Nada más absurdo que un teléfono que suena al lado de un cadáver. ¿Quién desea comunicarse con el ausente? ¿Por qué lo llaman cuando todo mensaje es un sobrante de la vida? ¿Por qué alguien se empeña en seguir esperando, y, tras el silencio, repite el llamado una y otra vez?
¿Por qué llamas ahora, que es inútil? ¿Por qué ahora, que es imposible que extienda mi brazo para decirte que está bien, que es mejor así, que no hay culpas en estos casos, que el plomo en la sien es un ardor que apenas dura una milésima?
Pero llamas; sigues llamando. Y ése es el verdadero tormento.
Escritor: Cristian Mitelman
Traductora: Seyedeh Fatemeh Mortazavi
------------------------------------------------------------------
هیچ چیز بیهوده ترازاین نیست که صدای زنگ تلفن کنار جسدی به صدا دربیاید. چه کسی می خواهد با فردی که دیگر نیست صحبت کند؟ چرا حالا که مجالی برای زندگی کردن وجود ندارد، زنگ می زنند؟ نمی دانم به چه علت با اینکه جوابی دریافت نمی کند، باز هم بر ادامه کارش اصرار می ورزد.
دیگر کار از کار گذشته. اکنون که دیگر نمی توانم تو را در آغوش بگیرم و بگویم جای هیچگونه نگرانی نیست، در این مواقع هیچ کس مقصر نیست و بودن گلوله در شقیقهام، به مانند گرمایی ابدیست.
ولی زنگ می زنی، همچنان زنگ میزنی، و این برای من شکنجهای دردناک است.
نویسنده کریستین میتلمن
مترجم سیده فاطمه مرتضوی
