemeh

----------------------------------------

روز جهانی زن


هشتم مارس روز جهانی زن بود. روزی بزرگ برای تمامی زنان جهان. این روز بین المللی، یاد آور روزهای مبارزه در برابر بی عدالتی و تضیع حقوق زنان است. این روز فرخنده را به همه زنان دنیا به خصوص زنان ایرانی، که تلاش فراوانی را برای بدست آوردن حقوق خود متحمل شده اند تبریک گفتهو مطمئنا تاریخ از شما به روشنی یاد خواهد کرد.

مهدی و فاطمه

----------------------------------------

World Day for Women

The 8th day of March was the World Day for Women, a great day for all women of the world. This international occasion reminds us of the women's fighting against injustice, inequalities, and sex discrimination. We appreciate this celebrated day and congratulate all women of the world on this occasion. In particular, we would like to congratulate the Iranian women who have always been fighting for getting to their rights. The history will certainly remember these efforts for ever.

Mehdi & Fatemeh

اسفند ۱۷، ۱۳۸۷

هر ترانه ...

هر ترانه سكوت عشق است.

هر ستاره سكوت زمان است و گرهي است بر آن.

هر آه سكوت فرياد است.
فدريكو گارسيا لوركا

اسفند ۱۴، ۱۳۸۷

Democracia invertida en venezuela


Primero debo informarles de que con este artículo no pretendo interferir en los asuntos políticos internos de Venezuela, sino tan solo tratar de uno de los asuntos que me tienen ocupado.


Hugo Chávez: "Les introduzco la época de mi presidencia como la de la república bolivariana."

Venezuela es un país con muchos recursos petroleros, situado en el norte de Latinoamérica. Tiene una población de cerca de 33.000.000 millones de personas y una extensión de más de 916.445 km2. En este país hispanohablante surgieron famosos luchadores como Simón Bolívar, que con la ayuda de sus compañeros libertadores, después de larga y ardua lucha, consiguió en 1821 acabar con la dictadura ejercida por España sobre su tierra. Pero ¿qué deseaba Bolívar? Y si estuviera hoy vivo,¿hallaría aceptable la actual situación de Venezuela? ¿Estaría de acuerdo con el plan de reforma de la constitución, destinado a eternizar los períodos presidenciales en su país? Parece que en esta nueva época, es decir, en el año 2009, ha cambiado la apariencia de la dictadura, que se presenta hoy como populismo. Y así, ciertas personas supuestamente defensoras de la libertad imponen sus estrechas ideas, en nombre de la lucha por la democracia y la mejora de la situación económica, a las gentes inocentes y sencillas de una entrañable nación. ¿Puede ser Chávez un hombre admirable como presidente hasta el final de su vida o será como el viejo Fidel Castro?

Habrá que esperar para ver… La historia nos dirá.


Escrito por M.Mehdi Rezaeian
Traducido por Fatemeh Mortazavi

اسفند ۱۱، ۱۳۸۷

سیمون بولیوار


24 ژوئیه سال 1783 روز بسیار مهمی در قاره پهناور آمریکای لاتین به حساب می آید زیرا روز تولد قهرمان بزرگی است که شاید کمتر کسی نامش را نشنیده باشد. آری، روز تولد سیمون بولیوار، اشراف زاده‌‌ای که نیاکانش در زمره بزرگان کشور اسپانیا قرار داشتند اما خود زاده کاراکاس پایتخت ونزوئلا ست. از زمانیکه استعمار گران اسپانیایی به قصد کشور گشایی و جاه طلبی سرزمینهای آمریکای لاتین را مورد تاخت و تاز قرار داده بودند همواره استقلال طلبانی نیز در جای جای این قاره در برابر ظلم و ستم قد علم می کردند از جمله سیمون بولیوار که در شکل گیری نخستین جمهوری در ونزوئلا نقش موثری ایفا کرد. اندیشه های ضد استعماری و آزادیخواهانه او الگویی برای مبارزات مردم دیگر کشورهای این قاره و سراسر دنیا بوده است. مبارزات جدی استقلال طلبانه مردم ونزوئلا برای آزادی از سال 1810 آغاز شد و سیمون بولیوار به همراهی تنی چند از همرزمانش رهبری آن را بر عهده داشت. شورشهای متعددی که وی و همرزمانش براه انداختند سرکوب شد اما بولیوار از ادامه مبارزه مایوس نشد تا اینکه در نهایت طی عملیاتی سخت و شگفت آور توانست در کلمبیا بر نیروهای اسپانیایی فائق آید و آنان را متواری سازد. به این ترتیب، آزادی طلبان دیگر کشورها روحیه ای مضاعف یافتند و اقدامات سخت تری بر علیه دیکتاتوری به انجام رساندند تا جایی که بالاخره در سال 1825 موفق به کوتاه کردن دست امپریالیسم از سرزمینهای خود شدند.نکته قابل توجه در مورد بولیوار اندیشه ضد سرمایه داری او با وجود اشراف زاده بودنش است. در ونزوئلا، روز تولد این قهرمان روزی ملی و تعطیل عمومی اعلام شده است و جمهوری بولیواری نامی است که رئیس جمهور کنونی ونزوئلا برای حکومت خود انتخاب کرده است که این نشان دهنده زنده بودن اندیشه این مبارز بزرگ است. 17 دسامبر 1830 روز وداع سیمون بولیوار با این جهان فانی است، بزرگمردی که مجسمه های یاد بودش در اطراف و اکناف عالم همواره و هنوز برپاست و یادش هرگز از خاطر راد مردان دنیا پاک نخواهد شد.
در خاتمه، کلام خود را به فرازی از سخنان آن آزاد مرد که در سفر ایتالیا و در هنگام صعود به کوه مقدس ایراد نموده است، زینت می بخشم:
"در پیشگاه شما سو گند می خورم، به خداوند پدرانم سوگند می خورم، به پدرانم سو گند می خورم، به شر افتم سوگند می خورم و به میهنم سوگند می خورم که هرگز تا قبل از گسستن زنجیرهایی که قدرت اسپانیا به ما تحمیل کرده به پاهای خود استراحت و به روح خود آرامش نخواهم داد ".


سیده فاطمه مرتضوی

اسفند ۰۸، ۱۳۸۷

SER HISPANO


Ser hispano es ser muy variado quien diría que descendientes de árabes, celtas, judíos, iberos, indios americanos, germanos, gitanos, negros africanos y vascos serian una comunidad de países con un mismo idioma.

Ser hispano es ser creyente ya que somos piadosos muy religiosos y nos entregamos a lo queremos hacer en nuestras vidas.

Ser hispano es ser divertido ya que tenemos muchos ritmos quien no ha bailado un tango argentino o una salsa caribeña, oído un contagioso merengue y vallenato, ido a un concierto de flamenco o sentir melancolía al oír una ranchera, bachata, balada o un bolero.

Ser hispano es ser un deportista a carta cabal ya que alegría se ve cuando un equipo de fútbol hispano gana un torneo, cuando en béisbol dan jonrones o se gana una medalla olímpica.

Ser hispano es ser conflictivo ya que divididos por caudillos regionales nunca alcanzamos la metas de progreso que tanto soñamos.

Ser hispano es tener la esperanza de que con todos los males que nos afectan nos podemos entender en español lengua romance de Miguel Cervantes de Saavedra ,Gabriel García Marquez, Mario Vargas llosa ,Luis Borges,Pablo Neruda ,Gabriela Mistral ,Junot Díaz y todos los nobles escritores e hispanos parlantes de la región.

Ser hispano es ser valiente quien diría que en esta región nacerían tantos héroes y heroínas ,entre ellos Rodrigo Díaz vivar el cid, Tupac Amaru ,Simón Bolívar ,Juan Pablo Duarte, Máximo Gómez Gregorio Luperon ,José de San Martín, José Antonio Sucre, Manuelita Saenz , Bernardo O'Higgins ,Pancho Villa, las Hermanas Mirabal, francisco Alberto Caamaño Deño ,Ernesto el Che Guevara ,Arnulfo Romero ,Salvador Allende entre otros hombres y mujeres valiosas que dieron sus vidas y se sacrificaron para que nuestros pueblos vivieran y tuvieran identidad.

Ser hispano debería ser unidos ya que si muchas naciones divididas se unieron y han progresado por que nosotros no.

Ya que nuestra Reina Isabel la católica dio el ejemplo, el Che y Bolívar soñaron con la unión ,Hugo Chávez lucha por la unión .

Por que nosotros los hispanos no somos mas unidos, para que nuestras familias tengan un futuro mejor.

Cornelio Ramirez Encarnacion autor de Selvatico y Latinsuper Heroes.

اسفند ۰۵، ۱۳۸۷

El día 5 de Esfand (el mes irani ,23 de febrero) día del amor, la tierra y la mujer


5 اسفند روز عشق، زمین و زن

این روز باستانی برای ما ایرانیها روز بزرگ و عزیزی است . روزی با قدمت چندین هزار ساله.
در این روز زنان به همسران خود با عشق و محبت هدیه داده و مردان نیز زنان و دختران را بر تخت پادشاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می کردند.

این روز باستانی را به تمامی شما دوستان عزیز تبریک می گوییم.


-------------------------------------------------------------


Este día para nosotros los Iranes es un día muy bonito y respetuoso.

Un día con un antecedentes del millonario.
En este día antiguo, las mujeres dan regalos bonitos con cariño y los hombres también hacen lo mismo y obedecen sus ordenes tratando como una reina.


Les felicito este día a todos queridos.


اسفند ۰۲، ۱۳۸۷

ترانه


دوشیزه­ای زیبا
زیتون می­چیند.
باد، خواستگار برجها،
کمرگاهش را به دست می­گیرد.
سواران چهارگانه
بر مادیانهای آندلسی
در جامه­های سبز و آبی
و شنلهای تیره و بلند از راه می­رسند.
«دوشیزه! با ما به کوردوبا بیا».
دخترک اعتنا نمی­کند.
گاوبازان جوان سه­گانه گذر می­کنند
با کمرگاه باریک و جامه­های نارنج
و شمشیرهای نقرۀ عتیق.
«دوشیزه! با ما به سویل بیا».
دخترک اعتنا نمی­کند.
گرگ و میش شامگاه است
با نورهای پراکنده­اش.
نوجوانی با دسته­گلی سرخ و قرصی از مهتاب
عبور می­کند.
«دوشیزه! با ما به قرناطه بیا».
دوشیزۀ زیباروی اما اعتنا نمی­کند،
همچنان زیتون می­چیند و
دست تیرۀ باد، حلقه بر کمرگاهش.


فدريكو گارسيا لوركا

ترجمة عليرضا خان­جان

بهمن ۲۹، ۱۳۸۷

دموکراسی معکوس در ونزوئلا



" در ابتدا بایستی بیان نمایم که هدف بنده از این نوشتار دخالت در امور داخلی و سیاسی ونزوئلا نمی باشد و مطلب بیان شده فقط و فقط دغدغه‌های فکری و ذهنی این بنده کوچک و آزادیخواه پروردگار می باشد "

محمد مهدی رضائیان


" هوگو چاوز: دوران حکومت خود را جمهوری بولیواری معرفی می نمایم "


ونزوئلا کشوری نفت خیز در شمال آمریکای لاتین با جمعیتی در حدود 3300000 میلیون نفر و مسا حتی بالغ بر 916445 کیلومتر مربع می باشد. این کشوراسپانیایی زبان زادگاه مبارزان بزرگی همچون سیمون بولیوار است. کسی که توانست با یاری همرزمان آزادیخواهش طی مبارزاتی سخت و طاقت فرسا سرانجام در سال 1821 دست استعمارگر اسپانیا را از خاک وطنش کوتاه نماید اما بولیوار چه آرزویی در سر داشت ؟ آیا اگر اکنون در قید حیات بود وضعیت کنونی ونزوئلا را قابل قبول می دانست و حاضر بود با دادن رای مثبت به طرح اصلاح قانون اساسی مادام العمر نمودن دوران ریاست جمهوری را در کشورش تایید کند؟

در این عصر جدید یعنی سال 2009 میلادی دیکتاتوری مفهوم جدیدی پیدا کرده و جای خود را با پپولیسم عوض کرده است؟ تا عده ای به اصطلاح آزادیخواه به اسم مبارزه برای رسیدن به دموکراسی و بهبود وضعیت اقتصادی افکار تنگ نظرانه خود را به انسانهای پاک و ساده ملتی دوست داشتنی تحمیل نمایند.
آیا چاوز می تواند محبوبیت کنونی خود را به عنوان رئیس جمهور تا پایان عمر حفظ نماید و یا می خواهد جا پای کاستروی پیر بگذارد؟

می بایست منتظر ماند و دید... تاریخ گواه خواهد داد.

بهمن ۲۶، ۱۳۸۷

Valentine


14 فوریه روز عشاق را از ایران به تمامی عاشقان جهان تبریک گفته و آرزوی عشق و صمیمیت لایزال را برای تمامی شما دوستان عزیز آرزومندیم.

فاطمه و مهدی

------------------------------


We congratulate all lovers of the world 14th day of February, the day of lovers, and wish you dear friend all endless love and affection.

Fatemeh & Mehdi

-----------------------------


Les felicito desde Irán a todos los enamorados del mundo ed día 14 de Febrero (san Valentín), el de los enamorados y les deseo un amor interminable con cariño.


Fatima & Mehdi



بهمن ۲۲، ۱۳۸۷

The Apple

I was sitting there
free of all care;
There was an apple,
there was a mirror.

Then you were near,
my lovely dear!
And now we were two
and there was just one-
one apple to eat;
it was a big one.

You gave it to me
and I the mirror
who was there to see.

She was kind enough
and repeated it.
And now we are two
and apples are too.


A poem by Alireza Khanjan

بهمن ۱۹، ۱۳۸۷

Aparecidos



فیلم Aparecidos محصول سال 2008 اسپانیا است.
کارگردان: فیلم پاکو کابیزاس Paco Cabezas
بازیگران: رود دیاز(Ruth Díaz ) ، خاویر پریرا (Javier Pereira )،
پابلو سدرون (Pablo Cedrón)


خلاصه داستان:
مالنا ( رود دیاز) و پابلو ( خاویر پریرا ) دو برادر هستند که به آرژانتین سفر کرده اند، یک شب که آنها برای پیاده روی به بیرون می روند روزنامه ای را پیدا می کنند که در آن داستانی از خانواده‌ای که 20 سال قبل تحت تعقیب و شکنجه قرار گرفته و کشته شده بودند توضیح داده شده بود. در آن شب و بعد از خواندن داستان روزنامه زمان حال و گذشته در هم می آمیزد و تمام حوادثی که در روزنامه بیان شده بود لحظه به لحظه در جلوی چشمان حیرت زده آنها به وقوع می پیوندد. از این لحظه به بعد گردش آن دو برادر به کابوسی تبدیل که آنها را دچار سردرگمی می‌کند زیرا نمی دانند افرادی که سعی دارند نجات پیدا کنند واقعی هستند و یا بازتاب آن اتفاق 20 سال پیش می باشد...........



بهمن ۱۶، ۱۳۸۷

Las fiestas en España 1,جشنها در اسپانیا 1


Marbella es una ciudad portuaria, en la que se celebra la diversas fiestas. Por ejemplo , música pop en " Banana beach", música clasica en el magnifico auditorio de la Cantera de Nagueles o en la Iglesia de la Encarnación.

También el Carnaval, que se celebra en el mes Febrero que presenta una expolsión de gracia, color y alegría al modo mas internacional.

La Feria, el 11 de Junio ,una lo más tradicional que los cantantes cantan y todo bailan con sus bellos trajes. Y como úlitimo establon de estas fiestas , la de la virgen del carmen, el 16 de Julio que presenta a marbella como una ciudad tradicional y portuaria.


Fatemeh Mortazavi


-------------------------------------------------------------------------------------


ماربیا شهری بندری در کشور اسپانیا است که جشنها و مراسم سنتی مختلفی در طول سال در آنجا برگزار‌می‌گردد. به مانند: اجرای مراسم موسیقی پاپ در ساحل "‌بنانا‌" و موسیقی کلاسیک در تالار زیبای کانترا د ناگوئلس و یا در کلیسای انکارناسیون.
جشن کارناوال که در ماه فوریه برگزار می گردد، یکی از شادترین مراسم ها می باشد که معرف شادی و رنگارنگی انسانها در سطح بین المللی است.
مراسم Feria که در 16ژوئن برگزار می‌شود جشنی کاملا سنتی است، که بیشتر به آواز خوانی، پایکوبی، و لباسهای سنتی کولی‌ها می‌پردازد.
و آخرین حلقه این جشنهای متفاوت، جشن ویرخن دل کارمن است که در16 جولای هر سال برگزار می گردد، که در آن ماربیا شهری سنتی و بندری معرفی می گردد.

سیده فاطمه مرتضوی

بهمن ۱۳، ۱۳۸۷

La ultima parte de entrevista a F.Sorrentino

Para Fernando, el premio de Nóbel no tiene ningún merito y en su imagen, se puede regalarlo a cada persona talento o el que no tiene ningún talento: (( No creo en la seriedad del Premio Nobel. Creo que se lo entregan a cualquiera, tenga méritos o no. En mi opinión, un Premio Nobel de Literatura es equivalente a un Concurso de Belleza de Miss Universo. No tiene ninguna importancia, salvo el dinero que recibe el ganador )).

Como todas las entrevistas, le preguntamos sobre sus actividades en actual y que si quiere escribir un libro nuevo o no. El queja de los traductores de sus obras y nos dice:
(( Casi no tengo tiempo para escribir relatos nuevos. Continuamente tengo que responder consultas que me formulan los traductores sobre cuentos míos que pasan a otros idiomas. Se me escapan muchas horas realizando tareas paraliterarias. Sin embargo, no me resultan desagradables )).

Ya que estamos leyendo las respuestas de este escritor,pensando sera mejor que no habiamos preparado otras mas a él,sino este escritor en las conversaciones siguientes deja las periodistas al lado de los traductores.
Sorrentino de du boca:

Nací en Buenos Aires el 8 de noviembre de 1942.

La mayor parte de mi infancia y de mi adolescencia transcurrió en el grisáceo cuadrilátero comprendido por las avenidas Santa Fe, Juan B. Justo, Córdoba y Dorrego.

En épocas muy juveniles, fui empleadillo de oficina. En épocas no tan juveniles, y por larguísimo tiempo, fui profesor de lengua y literatura en diversos colegios secundarios; en general, he recibido el afecto de mis alumnos y de mis colegas, lo que me indica que soy un buen tipo.

En los intersticios laborales, he tratado de leer y he tratado de escribir.

Tengo sensibilidad para gustar de la belleza poética, pero carezco del mínimo talento para escribir un poema meritorio. Destruí mis poesías juveniles sin culpa, pues no me parecía sensato agregar más fealdades al mundo.

En cambio, estoy bastante conforme con mis invenciones narrativas. Según dicen los hombres dignos de fe, en mi literatura de ficción hay una curiosa mezcla de fantasía y humor que discurre en un marco a veces grotesco y razonablemente verosímil.

En general, me siento muy cómodo conmigo mismo. Estoy por completo desprovisto de vocación para formar parte de ningún grupo literario, de ningún comité de ineptitudes afines, de ningún club de elogios recíprocos. Confieso, eso sí, que milito en las perseverantes huestes de la AKDé.

Me gusta más leer que escribir, y en verdad escribo muy poco. A lo largo de casi cuarenta años no tengo demasiada bibliografía para exhibir.

Como todo el mundo, en mayor o menor medida, he recibido algunos premios literarios.

En suma, soy relativamente feliz

Buenos Aires, 25 de octubre de 2008
S.Fatemeh Mortazavi
Agradezco mucho a Señor Sajad Saheban Zand

بهمن ۰۸، ۱۳۸۷

قصيده كودك مجروح از آب




بر آنم تا در چاه فروروم،

بر آنم تا به ديوارهاي غرناطه برآيم

تا بر قلبي نظر اندازم

كه به نيشتري از آب زخم خورده است.


كودك مجروح

با تاج سپيدي از بلور و يخ مويه مي ­كرد.

فوّاره­ ها، استخرها و آبگيرها

شمشيرهاي آخته بر آسمان كشيدند.

آه، چه جنون­ آميز عشقي، چه برّنده تيغي

چه شبانه نجوايي، چه سپيد مرگي

و چه صحاري نوري كه به شنزار سپيده ­دمان فرو مي­رفت!

كودك تنها بود

با شهر خفته­ اي در گلوگاهش.

فوّاره­ اي كز رؤياها سر بر آسمان برآرد،

از گزند علفهاي هرز و گرسنه دريائيش مصون مي­ دارد.

كودك و ديو احتضار

رگبارهاي سبز و درهم­ بافته دوگانه­ ای بودند، ديده در ديدگان يكديگر.



كودك بر زمين همی غلتید

و ديو احتضار گرد او همي­ پيچييد.

بر آنم تا در چاه فروروم،

برآنم تا مرگم را جرعه جرعه بميرم،

برآنم تا قلبم را از خزه­ ها و جلبكها آكنده سازم

تا كودكي را به نظاره بنشينم كه از آب زخم برداشته است.



فدريكو گارسيا لوركا

ترجمة عليرضا خان­ جان