Persian Gulf

Dadme un puesto hasta que mire al mundo através de tus gafas!

2010-07-01T15:53:00.000-07:00

(Mi último artículo publicado en la semanal 40cheragh por la muerte de Saramago)

La manera de ver de José Saramago la vida, es un desafío muy profundo para la mente. En una época en la que todos los conflictos y enfrentamientos políticos están sucediendo por el fundamentalismo, que una persona con coraje esté con su postura crítica frente a este tema insistentemente, así como que con su novela controversial El Evangelio según Jesucristo no admitida al Premio Europa de Literatura en 1993 por influencia del gobierno de Portugal, deje su casa y marche a las Islas Canarias, de hecho con este movimiento quería protestar contra las decisiones del Gobierno. Irónicamente, el 84 por ciento de los portugueses son seguidores de catolicismo y la Iglesia de Roma! Por supuesto, la interpretación de la gente después de leer un libro no es similar. En cualquier caso, su elección como Premio Nobel en 1998 por el libro de la ceguera provocó la ira y el dolor del liderado católico del mundo. Aunque solía usar en sus novelas la alegoría y la metáfora, al mismo tiempo, no podía ignorar la realidad circundante y decir no nada. Cómo podía olvidar la pobreza, que le había hecho daño en su infancia? Tal vez todo lo que quería decir Saramago es que aquellos que se sientan en el poder hacen todo de mal en el nombre de la religión porque quieren permanecer en su poder. El mal uso de esta creencia humana en el pasado y actualmente, ha causado muchos desastres en el mundo, por eso es posible que la religión sea en su opinión el primer paso de la injusticia en cada rincón del mundo! Sin embargo, Saramago vivó muchos años con estos preocupaciones y escribió sobre ello y por ultimo terminó su vida con sus dolores pensando sobre la gente pobre e inocente del mundo.

Seyedeh Fatemeh Mortazavi

40cheragh, 26/06/2010

----------------------------------------------------------------

جایی به من بده تا از پشت عینک تو به دنیا نگاه کنم

(آخرین مطلب چاپ شده من در هفته نامه چلچراغ به مناسبت درگذشت ژوزه ساراماگو)

نوع نگاه خوزه ساراماگو به زندگی ذهن را به چالشی تامل برانگیز میکشاند. چگونه است که در عصری که تمام کشمکشها، درگیریها و زد و بندهای سیاسی بر سر بنیاد گرایی به وقوع می پیوندد، کسی با شهامت تمام در موضع منتقدانه خود نسبت به این موضوع اصرار ورزد به طوریکه با معرفی نشدن رمان جنجال بر انگیزش، انجیل به روایت عیسی مسیح، از طرف دولت پرتغال به جشنوارۀ جایزه ادبی اروپا در سال 1993، خانه و کاشانه را ترک گفته و خود را به جزایر قناری تبعید می کند در واقع با این حرکت مراتب اعتراض خود را به حکومت و تصمیماتش اعلام می کند . جالب اینجاست که 84 درصد مردم پرتغال پیرو مذهب کاتولیک و پیرو کلیسای رم هستند! البته همیشه برداشت افراد بعد از خواندن یک کتاب، مشابه نیست. در هر صورت، ساراماگو تا به آنجا پیش رفت که انتخاب وی به عنوان برنده جایزه نوبل در سال 1998 برای کتاب کوری, تاسف و خشم رهبر کاتولیکهای جهان را برانگیخت. با وجودیکه در رمانهای خود بیشتر از حکایت و تمثیل استفاده می کرد، در عین حال نمی توانست واقعیت اطراف خود را نادیده بگیرد و از کنار آنها با سکوت بگذرد! مگر می توانست فقری را که در کودکی آزارش داده بود از خاطر ببرد؟ شاید تمام حرف ساراماگو این باشد که کسانی که در مسند قدرت می نشینند، تحت لوای مذهب به هر عمل ضد انسانی دست می زنند و آنها را موجه جلوه می دهند تا همچنان در جایگاه و پایگاه قدرت خود باقی بمانند. سوء استفاده ابزاری از این اعتقاد بشری چه در گذشته و چه در زمان حال فجایع بسیاری را به دنبال داشته است که شاید مذهب را در نظر وی به کلنگ اول تمام بی عدالتیها در هر گوشه از دنیا تبدیل کرده باشد. به هر حال، ساراماگو سالهای سال با این دغدغه زیست و این تشویشها را به روی کاغذ آورد و در نهایت، دلواپسیهای دیروز و امروزش را در مورد مردمان فقیر و بیگناه برای همیشه با خود به اعماق خاک برد.

سیده فاطمه مرتضوی

چلچراغ پنجم تیرماه 1389

با تشکر از سجاد صاحبان زند

Noruz de la antigüedad, Happy New year

2010-03-20T06:53:00.000-07:00

Cuando las flores, florecen y la naturaleza empieza a renovar, el año nuevo en mi querido país va a renovar. Como dije antes, en Irán el primer día de la primavera, es el de año nuevo que se llama Noruz. Hace milenarios que ha sido celebrado Noruz por los iraníes y es una celebración más antigua en el mundo. Este año 1389 la hora a la que empezará el año nuevo, serán a las nueve y dos minutos y trece segundos de la noche y en el 21 de marzo de 2010. En el momento del cambio del año, todos los miembros de la familia, con sus vestidos nuevos sentando alrededor de un mantel se llama " Haftsin " (siete ese) y desean a Dios lo mejor para toda la familia y todo el mundo….

El año en la que estamos desgraciadamente nos pasó muy mal por los problemas políticas y también las manifestaciones diferentes de la gente contra el gobierno de Ahmadi neyad .Teníamos los días muy duros y tristes. Muchos jóvenes muertos en estas manifestaciones ahora no están entre nosotros. De verdad no podemos celebrar bien el año nuevo pero tenemos la esperanza para llegar a la libertad. Los líderes de los opositores Musavi y Karrubi se han llamado el año nuevo" el año de la perseverancia y la tolerancia de la gente de Irán".

Pues a la hora del cambio del año nuevo nos recuerda y nos desea lo mejor!

Happy new year! Best wishes, سال نو مبارک با بهترین آرزوها

Mehdi Y Fatemeh

Iran. Tehran Metro

2010-01-29T08:00:00.000-08:00

Feliz 2010, Viva libertad

2010-01-01T11:29:00.000-08:00

Hola mi querido amigo/a

Te felicito 2010 y mis mejores deseos para ti y tu familia. Espero que vivas siempre con paz aprovechando la libertad. Es que el mundo solo necesita la libertad para sobrevivir.La gente irani tambien la quiere y estan luchando para obtenerlo. Les deseo la libertad para mis compatriotas tambien. ...Yo continuare este camino con poder aunque me amenazan a que este silencio. Como lo ves no puedo renovar mi blog y por eso le quiero perdonarme.

Feliz año nuevo!

Fatemeh & Mehdi

Free Abtahi & آزادی ابطحی

2009-09-08T14:33:00.000-07:00

“Permítanme ustedes ser, al margen de mis puestos de responsabilidad oficiales, Mohammad Alí Abtahí”. Con estas palabras se presentaba en 2003 en su blog webneveshtehâ el consejero jurídico de la Presidencia iraní, primer mulá y político iraní blogger, y hasta la fecha única autoridad gubernamental del país en tomarse en serio la conducción de una bitácora cibernética.

Como declaración de principios, figura en su blog: “Considero que profundas reformas, el arraigo de la democracia, y el respeto a la tradición y a la religión son la vía para la salvación de Irán. He sido siempre fiel a la Revolución Islámica y a su llorado líder, y mi deseo es permanecer siempre al servicio del pueblo de Irán".

Durante años, Abtahí ocupó distintos puestos en la Radiotelevisión nacional iraní, encargándose entre otras cosas de la secretaría internacional de IRIB. En 1988, siendo el después presidente Seyed Mohammad Jatamí ministro de Cultura y Guía Islámica(s), fue designado secretario de asuntos internacionales del ministerio, y ocupó el cargo hasta que tras la dimisión de Jatamí presentó la suya propia: una muestra entre otras del duradero vínculo entre las carreras de ambos políticos. Así, con el acceso de su compañero y correligionario a la jefatura del gobierno, Mohammad Alí Abtáhí pasó a dirigir el despacho de Presidencia, además de gestionar las secretarías parlamentaria y jurídica de la misma, y ser posteriormente designado consejero personal del propio Jatamí. Con posterioridad a ese cargo, ha venido presidiendo el Instituto de Diálogo entre Religiones.

Mohammad Alí Abtahí es miembro destacado de la reformista Asamblea de los Clérigos Combatientes, como lo son el mismo Jatamí o Mehdí Karrubí. Y es así como en las elecciones presidenciales celebradas el 12 de junio de 2009, el mulá blogger apoyó de modo decidido la candidatura de Karrubí. Cuatro días después de la votación, mientras en todo Irán se producían millonarias protestas por fraude electoral, agentes de las fuerzas de seguridad del Estado irrumpieron de modo sorpresivo en su domicilio a las 5 de la mañana para detenerlo, sin aducir motivo claro.

Como otros presos políticos reformistas, Mohammad Alí Abtahí ha pasado más de cincuenta días en una celda de aislamiento, sometido a fuertes presiones físicas y psíquicas, hasta tal punto que su esposa, la Sra. Musaví-Neyad, afirmó después de su primer encuentro en prisión: “He visto a mi marido por primera vez después de 43 días, y ha perdido unos 18 kilos de peso. Dice que desde hace varios días le suministran unas pastillas que lo mantienen ajeno a los ajetreos del mundo". Varios días después de este encuentro el poder judicial iraní organizó un primer juicio-espectáculo de varias decenas de políticos y periodistas bajo el nombre de “tribunal de instrucción de los disturbios post-electorales". Allí, un Abtahí demacrado y despojado de su habitual carácter bromista “confesó” que la idea del fraude en las elecciones no era más que “una alucinación”. Tan poco creíble es para los conciudadanos de este fiel activista del reformismo iraní contradecir sólidas convicciones apoyadas en mil indicios, que Abtahí ha sido obligado a conceder una entrevista televisiva en pijama carcelario, retomar su blog desde la celda y visitar a su familia para una fotografiada ruptura del ayuno de Ramadán, acompañado de tres agentes de policía. Pero Abtahí sigue en prisión mientras su esposa e hijas sufren constantes presiones para no revelar detalles sobre el caso. Mientras tanto la blogosfera persa, añorando el regreso de una de sus figuras más emblemáticas, funde su recuerdo con el de Galileo Galilei y el de aquellas otras "confesiones" ante aquella otra Inquisición.

Por favor firme aqui en este enlace para ayudarle

www.freeabtahi.com

Mehdi

--------------------------------------------------------------------------

این روزها دائما صحبت از زندانیان سیاسی گرفتار شده توسط عوامل حکومتی ایران (بعد از انتخابات اخیر) مخصوصاً در زندان اوین است. محمد علی ابطحی، اولین روحانی وبلاگ نویس و رئیس موسسه بین المللی گفتگوی ادیان، یکی از این فعالان در بند است. این روحانی اصلاح طلب در زمان ریاست جمهوری سید محمد خاتمی به عنوان رئیس دفتر ریاست جهموری، معاونت حقوقی و پارلمانی و همچنین در سمت مشاور ایشان را یاری می داد.

او سال‌ها در سمت‌های مختلف در رادیو و تلویزیون ملی ایران فعالیت کرده است که از جملۀ آنها میتوان به معاونت بررون مرزی صدا و سیما اشاره کرد. وی در تاریخ ۱۲ دی ۱۳۶۷ از طرف سید محمد خاتمی که آن روزها وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را در دولت اکبر هاشمی رفسنجانی به عهده داشت، به معاونت امور بین‌الملل این وزارتخانه منصوب شد که با استعفای خاتمی از وزارت ارشاد در ۵ مرداد ۱۳۷۱ او نیز استعفا داد. ابطحی 1 سال بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران با خانم فهیمه موسوی نژاد ازدواج کرد که ثمرۀ این وصلت 3 دختر به نامهای فاطمه، فائزه و فریده است.

«اجازه دهید من محمد علی ابطحی باشم بی توجه به مسئولیت‌های رسمی و حقوقی‌ام.» این جمله زینتبخش اولین صفحه وبلاگ شخصی این پدر مهربان است که در سال 1382 شروع به کار کرد و ابتدا با نام «وبنوشت» و پس از مدتی با عنوان «وبنوشتهها» در فضای وبلاگ نویسی فارسی برای خود اعتباری دست و پا کرد. ابطحی در معرفی اینترنتی خود در وبلاگش نوشته است: «اصلاحات عمیق و نهادینه شدن دموکراسی و احترام به سنت و دین را راه نجات ایران می‌دانم. به انقلاب اسلامی و رهبر فقید آن همیشه وفادار بوده‌ام و دوست دارم همیشه در خدمت مردم ایران باشم».

وی اولین مقام رسمی در ایران بود که به وبلاگ نویسی جدی و حرفهای روی آورد و از این رو، میتوان او را پدر وبلاگ نویسی دولتی در ایران دانست. ایشان در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران از حامیان سرسخت مهدی کروبی، یکی از دو کاندیدای اصلاحطلب، بود و چهار روز بعد از انتخابات در کمال تعجب و صرفاً به خاطر عقاید آزادی خواهانهاش توسط نیروهای امنیتی و به دلایل واهی در ساعت 5 صبح در منزلش دستگیر شد. خانم موسوی نژاد، همسر این چهره شاخص اصلاح طلبی در ایران، پس از دیدار با او در زندان اعلام کرد: بعد از ۴۳ روز که همسرم را دیدم حدود ۱۸ کیلو وزن کم کرده‌ بود و می‌گفت که چند روزی است که قرصی را به من می‌دهند که مرا از جار و جنجال و هیاهوی این دنیا فارغ کرده ‌است. چند روز بعد از این ملاقات بود که در جریان اولین دادگاه فرمایشیای که قوۀ قضائیۀ جمهوری اسلامی با عنوان «دادگاه رسیدگی به اغتشاشات; بعد از انتخابات» برگذار کرد، با چهرهای تکیده که هیچ نشانی از آن ابطحی شاد و بذلهگوی همیشگی نداشت، در میان شگفتی همگان اعتراف کرد که جریان تقلب در انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ایران توهمی بیش نبوده است. چند روز بعد، یکی از روزنامههای اصلاحطلب تهران در واکنش به جریان اعترافگیریهای ساختگی و خیمهشببازی مأبانه دادگاه انقلاب تهران تیتر زد:« گالیله نیز اعتراف کرد!». آری، گالیله هم به صاف بودن زمین اعتراف کرد اما با تمام وجود و در اعماق قلب خود ایمان داشت که این اعتراف ذرهای از گرد بودن زمین کم نخواهد کرد.

برای کمک به او سایت زیر را امضا میکنیم

www.freeabtahi.com

مهدی

Mi casa Irán

2009-07-03T14:40:00.000-07:00

Después de que me han bloqueado el blog, ésta es la primera vez que empiezo a escribir y quiero explicar mi sentimiento, mi pensamiento y mis deseos. Tengo la sensación de patriotismo, el liberalismo me ha ocupado todo el pensamiento y mi deseo es que todo el pueblo iraní piense libre y viva libre y el mejor situación económica para ellos.
Es difícil escribir sabiendo que no tenga ningún espacio en el ambiente irreal del Internet! Pero escribo con una garganta temblada y escribo a pesar de todas las amenazas como bloquear los blogs y otras cosas, solo porque soy amada de Irán. Hasta ahora teníamos muchos problemas como estar en paro y los problemas económicos pero nunca quejamos de esta situación. Es que queremos mucho esta tierra. Esta vez tiene una diferencia con el pasado. Yo estoy de luto de los mártires en los días de lucha contra el fraude y mentira. Tengo mucha preocupación sobre mis amigos políticos y periodistas y otros estudiantes arrestados en la cárcel, los que desean visitar otra vez a sus familias. De verdad que ocurrirá en el futuro?

M.Mehdi.Rezaeian

!!!!!Han bloqueado mi blog

2009-06-30T14:55:00.000-07:00

Desgracaidamente mi blog se ha blogueado desde mediodia de hoy el martes y nadie en Iran puede entrar en el y en vez de mi blog ven este escrito.

Irán, a las 10 de la noche

2009-06-24T15:24:00.000-07:00

Allaho Akbar! Allaho Akbar! Ya Hossein Mir Hossein!

Estos son algunos de los eslóganes después de las elecciones polémicas que lo gritan muchas personas de las ventanas y las tejados de sus casas cada noche desde las 10 a las 10:30, en todas las ciudades de Irán. Eso demuestra la protesta fuerte de la gente sobre las elecciones presidenciales y vemos cada noche se multiplica esta gente para gritar.
Hoy, el miércoles, en Teherán había otra manifestación delante del parlamento de los diputados para protestar en forma legal y sin ningún eslogan contra el gobierno. Pero la guardia civil apoyado con Basij no les dejaron a unir juntos y al final otra vez algunos fueron heridos.
¿Por que no permiten llegar la voz de los protestantes a las orejas de los gobernadores??!!
¿Por que todo en el mundo condena estos actos violentos contra la gente pero nuestro gobierno no dice nada??!!

M.Mehdi.Rezaeian

Viva Iran

2009-06-21T13:29:00.000-07:00

Con mucho respeto a los queridos mártires del día pasado en Teherán, empiezo a escribir mi nota. Espero que continúe los objetos de estos queridos cada día más. Les quiero a todos los lectores, leyendo este escrito les pidáis para ellos, la paz a Dios.
Hoy, el domingo en algunas calles de Teherán, se ha visto unos combates entre los jóvenes y la milicia islámica del Basij. Tener miedo del pensamiento libre y lucha contra la mentira y fraude, se ha cambiado el ambiente de Teherán a un cuartel militar. Pero la gente no tiene miedo de nada y quiere dedicar su alma para obtener la libertad creyendo en su Dios. Lo siento mucho cuando oigo de nuestros gobernadores actual que se llaman la gente valiente luchador en las calles como unos rebeldes inválidos.

M.Mehdi.Rezaeian

Mi ciudad en el fuego

2009-06-20T14:27:00.000-07:00

¡Hola amigos!

Aquí es Teherán, la capital de Irán, una ciudad sumida en la sangre y fuego! Tengo miedo de escribir y hasta ahora no decidía a escribir pero hoy voy a hacerlo porque mi arma ahora solo es mi bolígrafo. Hablo de los asesinatos de hoy y de los días pasados, de mis amigos periodistas y mis amigos políticos que están en la cárcel solo por decir sus opiniones y sus pensamientos.

Os digo a los gobernadores:
¿Por qué no nos dejáis presentar nuestra queja directamente? ¿Por qué no queréis soportar los que no están de acuerdo con vosotros y por qué habéis empezado a matarlos? ¡Dejadnos en paz!

M.Mehdi. Rezaeian

Un cambio politico para Iran

2009-06-11T14:53:00.000-07:00

Estos días en Irán son días sumidos en mucha emoción y alegría.Porque el viernes tenemos una gran elección para elegir nuestro próximo presidente. La mayoría de la gente sale a las calles por las noches para introducir y anunciar su candidato propio y favorito. Los dos partidos políticos más importantes en Irán son las Reformistas y las Fundamentalistas. El candidato conocido del primer partido se llama Mir Hossein Musavi y el de segundo es Mahmud Ahmadi Neyad. Mi marido y yo estamos de acuerdo con las Reformistas y estamos hartos de los programas de Ahmadi neyad. Sus decisiones económicas y políticas hacen mucho daño a Irán y tenemos la esperanza que caiga de su poder lo más posible. Mucha gente quiere este cambio para mi país.

Viva Musavi, Viva Irán, Viva libertad

Escrito por:

Fatemeh Mortazavi

گذری بر ادبیات پلیسی از دیدگاه نویسندگان اسپانیایی (2)

2009-05-29T12:31:00.000-07:00

از جمله نویسندگان جدیدتر می توان به گیرمو مارتینز اشاره کرد که داستانهای پلیسی اش را با مسائل مربوط به منطق و فلسفه می آمیزد زیرا خود معلم منطق و ریاضی است. همچنین فرناندو سورنتینو نویسنده معروف نیز از این قائله عقب نمانده و چندین داستان پلیسی در لیست داستانهایش دارد . او معتقد است که نوشتن در این ژانر اصلا کار ساده ای نیست و اتفاقا در مواردی که باید چارچوب روایی داستان حفظ شود،کار بسیار دشواری است.
اما در اسپانیا در زمان حکومت فرانکو به خاطر خفقان حاکم بر جامعه ادبیات پلیسی مشخصی وجود نداشت و ترجمه هایی کم و بیش از انگلیسی و آلمانی دیده می شد ولی بعد از مرگ دیکتاتور نویسند های همچون مانوئل واسکس مونتالبان با خلق رمان خالکوبی ( 1974) و یک سال بعد از آن ادواردو مندوسا با داستانش" حقیقت در باره ساولتا" خودشان را به عنوان نویسندگان این ژانر معرفی کردند. مونتالبان اهل بارسلونا شاعر و رمان نویسی که در موضوعات مختلفی به نوشتن پرداخته. در نوشته های پلیسی اش حالتی انتقاد آمیز بر امور سیاسی جامعه دارد به صورتی که تحولات شرایط سیاسی در اسپانیا را با خواندن کتابهایش می توان فهمید. مهمترین اثر او در این زمینه رمان دریاهای جنوب (1979)است که موفقیت زیادی کسب کرد و به فروش بالایی دست یافت. شخصیت بازرس کاروالیو که توسط مانوئل خلق شده است در این داستان تحقیق خود را در مورد قتل رئیس استوارت پدرل آغاز می کند که یک سال قبل از مرگش کارش را برای رسیدن به آرزوی دیرینه اش رها کرده بود و آن زندگی در کنار دریاهای جنوب بود و بعدها درگیر مسائل سیاسی شد.

سیده فاطمه مرتضوی

گذری بر ادبیات پلیسی از دیدگاه نویسندگان اسپانیایی (1)

2009-05-24T12:19:00.000-07:00

اگر بخواهیم نگاهی گذرا به آثار نویسندگان اسپانیایی زبان در ژانر پلیسی باندازیم باید گفت که برجسته ترین آنان خورخه لوئیس بورخس به همراه بیوی کاسارس است. بورخس، این نویسنده قرن بیستمی زاده محله‌ای است که به آن محله چاقو‌کشها (پالرمو) در بوئنوس آیرس می گفتند و این خود یکی از مهمترین عوامل نوشتن داستانهای پلیسی بورخس است. او از همان دوران کودکی انواع شخصیتها را در ذهنش پرورش می داد و از آنجا که در توهماتش واقعیات را می نویسد، توانست داستان مرد کنج صورتی که در آن دعوا همراه با قتل و چاقو کشی اتفاق می افتد را با پیچش خاص روایی خود بنویسد . یکی دیگر از آثار برجسته او کتاب تاریخ جهانی بدنامی است که مجموعه‌ای است از داستانهایی بر اساس جنایات واقعی. داستانهای پلیسی بورخس و بیوی کاسارس روشی معمایی و پیچیده همچون مسائل ریاضی دارند که آرام آرام رو به حل شدن می روند و روند منظمی دارند. آن دو با خلق شخصیت بازرس" ایسیدرو پارودی" مجموعه پلیسی با دستمایه کمیک خلق کردند این بازرس همه مشکلات را از پشت میله‌های زندان حل می کند و خودش یک متهم است. خورخه معتقد است که بهترین ژانر برای بازنمایی شخصیت، ژانر پلیسی است. زیرا انسان برای رسیدن به پول، قدرت و یا عشق دست به هر کاری می زند و باعث آشکار شدن تضادهای برجسته شخصیت درونی خود می شود از دیگر نویسندگان مطرح می توان به ارنستو ساباتوی آرژانتینی نام برد که با نوشتن رمان " تونل " شهرتی جهانی پیدا کرد. این رمان وی را یکی از رمانهای مدرن منطقه آمریکای لاتین به حساب می آورند. اعترافات یک نقاش که قاتل معشوقه خودش است اندیشه جبر گرایانه این نویسنده باعث خلق این تونل تاریک و تو در تو شده است. نا امیدی و پوچ گرایی در پیکره داستان به چشم می خورد چرا که دغدغه خود نویسنده است. ردولفو‌والش دیگر نویسنده اسپانیایی زبان ژانرهای پلیسی که با پیروی از سبک سنتی و کلاسیک ادگار آلن پو و کانون دویلی می نوشت، موضوعات سیاسی را نیز دستمایه کار خود قرار می داد. داستان بی نظیر او به اسم " آن زن " که در آن دو نفر به طور ثابت در مورد یک زن صحبت می کنند و در طول داستان نمی گویند که چه کسی است ولی خواننده به یکباره متوجه می شود که او کسی نیست جز اوا پرون ( فعال سیاسی و مسئول تشکل زنان و فعال وزارت کارو سلامت آرژانتین )

ادامه دارد..............

نویسنده سیده فاطمه مرتضوی

Tehran's Pictures

2009-05-19T13:14:00.000-07:00

داستان کوتاه ( 3)

2009-05-14T13:54:00.000-07:00

نسخه سحر آمیز

به زور پوزه اش را گرفتم و مقداری از مواد داخل شیشه را در حلقش ریختم. شیشه داغ بود و انگشتانم را می سوزاند و من می دیدم که چشمان لوکاس در حال بیرون زدن از حدقه بود. وقتی رهایش کردم رفتار عجیبی داشت. پشت سر هم سرفه و عطسه می کرد و بعد یکدفعه ساکت شد به نحوی که به ندرت نفس می کشید. یک ساعت و نیم تمام من و مارسلو با دقت به او نگاه می کردیم ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.
در حالیکه امتحان می کردم ببینم که آیا سگ بیچاره مرده یا نه گفتم: این نسخه به درد سگها نمی خورد. مارسلو گفت: بله، حالا باید ببینیم که نسخه این جادوگر بر روی ما چه اثری خواهد داشت.
لوله آزمایش را دوبار پر از محلول کردیم تا اول من بخورم و سپس دوستم مارسلو. هر کدام از ما مقدار قابل توجهی از این محلول سیاه رنگ و دود آلود را خوردیم. برای لحظاتی مزه‌ای شبیه به شربت سرفه داشت و لحظاتی بعد شبیه به طعم گوگرد یا باروت می شد. مارسلو مثل لوکاس کمی احساس خفگی کرد و چند بار پشت سرهم عطسه کرد ولی در عوض، چشمان من پر از اشک شد و احساس بر افروختگی در صورت و شکم می کردم.
یک ساعت تمام صبورانه منتظر ماندیم همین طور ساعتها می گذشت و هنگامی که دیدیم هیچ اتفاق خاصی نیفتاد، با هم نشستیم و تلویزیون تماشا کردیم و باید می پذیرفتیم که جادوگر با ما شوخی تحقیر آمیزانه ای کرده بود.

نویسنده فرناندو سورنتینو
مترجم: سیده فاطمه مرتضوی

En Irán el año nuevo comenzó el ¡20 de marzo!

2009-05-09T14:04:00.000-07:00

Este ensayo escrito por mi ,se ha publicado en 6 de mayo 2009 en la revista de miperiodico en España.

Cuando las plantas florecen y la naturaleza empieza a renovarse, se inicia el año nuevo en mi queridopaís. En Irán, el primer día de la primavera es el del año nuevo, que se llama Nowruz. Hace milenios que los iraníes celebran Nowruz y es una de las celebraciones más antiguas del mundo. Este año 1388 el año nuevo comenzó el 20 de marzo de 2009, a las quince y trece minutos y treinta y nueve segundos de la tarde. En el momento del cambio del año, todos los miembros de la familia, con sus vestidos nuevos, se sientan alrededor de un mantel llamado “Haftsin” (siete eses) y piden a Dios lo mejor para toda la familia y todo el mundo.
Nowruz (el día nuevo) ha quedado desde la época de la antigüedad porque se celebraba antes del Imperio Aqueménida. Ciro II, el fundador de tal imperio, declaró a Nowruz como una Fiesta Nacional en 538 a.C. La fiesta de Nowruz empieza desde el momento del equinoccio primaveral. El inicio del año nuevo ocurre en el momento del paso del sol desde el punto del equinoccio primaveral y exactamente ha sido determinado con cómputo astronómico. Por eso siempre el primer día del año nuevo coincide con el primer día de la primavera. De acuerdo con la astronomía, el equinoccio primaveral en el hemisferio norte de la tierra es el momento en el que el sol pasa desde la órbita ecuatorial y se dirige al norte del cielo. Nuestro calendario, llamado Heijra Solar, coincide con el primer mes de la primavera Farvardin y, según el calendario cristiano, es el 20 o 21 de marzo.
Este nuevo año para nosotros llegó en 1388 Heijra Solar. Otro elemento básico y muy importante en este calendario es el año en que nuestro profeta Mahoma (la paz sea con él) marchó desde la ciudad de La Meca hasta Medina en Arabia Saudí. El inventor de nuestro calendario es el poeta Hakim Omar Khayam Neyshaburi, y su exactitud es mucho más precisa que otros en el mundo.

S. Fatemeh Mortazavi

Fatemeh_mortazavi@hotmail.com

16 de abril de 2009, Irán, Teherán

Las fiestas en España 3,جشنها در اسپانیا 3

2009-05-04T11:58:00.000-07:00

Granada es una ciudad en el sur de España, su población aproximadamante es 237,929 y tiene una extensión de más de 88 Kilm. Esta ciudad fue bajo del Imperio de los musulmanos de Andalucía hasta 1492. En esta zona como otras zonas en España hay las fiestas divertidas y ahora yo voy a contarles a vosotros.

La fiesta de Reconquista que se celebra en 2 de Enero con los desfiles y actos oficiales y también se ve el estandarte de los Reyes Catolicos desde el balcon del Ayuntamiento.

El Día de la Cruz en 3 de Mayo que se decoran las calles y plazas de cruces con flores y finales de Mayo es el Festival Internacional de Teatro.

Pero la fiesta mas importante entre otras, la que también es muy importante en Europea se celebra a finales de Junio, llamado el Festival Internacional de la Musica y la Danza. Los lugares elegidos para Festival son el palacio de Alhambra, el palacio de Carlos V, el palacio Arabe o en los Jardines del Generalife, con su teatro al aire libre.

------------------------------------

گرانادا شهریست در جنوب اسپانیا با جمعیتی بالغ بر 237و929 نفر و مساحتی برابر به 88 کیلومتر مربع که تا سال 1942 در دست مسلمانان اندلسی بوده است.
در این منطقه هم به مانند دیگر مناطق اسپانیا جشنهای متنوع و جذابی برگزار می گردد که در این نوشتار قصد داریم شما را تا حدودی با این رسومات آشنا نماییم.

در روز دوم ژانویه جشن معروف به رکونکیتا برگزار می گردد. این جشن همراه می شود با رژه و تئاترهای شهری که با به اهتزاز در آوردن نشان ( پرچم ) شاهان کاتولیک از تراس شهرداری به پایان می رسد.

در روز سوم می که معروف به روز صلیب می باشد، تمام خیابانها و میادین شهر را بوسیله ریلهایی از گل تزئین می نمایند. همچنین در اواخر ماه می نیز جشنواره بین المللی تئاتر برگزار می گردد.

اما معروفترین جشن گرانادا ( جشن بین المللی موزیک و رقص ) که یکی از مهمترین جشنهای اروپا نیز به حساب می آید در اواخر ماه ژوئن برگزار می گردد. این جشنواره در کاخهای الحمرا، کارلوس پنجم و عرب و یا در باغهای خنرالیفه همراه با تئاتر در فضای باز برگزار می گردد.

داستان کوتاه ( 2 )

2009-04-30T14:30:00.000-07:00

نسخه سحر آمیز

شنبه شب بود که خواب جادوگری را دیدم. مثل همه ساحرها لباس بلند مشکی پوشیده بود و کلاه نوک تیزی هم بر سر داشت. روی کلاه و لباسش تصاویری از ماه و ستاره به رنگ نقره ای حک شده بود. جادوگر، پیر و لاغر اندام با ریشهای سفید و بلند بود و همچنین بینی دراز و استخوانی داشت. جالب اینجاست که من در رویاهایم نسخه سحر آمیز غیب شدن را به وضوح می بینم. فکر کنم دلیل دیدن این خوابها این است که پدرم نسخه پیچ داروخانه است و من به دیدن نسخه عادت دارم.یکدفعه از خواب پریدم، هر آنچه در نسخه دیده بودم، روی کاغذ آوردم و بعد به سراغ دوستم مارسلو رفتم آخر می خواستیم با هم این کار را تجربه کنیم. خودمان را در آزمایشگاه پشت داروخانه حبس کردیم و دست به کار شدیم. با استفاده از لوله های آزمایش، استوانه مدرج و دستگاه تقطیر کارمان را آغاز کردیم، داخل یکی اسید و دیگری بخار و مقداری لجن که جایی جمع شده بود و نمی دانم به چه درد می خورد، اضافه کردیم. خیلی هیجان زده بودیم، در واقع دیگر طبق نسخه جادوگر عمل نمی کردیم و بر اساس فرمول اختراعی خودمان پیش می رفتیم. دیگر هر چیزی که به دستمان می آمد اضافه می کردیم تا آنجا که در نهایت به محلولی سیاه رنگ، غلیظ و داغ دست یافتیم و آن را درون بطری بزرگی ریختیم. مارسلو مقداری از این محلول را با ملاقه ای چوبی درون یک لوله شیشه ای ریخت. من هم لوکاس توله سگ خود را آوردم. سگ بیچاره خیلی مقاومت می کرد ولی باید وادار به خوردنش می کردم،

ادامه دارد........

نویسنده فرناندو سورنتینو
مترجم: سیده فاطمه مرتضوی

Maymand, میمند

2009-04-25T15:26:00.000-07:00

El pueblo de Meymand está situado a 38 Kilometros de la ciudad Shahr-e-Babak en la provincia de Kerman (Sur de Irán) con 350 cuevas construidas a mano. Seguramente Meymamnd es un pueblo más antiguo del mundo porque tiene 12000 años. Según los documentos la apariencia del zoroastriano ha ocurrido 6000 años antes de Jesús Cristo, pues la antigüedad de este pueblo llega al menos a 6000 años antes de Jesús Cristo. Las pinturas de 10000 años y las cerámicas de 6000 años solo son las evidencias para probar lo que ha dicho en los documentos........
Esta continuoso

Escritor: Mehdi Rezaeian
Traductora: Fatemeh Mortazavi

-----------------

روستای میمند با 350 خانه دست کنده شده اش در 38 کیلومتری شهر بابک از توابع استان کرمان واقع شده است. مطمئنا میمند یکی از باستانی ترین سکونت گاهای بشر در جهان است که از 12هزار سال پیش تاکنون همچنان پابرجا ست. بر اساس دانسته های جدید ظهور زرتشت 6000 سال قبل از میلاد مسیح است، بنابراین قدمت میمند حداقل 6000 سال قبل از میلاد مسیح می باشد، نقوش 10 هزار ساله و سفالهای 6هزار ساله به خودی خود قدمت میمند را گواهی می دهند. ......
ادامه دارد

محمد مهدی رضائیان

El ciprés de 4000 años,سرو4000ساله

2009-04-20T12:08:00.000-07:00

Creo que este árbol ciprés de 4000 años situado en la ciudad AbarKuh en la provincia de Fars en el sur de Irán, sea uno de los arboles más antiguos y más viejos del mundo. Les recomiendo que vengáis a Irán y lo visitéis desde la cerca y disfrutéis de su belleza y su atracción.

----------------------------------------------------------------

فکر می کنم این درخت سرو 4000 ساله که در شهرستان ابرکوه، در استان فارس قرار دارد یکی از کهن سال ترین سروهای دنیا باشد. حتما بایستی این سرو تنومند را از نزدیک ببینید تا بتوانید به عظمت آن پی ببرید.

آرزو

2009-04-17T13:20:00.000-07:00

تنها قلب گرم تو، و دیگر هیچ.
پردیس من پهندشتی است

بی هیچ نغمهای از هَزاران
و بی هیچ آوای چنگی.

پردیس من پهندشتی است

با چشمهساری کوچک
و رودبارانی مردّد،

بی مهمیز باد بر شاخساران
و بی هیچ ستارهای که بخواهد برگ گیاهی باشد؛

نوری شگرف از شبتابی دیگر
در پهندشتی از نگاههای شکسته
سکوتی کامل

چندانکه پژواک مطنطن گلبوسههای ما
تا دوردست آسمان را بشکافد.

تنها قلب گرم تو، و دیگر هیچ.

فدريكو گارسيا لوركا
ترجمة عليرضا خانجان

Las fiestas en España 2,جشنها در اسپانیا 2

2009-04-14T12:34:00.000-07:00

Zaragoza es la capital de territorio del Aragon en España. En esta zona como las otras, se celebran las fiestas interesantes. Aquí les explico algunas de ellas.
Fiestas del Pilar, se celebran en octubre en honor de la patrona
" La Virgen del Pilar ".
En Mayo, las "Fiestas de Primavera " les dan mucha alegría a los habitantes de estas zones porque se convierten en un lugar como paraiso en esta estación.
Otras fiestas llamados el Festival de la Fruta en Calatayud y el Festival de la Aceituna en Caspe.
Pero sobre todo las fiestas mas llamativas y divertidas son las que rememoran las Batallas de moros y cristianos. Los poblerinos con sus vestidos especiales( sus espadas, palos y escudos) demostrando los luchadores en esta época, escenifican las antiguas luchas medievales de la reconquista. Las ciudades en las que se hacen estas fiestas: Zaragoza, Cetina, Ateca, Longares y Ambel.

-------------------------------------------------------------------------------------

ساراگوسا پایتخت منطقه خود مختار آراگون در کشور اسپانیاست. در این منطقا هم به مانند بقیه مناطق و شهرهای اسپانیا جشنهای متنوع و جذابی برگزار می گردد. که در زیر به خلاصه ای از آنها اشاره می نماییم:
شاید بتوان گفت که معروف ترین جشنی که در این شهر برگزار می گرددموسوم به جشن پیلار است. که به افتخار بانوی قدیسه " پیلار مقدس " برگزار می گردد.
جشنهای بهاره که سرزمین آراگونی ها به زیباترین حد خود می رسد در ماه می برگزار می شود.
از دیگر جشنهای این ایالت می توان به فستیوال میوه در شهر کالاتابود و فستیوال زیتون در شهر کاسپه نام برد.
اما شاید جذاب تر از همه نمایش جنگهای بین مغربی ها و مسیحی‌ها است. که توسط ساکنان این مناطق اجرا می گردد. آنها با پوشیدن لباسهای مبدل که شامل زره، کلاه خود و شمشیر است جنگهای دوران قرون وسطی را در معرض دید همگان قرار می دهند.
این جشن به صورت مشترک در شهرهای : ساراگوسا، سیتینا، آتکا، لونگارس و آمبل برگزار می شود.

Haftsin

2009-04-11T11:30:00.000-07:00

Esta vez quisiera explicar más sobre "Haftsin",el que había dicho en mi escrito anterior. En las creencias de los iranies de la antiguedad, todos los miembros de la familia deben sentar alrededor de un mantel llamado " Haftsin " a la hora del inicio del año nuevo. Un mantel blanco que lo ponen sobre ello siete alimentos que sus primer letras empiezan con la letra ese. Cada uno es un símbolo de la bendición y la abundancia de los dados por parte de Diós: manzana, Sumac, ajo, vinagre, un ramo de verdura,senyed( un fruto seco iraní), Samanu( una mermalada de la malta). Tambien colocan un jacinto, unas monedas y el libro santo( libro de los musulmanes es Qoran,el de los zoroastrianos Avesta.....) y tambien dos velas. Este mantel debe estar en esta forma hasta el último día de las fiestas de Nowruz que dura trece dias.

Escrito por Mohamad mehdi Rezaeian
Traducido por Fatemeh Mortazavi

Noruz de la antigüedad

2009-04-08T04:28:00.000-07:00

Esta continuoso

Mehdi y Fatima

سال نو مبارک, Feliz el año nuevo

2009-04-05T13:25:00.000-07:00

Primero queremos felicitarles el año nuevo 1388 Heijra Solar a nuestros queridos amigos y esperamos que lleguéis a lo que queréis en la vida. También esperamos perdonarnos por el retraso en actualización de nuestro blog. Desde entonces les prometimos seguir nuestro trabajo con mucha energía mas que antes y les contaremos algunos costumbres iranies a la hora de cambiar el año.

Mehdi y Fateme

------------------------------------------------

در ابتدا آغاز سال 1388 هجری شمسی را صمیمانه به تمامی شما دوستان عزیز تبریک عرض می نماییم و امیدواریم که در سال جدید به هر آنچه که می خواهید برسید، همچنین امیدواریم که عذر ما را در به روز نکردن بلا گمان پذیرا باشید. ما سعی داریم که با قدرت و پشتکاری بیشتر از قبل به کارمان ادامه دهیم و مطالب کامل و جالبی از رسومات معمول در آغاز سال نو برایتان شرح دهیم.

مهدی و فاطمه

Las fiestas tradicionales y antiguos de Irán

2009-03-16T12:45:00.000-07:00

Chaharshanbe Suri

La fiesta de miércoles (Chaharshanbe Suri) se considera como una de las tradiciones iraníes, la que se celebra antes de llegar Nowruz (nuestro nuevo año que empieza con el primer día de la primavera) y en el último miércoles del año corriente que en este año se celebrará sábado en 17 de Marzo. Por eso que en Irán de la antiguedad se sabía este día como un día aciago y para evitar a los eventos malos, los iraníes hacían el fuego porque creían en que el fuego fue símbolo de la pureza y puede limpiar todas cosas malas. Después saltaban por encima del fuego diciendo” tu rojez es de mi y mi amarillento(caliente) es de ti”, y así trataban de dejar lo de aciago.
En Shahnameh (libro de los reyes escrito por Ferdowsi, nuestro gran poeta) también se ha mencionado esta fiesta, eso demuestra la antigüedad de esta tradición.
En este día se hace estos trabajos: romper el bote, espiar y tocar con la cuchara sobre el bol de cobre. Aquí yo solo explico sobre el último, porque es más conocido entre la gente:
Las mujeres y las chicas que son a la espera de casarse, pasan por las calles con una cuchara tocando sobre un bol de cobre siguiendo eso delante de 7 casas sin decir nada. El dueño de la casa sabe que ellas lo hacen por tener unos deseos, por eso les colocan a sus boles de cobre el arroz, la pasta o moneda. Si uno no les da nada, las chicas pierden su esperanza para llegar a sus deseo.

Escrito por Mohamad mehdi Rezaeian
Traducido por Fatemeh Mortazavi

Mi querido Irán

2009-03-13T15:02:00.000-07:00

Este ensayo escrito por mi ,se ha publicado en 4 de marzo de 2009 en la revista de miperiodico en España.

La vida en Irán es muy normal. Los jóvenes, después de terminar los estudios secundarios, participan en el examen de selectividad. Algunos aprueban y los que no pueden llegar a la universidad, van a hacer diferentes trabajos en distintos lugares como empresas, institutos, el mercado, etc. Los jóvenes tienen muchos entretenimientos como ir al cine, al parque, a conciertos de cantantes. También aprenden distintos idiomas como inglés, francés, alemán, español, árabe… Les gusta mucho leer novelas de los escritores latinoamericanos famosos como Márquez. Otra cosa muy importante para ellos es su manera de vestir y prestan mucha atención a vestirse de acuerdo con la moda del momento. Mucho de ellos practican diferentes deportes y sobre todo les gusta el futbol. Así por ejemplo, como sabéis, hay dos iraníes llamados Javad Nekunam y Masoud Shojaee jugando en La Liga española, en el Osasuna. Sobre las mujeres debo decir que se dedican a muchas actividades dentro y fuera de casa. Por ejemplo, trabajan como abogadas, médicos, profesoras… Las amas de casa se levantan en la madrugada, hacen los trabajos de la casa y empiezan a limpiar. En política también ocupan puestos relativamente importantes. Por ejemplo, como diputadas en el parlamento.

El satélite Omid es un satélite de tipo ligero que se ha enviado al espacio para motivo de recibir datos enviados desde el espacio o la Tierra. Cada 24 horas gira 15 veces alrededor de la tierra y en cada giro es controlado dos veces por las estaciones de la Tierra. El objetivo más importante en la construcción de este satélite es el desarrollo de una industria iraní independiente. Y también puedan valorar las capacidades presentes en relación con el programa del instruccion del satelito. Los datos enviados no tienen nada que ver con la energía nuclear, ya que ésta se usa para otras cosas. En muchos países de Europa y algunos de Asia se usa la energía nuclear para alimentar fábricas o industrias relacionadas con la medicina, etc. Del mismo modo, en Irán también se usará solamente en estos campos. Si se difunden noticias negativas, es siempre para perjudicar las buenas relaciones y no se debe hacer caso de ellas.

En caso de que quieran saber más sobre la historia de Irán y sus tradiciones, les presento mi blog:
http://www.alwayspersiangolf.blogspot.com/

Soy traductora y trabajo como periodista en la revista de Teherán 40cheragh. Desde Irán, mis mejores deseos para todos los amigos españoles, con los que me encantaría establecer vínculos de amistad.

S. Fatemeh Mortazavi
Fatemeh_mortazavi@hotmail.com
24 de febrero de 2009, Iran, Teherán

روز جهانی زن,Día Internacional de la Mujer

2009-03-10T12:48:00.000-07:00

Día Internacional de la Mujer

El día 8 de Marzo fue día Internacional de la mujer. Un gran día para todas las mujeres del mundo, el que nos da la memoria de las luchas contra la injusticia y la pérdida de los derechos de las mujeres. Feliz este día para todas las mujeres del mundo en especial las de Irán que han tratado mucho de llegar a sus derechos y seguramente la historia os recordará con mucha bondad.

Mehdi & Fatemeh

----------------------------------------

روز جهانی زن

هشتم مارس روز جهانی زن بود. روزی بزرگ برای تمامی زنان جهان. این روز بین المللی، یاد آور روزهای مبارزه در برابر بی عدالتی و تضیع حقوق زنان است. این روز فرخنده را به همه زنان دنیا به خصوص زنان ایرانی، که تلاش فراوانی را برای بدست آوردن حقوق خود متحمل شده اند تبریک گفتهو مطمئنا تاریخ از شما به روشنی یاد خواهد کرد.

مهدی و فاطمه

----------------------------------------

World Day for Women

The 8th day of March was the World Day for Women, a great day for all women of the world. This international occasion reminds us of the women's fighting against injustice, inequalities, and sex discrimination. We appreciate this celebrated day and congratulate all women of the world on this occasion. In particular, we would like to congratulate the Iranian women who have always been fighting for getting to their rights. The history will certainly remember these efforts for ever.

Mehdi & Fatemeh

هر ترانه ...

2009-03-07T12:44:00.000-08:00

هر ترانه سكوت عشق است.

هر ستاره سكوت زمان است و گرهي است بر آن.

هر آه سكوت فرياد است.

فدريكو گارسيا لوركا

Democracia invertida en venezuela

2009-03-04T07:36:00.000-08:00

Primero debo informarles de que con este artículo no pretendo interferir en los asuntos políticos internos de Venezuela, sino tan solo tratar de uno de los asuntos que me tienen ocupado.

Hugo Chávez: "Les introduzco la época de mi presidencia como la de la república bolivariana."

Venezuela es un país con muchos recursos petroleros, situado en el norte de Latinoamérica. Tiene una población de cerca de 33.000.000 millones de personas y una extensión de más de 916.445 km2. En este país hispanohablante surgieron famosos luchadores como Simón Bolívar, que con la ayuda de sus compañeros libertadores, después de larga y ardua lucha, consiguió en 1821 acabar con la dictadura ejercida por España sobre su tierra. Pero ¿qué deseaba Bolívar? Y si estuviera hoy vivo,¿hallaría aceptable la actual situación de Venezuela? ¿Estaría de acuerdo con el plan de reforma de la constitución, destinado a eternizar los períodos presidenciales en su país? Parece que en esta nueva época, es decir, en el año 2009, ha cambiado la apariencia de la dictadura, que se presenta hoy como populismo. Y así, ciertas personas supuestamente defensoras de la libertad imponen sus estrechas ideas, en nombre de la lucha por la democracia y la mejora de la situación económica, a las gentes inocentes y sencillas de una entrañable nación. ¿Puede ser Chávez un hombre admirable como presidente hasta el final de su vida o será como el viejo Fidel Castro?

Habrá que esperar para ver… La historia nos dirá.

Escrito por M.Mehdi Rezaeian
Traducido por Fatemeh Mortazavi

سیمون بولیوار

2009-03-01T06:05:00.000-08:00

24 ژوئیه سال 1783 روز بسیار مهمی در قاره پهناور آمریکای لاتین به حساب می آید زیرا روز تولد قهرمان بزرگی است که شاید کمتر کسی نامش را نشنیده باشد. آری، روز تولد سیمون بولیوار، اشراف زاده‌‌ای که نیاکانش در زمره بزرگان کشور اسپانیا قرار داشتند اما خود زاده کاراکاس پایتخت ونزوئلا ست. از زمانیکه استعمار گران اسپانیایی به قصد کشور گشایی و جاه طلبی سرزمینهای آمریکای لاتین را مورد تاخت و تاز قرار داده بودند همواره استقلال طلبانی نیز در جای جای این قاره در برابر ظلم و ستم قد علم می کردند از جمله سیمون بولیوار که در شکل گیری نخستین جمهوری در ونزوئلا نقش موثری ایفا کرد. اندیشه های ضد استعماری و آزادیخواهانه او الگویی برای مبارزات مردم دیگر کشورهای این قاره و سراسر دنیا بوده است. مبارزات جدی استقلال طلبانه مردم ونزوئلا برای آزادی از سال 1810 آغاز شد و سیمون بولیوار به همراهی تنی چند از همرزمانش رهبری آن را بر عهده داشت. شورشهای متعددی که وی و همرزمانش براه انداختند سرکوب شد اما بولیوار از ادامه مبارزه مایوس نشد تا اینکه در نهایت طی عملیاتی سخت و شگفت آور توانست در کلمبیا بر نیروهای اسپانیایی فائق آید و آنان را متواری سازد. به این ترتیب، آزادی طلبان دیگر کشورها روحیه ای مضاعف یافتند و اقدامات سخت تری بر علیه دیکتاتوری به انجام رساندند تا جایی که بالاخره در سال 1825 موفق به کوتاه کردن دست امپریالیسم از سرزمینهای خود شدند.نکته قابل توجه در مورد بولیوار اندیشه ضد سرمایه داری او با وجود اشراف زاده بودنش است. در ونزوئلا، روز تولد این قهرمان روزی ملی و تعطیل عمومی اعلام شده است و جمهوری بولیواری نامی است که رئیس جمهور کنونی ونزوئلا برای حکومت خود انتخاب کرده است که این نشان دهنده زنده بودن اندیشه این مبارز بزرگ است. 17 دسامبر 1830 روز وداع سیمون بولیوار با این جهان فانی است، بزرگمردی که مجسمه های یاد بودش در اطراف و اکناف عالم همواره و هنوز برپاست و یادش هرگز از خاطر راد مردان دنیا پاک نخواهد شد.
در خاتمه، کلام خود را به فرازی از سخنان آن آزاد مرد که در سفر ایتالیا و در هنگام صعود به کوه مقدس ایراد نموده است، زینت می بخشم:
"در پیشگاه شما سو گند می خورم، به خداوند پدرانم سوگند می خورم، به پدرانم سو گند می خورم، به شر افتم سوگند می خورم و به میهنم سوگند می خورم که هرگز تا قبل از گسستن زنجیرهایی که قدرت اسپانیا به ما تحمیل کرده به پاهای خود استراحت و به روح خود آرامش نخواهم داد ".

سیده فاطمه مرتضوی

SER HISPANO

2009-02-26T12:22:00.000-08:00

Ser hispano es ser muy variado quien diría que descendientes de árabes, celtas, judíos, iberos, indios americanos, germanos, gitanos, negros africanos y vascos serian una comunidad de países con un mismo idioma.

Ser hispano es ser creyente ya que somos piadosos muy religiosos y nos entregamos a lo queremos hacer en nuestras vidas.

Ser hispano es ser divertido ya que tenemos muchos ritmos quien no ha bailado un tango argentino o una salsa caribeña, oído un contagioso merengue y vallenato, ido a un concierto de flamenco o sentir melancolía al oír una ranchera, bachata, balada o un bolero.

Ser hispano es ser un deportista a carta cabal ya que alegría se ve cuando un equipo de fútbol hispano gana un torneo, cuando en béisbol dan jonrones o se gana una medalla olímpica.

Ser hispano es ser conflictivo ya que divididos por caudillos regionales nunca alcanzamos la metas de progreso que tanto soñamos.

Ser hispano es tener la esperanza de que con todos los males que nos afectan nos podemos entender en español lengua romance de Miguel Cervantes de Saavedra ,Gabriel García Marquez, Mario Vargas llosa ,Luis Borges,Pablo Neruda ,Gabriela Mistral ,Junot Díaz y todos los nobles escritores e hispanos parlantes de la región.

Ser hispano es ser valiente quien diría que en esta región nacerían tantos héroes y heroínas ,entre ellos Rodrigo Díaz vivar el cid, Tupac Amaru ,Simón Bolívar ,Juan Pablo Duarte, Máximo Gómez Gregorio Luperon ,José de San Martín, José Antonio Sucre, Manuelita Saenz , Bernardo O'Higgins ,Pancho Villa, las Hermanas Mirabal, francisco Alberto Caamaño Deño ,Ernesto el Che Guevara ,Arnulfo Romero ,Salvador Allende entre otros hombres y mujeres valiosas que dieron sus vidas y se sacrificaron para que nuestros pueblos vivieran y tuvieran identidad.

Ser hispano debería ser unidos ya que si muchas naciones divididas se unieron y han progresado por que nosotros no.

Ya que nuestra Reina Isabel la católica dio el ejemplo, el Che y Bolívar soñaron con la unión ,Hugo Chávez lucha por la unión .

Por que nosotros los hispanos no somos mas unidos, para que nuestras familias tengan un futuro mejor.

Cornelio Ramirez Encarnacion autor de Selvatico y Latinsuper Heroes.

El día 5 de Esfand (el mes irani ,23 de febrero) día del amor, la tierra y la mujer

2009-02-23T13:27:00.000-08:00

5 اسفند روز عشق، زمین و زن

این روز باستانی برای ما ایرانیها روز بزرگ و عزیزی است . روزی با قدمت چندین هزار ساله.
در این روز زنان به همسران خود با عشق و محبت هدیه داده و مردان نیز زنان و دختران را بر تخت پادشاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می کردند.

این روز باستانی را به تمامی شما دوستان عزیز تبریک می گوییم.

-------------------------------------------------------------

Este día para nosotros los Iranes es un día muy bonito y respetuoso.

Un día con un antecedentes del millonario.
En este día antiguo, las mujeres dan regalos bonitos con cariño y los hombres también hacen lo mismo y obedecen sus ordenes tratando como una reina.

Les felicito este día a todos queridos.

ترانه

2009-02-20T12:56:00.000-08:00

دوشیزهای زیبا
زیتون میچیند.
باد، خواستگار برجها،
کمرگاهش را به دست میگیرد.
سواران چهارگانه
بر مادیانهای آندلسی
در جامههای سبز و آبی
و شنلهای تیره و بلند از راه میرسند.
«دوشیزه! با ما به کوردوبا بیا».
دخترک اعتنا نمیکند.
گاوبازان جوان سهگانه گذر میکنند
با کمرگاه باریک و جامههای نارنج
و شمشیرهای نقرۀ عتیق.
«دوشیزه! با ما به سویل بیا».
دخترک اعتنا نمیکند.
گرگ و میش شامگاه است
با نورهای پراکندهاش.
نوجوانی با دستهگلی سرخ و قرصی از مهتاب
عبور میکند.
«دوشیزه! با ما به قرناطه بیا».
دوشیزۀ زیباروی اما اعتنا نمیکند،
همچنان زیتون میچیند و
دست تیرۀ باد، حلقه بر کمرگاهش.

فدريكو گارسيا لوركا

ترجمة عليرضا خانجان

دموکراسی معکوس در ونزوئلا

2009-02-17T13:56:00.000-08:00

" در ابتدا بایستی بیان نمایم که هدف بنده از این نوشتار دخالت در امور داخلی و سیاسی ونزوئلا نمی باشد و مطلب بیان شده فقط و فقط دغدغه‌های فکری و ذهنی این بنده کوچک و آزادیخواه پروردگار می باشد "

محمد مهدی رضائیان

" هوگو چاوز: دوران حکومت خود را جمهوری بولیواری معرفی می نمایم "

ونزوئلا کشوری نفت خیز در شمال آمریکای لاتین با جمعیتی در حدود 3300000 میلیون نفر و مسا حتی بالغ بر 916445 کیلومتر مربع می باشد. این کشوراسپانیایی زبان زادگاه مبارزان بزرگی همچون سیمون بولیوار است. کسی که توانست با یاری همرزمان آزادیخواهش طی مبارزاتی سخت و طاقت فرسا سرانجام در سال 1821 دست استعمارگر اسپانیا را از خاک وطنش کوتاه نماید اما بولیوار چه آرزویی در سر داشت ؟ آیا اگر اکنون در قید حیات بود وضعیت کنونی ونزوئلا را قابل قبول می دانست و حاضر بود با دادن رای مثبت به طرح اصلاح قانون اساسی مادام العمر نمودن دوران ریاست جمهوری را در کشورش تایید کند؟

در این عصر جدید یعنی سال 2009 میلادی دیکتاتوری مفهوم جدیدی پیدا کرده و جای خود را با پپولیسم عوض کرده است؟ تا عده ای به اصطلاح آزادیخواه به اسم مبارزه برای رسیدن به دموکراسی و بهبود وضعیت اقتصادی افکار تنگ نظرانه خود را به انسانهای پاک و ساده ملتی دوست داشتنی تحمیل نمایند.
آیا چاوز می تواند محبوبیت کنونی خود را به عنوان رئیس جمهور تا پایان عمر حفظ نماید و یا می خواهد جا پای کاستروی پیر بگذارد؟

می بایست منتظر ماند و دید... تاریخ گواه خواهد داد.

Valentine

2009-02-14T12:41:00.000-08:00

14 فوریه روز عشاق را از ایران به تمامی عاشقان جهان تبریک گفته و آرزوی عشق و صمیمیت لایزال را برای تمامی شما دوستان عزیز آرزومندیم.

فاطمه و مهدی

------------------------------

We congratulate all lovers of the world 14th day of February, the day of lovers, and wish you dear friend all endless love and affection.

Fatemeh & Mehdi

-----------------------------

Les felicito desde Irán a todos los enamorados del mundo ed día 14 de Febrero (san Valentín), el de los enamorados y les deseo un amor interminable con cariño.

Fatima & Mehdi

The Apple

2009-02-10T11:08:00.000-08:00

I was sitting there
free of all care;
There was an apple,
there was a mirror.

Then you were near,
my lovely dear!
And now we were two
and there was just one-
one apple to eat;
it was a big one.

You gave it to me
and I the mirror
who was there to see.

She was kind enough
and repeated it.
And now we are two

and apples are too.

A poem by Alireza Khanjan

Aparecidos

2009-02-07T10:23:00.000-08:00

فیلم Aparecidos محصول سال 2008 اسپانیا است.
کارگردان: فیلم پاکو کابیزاس Paco Cabezas
بازیگران: رود دیاز(Ruth Díaz ) ، خاویر پریرا (Javier Pereira )،
پابلو سدرون (Pablo Cedrón)

خلاصه داستان:
مالنا ( رود دیاز) و پابلو ( خاویر پریرا ) دو برادر هستند که به آرژانتین سفر کرده اند، یک شب که آنها برای پیاده روی به بیرون می روند روزنامه ای را پیدا می کنند که در آن داستانی از خانواده‌ای که 20 سال قبل تحت تعقیب و شکنجه قرار گرفته و کشته شده بودند توضیح داده شده بود. در آن شب و بعد از خواندن داستان روزنامه زمان حال و گذشته در هم می آمیزد و تمام حوادثی که در روزنامه بیان شده بود لحظه به لحظه در جلوی چشمان حیرت زده آنها به وقوع می پیوندد. از این لحظه به بعد گردش آن دو برادر به کابوسی تبدیل که آنها را دچار سردرگمی می‌کند زیرا نمی دانند افرادی که سعی دارند نجات پیدا کنند واقعی هستند و یا بازتاب آن اتفاق 20 سال پیش می باشد...........

Las fiestas en España 1,جشنها در اسپانیا 1

2009-02-04T08:03:00.001-08:00

Marbella es una ciudad portuaria, en la que se celebra la diversas fiestas. Por ejemplo , música pop en " Banana beach", música clasica en el magnifico auditorio de la Cantera de Nagueles o en la Iglesia de la Encarnación.

También el Carnaval, que se celebra en el mes Febrero que presenta una expolsión de gracia, color y alegría al modo mas internacional.

La Feria, el 11 de Junio ,una lo más tradicional que los cantantes cantan y todo bailan con sus bellos trajes. Y como úlitimo establon de estas fiestas , la de la virgen del carmen, el 16 de Julio que presenta a marbella como una ciudad tradicional y portuaria.

Fatemeh Mortazavi

-------------------------------------------------------------------------------------

ماربیا شهری بندری در کشور اسپانیا است که جشنها و مراسم سنتی مختلفی در طول سال در آنجا برگزار‌می‌گردد. به مانند: اجرای مراسم موسیقی پاپ در ساحل "‌بنانا‌" و موسیقی کلاسیک در تالار زیبای کانترا د ناگوئلس و یا در کلیسای انکارناسیون.
جشن کارناوال که در ماه فوریه برگزار می گردد، یکی از شادترین مراسم ها می باشد که معرف شادی و رنگارنگی انسانها در سطح بین المللی است.
مراسم Feria که در 16ژوئن برگزار می‌شود جشنی کاملا سنتی است، که بیشتر به آواز خوانی، پایکوبی، و لباسهای سنتی کولی‌ها می‌پردازد.
و آخرین حلقه این جشنهای متفاوت، جشن ویرخن دل کارمن است که در16 جولای هر سال برگزار می گردد، که در آن ماربیا شهری سنتی و بندری معرفی می گردد.

سیده فاطمه مرتضوی

La ultima parte de entrevista a F.Sorrentino

2009-02-01T02:21:00.000-08:00

Para Fernando, el premio de Nóbel no tiene ningún merito y en su imagen, se puede regalarlo a cada persona talento o el que no tiene ningún talento: (( No creo en la seriedad del Premio Nobel. Creo que se lo entregan a cualquiera, tenga méritos o no. En mi opinión, un Premio Nobel de Literatura es equivalente a un Concurso de Belleza de Miss Universo. No tiene ninguna importancia, salvo el dinero que recibe el ganador )).

Como todas las entrevistas, le preguntamos sobre sus actividades en actual y que si quiere escribir un libro nuevo o no. El queja de los traductores de sus obras y nos dice: (( Casi no tengo tiempo para escribir relatos nuevos. Continuamente tengo que responder consultas que me formulan los traductores sobre cuentos míos que pasan a otros idiomas. Se me escapan muchas horas realizando tareas paraliterarias. Sin embargo, no me resultan desagradables )).

Ya que estamos leyendo las respuestas de este escritor,pensando sera mejor que no habiamos preparado otras mas a él,sino este escritor en las conversaciones siguientes deja las periodistas al lado de los traductores.

Sorrentino de du boca:

Nací en Buenos Aires el 8 de noviembre de 1942.

La mayor parte de mi infancia y de mi adolescencia transcurrió en el grisáceo cuadrilátero comprendido por las avenidas Santa Fe, Juan B. Justo, Córdoba y Dorrego.

En épocas muy juveniles, fui empleadillo de oficina. En épocas no tan juveniles, y por larguísimo tiempo, fui profesor de lengua y literatura en diversos colegios secundarios; en general, he recibido el afecto de mis alumnos y de mis colegas, lo que me indica que soy un buen tipo.

En los intersticios laborales, he tratado de leer y he tratado de escribir.

Tengo sensibilidad para gustar de la belleza poética, pero carezco del mínimo talento para escribir un poema meritorio. Destruí mis poesías juveniles sin culpa, pues no me parecía sensato agregar más fealdades al mundo.

En cambio, estoy bastante conforme con mis invenciones narrativas. Según dicen los hombres dignos de fe, en mi literatura de ficción hay una curiosa mezcla de fantasía y humor que discurre en un marco a veces grotesco y razonablemente verosímil.

En general, me siento muy cómodo conmigo mismo. Estoy por completo desprovisto de vocación para formar parte de ningún grupo literario, de ningún comité de ineptitudes afines, de ningún club de elogios recíprocos. Confieso, eso sí, que milito en las perseverantes huestes de la AKDé.

Me gusta más leer que escribir, y en verdad escribo muy poco. A lo largo de casi cuarenta años no tengo demasiada bibliografía para exhibir.

Como todo el mundo, en mayor o menor medida, he recibido algunos premios literarios.

En suma, soy relativamente feliz

Buenos Aires, 25 de octubre de 2008
S.Fatemeh Mortazavi
Agradezco mucho a Señor Sajad Saheban Zand

قصيده كودك مجروح از آب

2009-01-27T02:50:00.000-08:00

بر آنم تا در چاه فروروم،

بر آنم تا به ديوارهاي غرناطه برآيم

تا بر قلبي نظر اندازم

كه به نيشتري از آب زخم خورده است.

كودك مجروح

با تاج سپيدي از بلور و يخ مويه مي كرد.

فوّاره ها، استخرها و آبگيرها

شمشيرهاي آخته بر آسمان كشيدند.

آه، چه جنون آميز عشقي، چه برّنده تيغي

چه شبانه نجوايي، چه سپيد مرگي

و چه صحاري نوري كه به شنزار سپيده دمان فرو ميرفت!

كودك تنها بود

با شهر خفته اي در گلوگاهش.

فوّاره اي كز رؤياها سر بر آسمان برآرد،

از گزند علفهاي هرز و گرسنه دريائيش مصون مي دارد.

كودك و ديو احتضار

رگبارهاي سبز و درهم بافته دوگانه ای بودند، ديده در ديدگان يكديگر.

كودك بر زمين همی غلتید

و ديو احتضار گرد او همي پيچييد.

بر آنم تا در چاه فروروم،

برآنم تا مرگم را جرعه جرعه بميرم،

برآنم تا قلبم را از خزه ها و جلبكها آكنده سازم

تا كودكي را به نظاره بنشينم كه از آب زخم برداشته است.

فدريكو گارسيا لوركا

ترجمة عليرضا خان جان

Aniversario de la revolución de Cuba

2009-01-24T03:02:00.000-08:00

Este enero fue el quincuagésimo aniversario de la revolución de Cuba. Una gran revolución acompañada con los guerrilleros barbudos que solo con sus nombres podrían introducir el significado de la libertad al ser humano que se llaman Fidel Castro y Dr.Che Guevara. El Che era un joven argentino que empezó a viajar pero un viaje sin fin y en tal viaje se convirtió en un revolucionario perfecto. Después de conocer a Fidel viajaron juntos a Cuba. Un país bajo de la dictadura de General Batista. Los dos pudieron derrocar a Batista de su Imperio. Pero con el paso del tiempo, desde el punto de vista de muchos, se convirtieron en otro tipo de dictadura para sus pueblos. ¿Creéis actualmente que Castro es el mismo hombre admirable del pasado? En esa época los niños se ponían barba artificial en sus caras para parecerse a él y se sacaban fotos a su lado. ¿Pensáis que estos niños querrían hacerlo de nuevo? Quizás se pueda encontrar la respuesta de esta pregunta en la carta despedida escrita por el Che que su contenido fue eso; Yo no quiero gobernar por mi poder, sino quiero estar en el cielo para que todos me quieran con todo corazón. Después de escribirla fue a Bolivia y empezó a luchar. Donde lo mataron por la traición de sus amigos.

Cincuenta años Che, cincuenta años el Cigarro, cincuenta años la libertad.

Viva Cuba, Viva Che

Escrito por Mohammad Mehdi Rezaeian
Traducida por Seyedeh Fatemeh Mortazavi

سالگرد انقلاب کوبا

2009-01-21T09:22:00.000-08:00

ژانویه امسال پنجاهمین سالگرد انقلاب کوبا بود. انقلابی بزرگ همراه با چریک های ریشو و محبوبی که هر کدام به تنهایی می توانستند با نامشان، آزادی را برای هر انسانی در جای جای دنیا معنی کنند، بزرگانی همانند فیدل کاسترو و دکتر چه گوارا، چه جوانی آرژانتینی بود که سفری بی پایان را آغاز نمود و همین سفر بود که از او یک انقلابی بزرگ و تمام عیاری ساخت که پس از آشناییش با کاسترو او را به کوبا کشاند. کشوری که غرق در دیکتاتوری ژنرال باتیستا بود. این دو رهبران جنبشی بودند، که باتیستا را از اریکه قدرت به پایین کشاندند تا به عقیده بسیاری بعدها خود بدل به

نسخه ای جدید از این دیکتاتور شوند در این نوشتار قصد ندارم وارد وضعیت کنونی کوبا شوم، اما اکنون نیز کاسترو همان کاستروی دوست داشتنی است؟ آیا کودکانی که با ریشهای مصنوعی خود را به شکل او در می‌آوردند تا با او عکس یادگاری بگیرند هنوز هم حاضر به انجام چنین کاری هستند؟ شاید بتوان جواب این سئوال را در نامه خداحافظی که چه برای کاسترو نوشت پیدا کرد، نامه ای که مضمونش این بود که من نمی خواهم به وسیله قدرت و به زور در دل مردم جا بگیرم بلکه می خواهم در آسمانها باشم تا مردم از صمیم قلب دوستم داشته باشند و بعد از نوشتن این نامه بود که به بولیوی رفت و شروع به مبارزه کرد، جایی که به خاطر خیانت دوستانش کشته شد تا خیال همه دیکتاتوران جهان راحت شود.

پنجاه سال چه، پنجاه سال سیگار برگ، پنجاه سال آزادی.

زنده باد کوبا، زنده باد چه.

محمد مهدی رضائیان

مصاحبه اختصاصی 40چراغ با فرناندو سورنتینو‌(‌قسمت آخر)

2009-01-18T11:58:00.000-08:00

برای این نویسنده آرژانتینی جایزه نوبل هیچ ارزشی ندارد. او بر این باور است که آن را به هر فرد شایسته و غیر شایسته‌ای می توان اهدا کرد‌:‌(( از نظر من نوبل ادبی مانند انتخاب ملکه زیبایی زنان دنیاست.هیچ اهمیتی ندارد به جز مبلغی پول که برنده دریافت می‌کند.‌)) سورنتینو به همین دلیل نوبل گرفتن توسط یک ایرانی را دور از ذهن تصور نمی‌کند، با این توضیح که این جایزه به هیچ وجه، نویسنده خوب و بد را ازهم مشخص نمی‌کند.
مثل همه مصاحبه‌ها، از سورنتینو می پرسیم که در حال انجام چه کاری است و چه کتابی در دست نگارش دارد. او از دست مترجم‌های آثارش گلایه می‌کند و می‌گوید‌:‌(( تقریبا هیچ وقتی برای نوشتن داستان جدید ندارم. به طور مداوم باید پاسخگوی سوالاتی باشم که متر‌جم‌ها هنگام ترجمه داستان‌هایم برایشان پیش می‌آید. زمان‌های زیادی را صرف نوشتن کار‌های نیمه ادبی می‌کنم با وجود این باید بگویم این کار برایم مشکل ساز نیست.‌))
حالا که جوابهای این نویسنده آرژانتینی را می‌خوانیم، این تصور برایمان پیش می‌آید که خوب شد سئوال‌های بیشتری طرح نکردیم، و گرنه نویسنده در گفتگوی بعدی‌اش، روزنامه‌نگارها را هم در کنار مترجم‌ها قرار می داد.
فرناندو سورنتینو از زبان خودش:

متولد هشتم نوامبر سال 1942 در بوئنوس آیرس هستم.

قسمت اعظم دوران کودکی و نوجوانی ام را در میدان خاکستری رنگی گذراندم که به خیابانهای سانتافه، خوان ب. خوستو، کوردوبا و دورگو منتهی می شد.

در دوران جوانی کارمند ساده یک شرکت بودم. در دوره‌ای نسبتا طولانی که به تدریج از جوانی فاصله می گرفتم در دبیرستان‌های مختلف معلم زبان و‌ ادبیات بودم. به طور کلی در بین شاگردان و همکارانم به عنوان آدم خوب و خوش مشربی شناخته می شدم.

سعی می کردم اوقات استراحت بین ساعات کارم را با نوشتن و مطالعه پر کنم.

شخصا زیبائی شعر را ستایش می کنم اما استعداد کافی برای نوشتن شعر زیبا را ندارم. تمام شعرهای دوران جوانی ام را بدون پشیمانی از بین بردم، زیرا به نظرم معقولانه نبود که به زشتیهای دنیا اضافه کنم.

در عوض از داستانهایی که خلق کرده‌ام بسیار راضی هستم. بنا به عقیده افراد صاحب نظر، در ادبیات داستانی من ترکیب جالبی از طنز و فانتزی وجود دارد که بعضا به صورتی متناقض و درعین حال باور پذیر جریان دارد.

در کل، من با خودم خیلی راحت هستم. هیچ علاقه ای به اینکه بخواهم عضو گروه یا تشکلی ادبی باشم یا اینکه عضو انجمن‌هایی که جملگی در سطحی نازل قرار دارند و کارشان مجیز خوانی و خود ستایی است، ندارم. در ضمن اقرار می کنم که همیشه هوادار پرو پا قرص و دو آتیشه تیم فوتبال راسینگ کلاب شهر بندری آویاندا هستم.

بیش از نوشتن، خواندن را دوست دارم و در واقع در امر نوشتن پر کار نیستم به طوری که به نسبت چهل سالی که به نوشتن اشتغال داشته‌ام، سیاهه آثار‌م چندان طولانی نیست.

من نیز همانند سایر نویسنده‌ها جوایز متعددی را از آن خود کرده ام.
در یک کلام، کم و بیش از کار خودم راضیم.

سیده فاطمه مرتضوی

با تشکر از زحمات بی دریغ سجاد صاحبان زند

بی معنا ، EL SINSENTIDO

2009-01-15T13:11:00.000-08:00

Nada más absurdo que un teléfono que suena al lado de un cadáver. ¿Quién desea comunicarse con el ausente? ¿Por qué lo llaman cuando todo mensaje es un sobrante de la vida? ¿Por qué alguien se empeña en seguir esperando, y, tras el silencio, repite el llamado una y otra vez?

¿Por qué llamas ahora, que es inútil? ¿Por qué ahora, que es imposible que extienda mi brazo para decirte que está bien, que es mejor así, que no hay culpas en estos casos, que el plomo en la sien es un ardor que apenas dura una milésima?

Pero llamas; sigues llamando. Y ése es el verdadero tormento.

Escritor: Cristian Mitelman

Traductora: Seyedeh Fatemeh Mortazavi

------------------------------------------------------------------

هیچ چیز بیهوده ترازاین نیست که صدای زنگ تلفن کنار جسدی به صدا دربیاید. چه کسی می خواهد با فردی که دیگر نیست صحبت کند؟ چرا حالا که مجالی برای زندگی کردن وجود ندارد، زنگ می زنند؟ نمی دانم به چه علت با اینکه جوابی دریافت نمی کند، باز هم بر ادامه کارش اصرار می ورزد.

دیگر کار از کار گذشته. اکنون که دیگر نمی توانم تو را در آغوش بگیرم و بگویم جای هیچ‌گونه نگرانی نیست، در این مواقع هیچ کس مقصر نیست و بودن گلوله در شقیقه‌ام، به مانند گرمایی ابدی‌ست.

ولی زنگ می زنی، همچنان زنگ می‌زنی، و این برای من شکنجه‌ای دردناک است.

نویسنده کریستین میتلمن

مترجم سیده فاطمه مرتضوی

El cine de España en la actualidad

2009-01-12T08:28:00.000-08:00

En la actualidad el cine de España no se parece en nada al de la época de la dictadura de Franco entre los años 1936 y 1975. En ese periodo hubo una gran represión política y social, además España era un país atrasado en todos los aspectos. Sólo algunos grandes directores de cine con su inteligencia y talento pudieron burlar las soez censura de la dictadura, por ejemplo Juan Antonio Bardem, Luis García Berlanga y ocasionalmente Luis Buñuel.

Muerto el dictador a partir de la década 70 España evolución rápidamente hacia el progreso igual que su cine con directores y actores como Alejandro Amenábar, Pedro Almodóvar, Antonio Banderas, Penélope Cruz, Javier Bardem.

Estos artistas han ganado muchos premios internacionales. Para España ser considerada un país con buen cine es un honor y es considerada una superpotencia por su calidad en cine y teatro.

Fatemeh Mortazavi

آزادی به لهجه آرژانتینی

2009-01-09T13:33:00.000-08:00

آرژانتین، کشوری که از صمیم قلب دوستش دارم. شاید از نظر شما جالب و مهم نباشد اما برای من بسیار پر اهمیت است اینکه سال تولد من مصادف است با قهرمانی آرژانتین در جام جهانی 1978. در دوران نوجوانی آرژانتین را همراه با نام های بزرگی همچون مارادونا و چه گوارا می شناختم، در دوران جوانی بود که شناخت بهتری نسبت به این کشور پیدا نمودم، حزب مادران روسری سفید از این به بعد بود که آرژانتین برای من معنای دیگری پیدا و احساس دیگری نسبت به این کشور پیدا نمودم. میل و تلاش برای رسیدن به آزادی، در کشوری که اسیر دیکتاتوری نظامیان فاسد بود. شاید هم بایستی از آن نظامیان فاسد تشکر کرد که باعث نهادینه شدن آزادی در این کشور شدند. کشوری که بزرگانی مانند بورخس، خلمن، سورنتینو و... را درون دامن خود پرورش داد.
مطلب زیر را کریستین میتیلمن نویسنده جوان آرژانتینی به وبلاگ ما هدیه داده است.

محمد مهدی رضائیان

-----------------------------------------------------------------

الگوی یگانه‌ای برای آزادی در جهان وجود ندارد بلکه آزادی بستگی به تکامل و پیشرفت تاریخی هر ملتی دارد. در غرب دموکرات یا به اصطلاح آزادیخواه نگرش اشتباه به آزادی برایشان بسیار گران تمام خواهد شد، آنها دنیایی برای خودشان ساخته‌اند که در آن آزادی یعنی خواسته ها و امیالشان. بدون اینکه توجهی به تفاوتهای انکار ناپذیر بین فرهنگها و جوامع داشته باشند. البته به این مسئله نیز کاملا اعتقاد دارم که گفتگوی بین فرهنگها امری اجتناب ناپذیر می باشد، در هر زمان و البته مواقعی که حکومتی (‌کشوری‌) نخواهد بر دیگر حکومتها (‌کشورها‌) تسلط داشته باشد. هر چند که گفتگو در دنیایی که اقتصاد و قدرت حرف اول را در آن می زند بسیار سخت اما غیر ممکن نیست. مرد بزرگ تاریخ و سرزمین ما خورخه لوئیس بورخس گفتگو را وسیله‌ای برای پیوند با سنتها می دانست و از عشق و احترام به این سنن البته با کلامی زیبا و نافذ صحبت می‌کرد. وی بسیار متواضعانه به این روش اعتقاد و بر ادامه آن پافشاری می کرد. عمیقا از ته قلبم متاسفم از این مسئله که رهبران غربی به نسبت شرق بیشتر به نفرت و جدایی وابسته هستند تا به وحدت و اشتراک. در غرب قدیم حکومتها حکومتها بسیار ارتباط خوب و مشترکات زیادی با هم داشته‌اند که نمونه آن را به وضوح در دوران شکوفایی اسپانیای زمان آلفونسو 10 می توان مشاهده نمود.

مترجم سیده فاطمه مرتضوی

HISTORIA DE PERSIA

2009-01-06T12:06:00.000-08:00

El imperio aqueménida surgió de un pueblo capaz de aunar los avances tecnológicos con las tradiciones guerreras, hasta imponerse a los reinos civilizados que lo circundaban. Los historiadores fechan su inicio durante el año 550 a.C., cuando el rey medo Astiages fue vencido por su vasallo CiroII. Sin embargo, entonces la dinastía ya contaba con más de un siglo de existencia, desde que el rey Aquemenes, de quien toma el nombre, unió a distintas tribus de la zona bajo su mando. A Aquemenes lo surgieron Teispes, Ciro I y Cambises I, antes de llegar a Ciro II y a la auténtica formación del imperio.

Ciro II conquistó el territorio comprendido entre el reino de los medos y el río Indo, y creó las primeras satrapías. La voluntad expansionista de los aqueménidas tuvo continuación con su sucesor e hijo Cambises II, quien conquistó Egipto y sometió Libia, Cirene y Barca. A su muerte, lo sucedió un sacerdote, Gaumata, quien se presentó como hermano del monarca para acceder al trono. Su coronación provocó la revuelta de los "inmortales", la guardia pretoriana real, yuno de sus miembros, Darío Histaspes, descendiente de la familia real, se hizo con el poder. Convertido en Darío I, el nuevo monarca inició la construcción de Persépolis y siguió la expansión del imperio, pero fracasó fnte a Grecia.

ARDE ATENAS

Su sucesor, Jerjes I,también fracasó en su intento de someter a los helenos, pero les inflingió la derrota de las Termópilas e incendió Atenas…antes de caer derrotado en Salamina. Corría el siglo 5. Darío III fue el último monarca aqueménida, y cayo ante el ímpetu y el talento militar de un genio de la guerra: Alejandro Magno. Éste no esperó que Darío III llevase la guerra a su país, como sus antecesores, sino que atravesó el Helesponto y se interno en territorio enemigo, derrotando a los persas en Gránico. Victoria tras victoria, Alejandro llegó a Persépolis durante la primavera del 330 a.C. Poco después, Darío III murió asesinado por sus propios hombres en plena huida.

*Un excelente resumen histórico: Los persas .JAIME ALVAR

La entrevista especial con Fernando Sorrentino por 40cheragh parte 2

2009-01-03T11:45:00.000-08:00

Sorrentino en Irán ha sido conocido por la red, porque cuando él empezaba a ser famoso, en los mismos años el Internet se había convertido en una epiemia.
La mayoria de sus cuentos traducidos, se han cogido de la red. Por otro lado sus cuentos cortos nos da la memoría del ambiente de blog y weblog. Él como la mayoría de los escritores imaginando no son famosos y en el futuro también no serán lo mismo, dice q no haya imagiando que un día iba a ser conocido más allá de las fronteras de la lengua española y en total estaba preocupando por su famosidad : ((Yo nunca imaginé que iba a ser conocido más allá de las fronteras de la lengua española. Tampoco me preocupé por ser más conocido. Siempre consideré la escritura literaria como una actividad que me daba placer; nunca busqué notoriedad ni dinero )).
Le preguntamos que para traducir en persa cuál es su libro preferido. Con esta pregunta seguimos dos motivos; primero queremos saber cuál es su libro favorito entre otros libros que hasta ahora ha escrito y segundo para él cuál es muy especial. Pero nos dice :(( Casi todos mis cuentos fantásticos son muy adecuados y muy fáciles de traducir (ya que yo escribo en un español muy correcto, muy nítido y muy preciso)).
Este escritor no tiene ningun conocimiento sobre la litratura de Irán. Él le gusta mucho la literatura de su país que es muy importante en el mundo. Por esta razón cuando le preguntamos que en la literatura contemporaneo de España, a quién le gusta mucho, él nos dice: ((A mí me gustan mucho más los poetas españoles de los siglos XV, XVI y XVII: Jorge Manrique, Garcilaso de la Vega, fray Luis de León, san Juan de la Cruz, Luis de Góngora, Francisco de Quevedo, Pedro Calderón de la Barca…
Y, en general, creo que, a partir del siglo XX, la literatura argentina es muy superior a la literatura española. No hay en España escritores de la talla de Jorge Luis Borges, Julio Cortázar o Marco Denevi )).
Y por supuesto ninguno de estos escritores han sido el ganador del Nobel. Quizás tenga que responder a esta pregunta, la Academía de las Ciencias de Suecia.Sorrentino quiere escribir en un ambiente silencio, es decir no quiere escribir como algunos que escriben en las condiciones muy extraños, por ejemplo Justin Gorder quería escribir en la bañera. Hasta ahora ha escritor todo lo que quisiera escribir.

Tiene la continuacion...
Escrito por Seyedeh Fatemeh Mortazavi

Estas son mis doce uvas

2008-12-31T12:25:00.000-08:00

Ahora estoy escribiendo ,son las doce y media y estamos en nuevo año. Las palabras siguientes son de mi amigo Salvador Moreno Valencia y quiero recomendar a todos vosotros para leer.
Hay una cosa, año 2008 no se termine con un buen recuerdo porque la ciudad GHAZA en Palestino ahora esta en la guerra y se matan muchos niños y muchos jovenes.

Feliz 2009
Fateme Mortazavi

No a la guerra
no a la injusticia
no a la violencia
no a la explotación
no a la marginación
no a la xenofobia
no a la miseria
no a falta de agua
no a la especulación farmacéutica
no a la intolerancia
no al negocio de armas
Si a la paz, a la justicia, a la igualdad y al reparto de bienes sin discriminación alguna, ni privilegios en pos de unos pocos.

salud
salvador moreno valencia

مصاحبه اختصاصی 40چراغ با فرناندو سورنتینو‌(‌قسمت دوم‌)

2008-12-27T07:01:00.000-08:00

سورنتینو در ایران نویسنده ای اینترنتی به حساب می‌آید، شاید به آن دلیل که مطرح شدن او به سالهایی بر می گردد که اینترنت در حال همه گیر شدن بود. بیشتر داستان‌هایی که از او به فارسی ترجمه شده، از اینترنت برداشته شده است. از طرف دیگر، داستان‌های کوتاه سورنتینو، یک جورهایی ما را یاد فضای وب و وبلاگ می اندازد. او مثل خیلی از نویسنده‌ها که تصور می کنند نه تنها مشهور نیستند، بلکه در آینده هم مشهور نخواهند شد، می گوید به هیچ وجه، تصور نمی‌کرده که فراتر از مرزهای زبان اسپانیولی شناخته شود و کلا نگران مشهور شدنش بوده است‌:‌(( نوشتن قدرت فوق العاده‌ای به من می دهد و پرداختن به کارهای ادبی عشق من است، و به آن افتخار می کنم و در برابر اینها پول و شهرت برایم هیچ اهمیتی ندارد.))
از سورنتینو می پرسیم که مایل است کدام کتابش به فارسی ترجمه شود. با این سئوال دو هدف داریم. اول این که می‌خواهیم بدانیم کدام کتابش را بیشتر دوست دارد و دوم این که، کدام را پاستوریزه تر نوشته است. تیرمان اما تقریبا به سنگ می خورد‌:‌(( تقریبا تمامی داستان های تخیلی من مناسب هستند و به راحتی می‌توان آنها را ترجمه کرد. تمام تلاش من این بوده که داستان هایم را به زبان اسپانیایی فصیح، واضح و جذاب بنویسم.)) شاید هم سورنتینو متوجه سئوال ما نشده، چون به هر حال او در جایی زندگی می کند که کتاب ها بدون هیچ گونه نظارتی چاپ می شوند.
این نویسنده اسپانیایی زبان،همچنین هیچ شناختی از ادبیات ایران ندارد. او به ادبیات آرژانتین، کشورش، علاقه بسیاری دارد و آن را در عرصه جهانی خیلی مهم می‌داند، به همین دلیل و‌قتی از او می‌پرسیم که چه نویسندگانی را از ادبیات معاصر اسپانیا می‌شناسد، می‌گوید:‌(( من بیشتر از همه شاعران اسپانیایی قرن 15، 16و 17 را دوست دارم. مثل خورخه مانریکه، گارسیلا‌سودلاوگا، فری لوئیس دلئون، سان خوان دلا کروز، لوئیز دگون گورا، فرانسیسکو دکودو، پدرو کالدرون دلا بارکا... به طور کلی فکر می‌کنم به جز قرن20 ادبیات آرژانتین بسیار غنی تراز ادبیات اسپانیاست. در اسپانیا نویسنده‌ای در حد نویسندگان آرژانتینی مانند خورخه لوئیس بورخس، خولیو کورتاسار، و یا مارکودنوی وجود ندارد.‌)) و البته هیچ کدام از این نویسندگان برنده نوبل ادبیات نشده‌اند. شاید آکادمی علوم سوئد باید به این سئوال جواب دهد.سورنتینو دوست دارد در فضای آرام و پر سکوت بنویسد، یعنی دوست ندارد مانند خیلی از نویسند‌ه‌ها که دوست دارند در شرایطی عجیب و می‌نویسند، بنویسد. یادمان می‌آید که نو‌یسند‌ه‌ای، شاید امی‌تن، یا یوستن گودر، دوست داشت در وان حمام بنویسد. به هر حال، سورنتینو دست کم در این زمینه سنتی فکر می کند. او تاکنون هرچه که می‌خواسته نوشته است و چیزی نبوده که به ذهنش آمده باشد و جان سالم به در برده باشد.

ادامه دارد...........
سیده فاطمه مرتضوی

Feliz navidad, سال نو میلادی مبارک

2008-12-24T09:18:00.000-08:00

میلاد حضرت مسیح – پیام آور صلح و آرامش بر همه بشریت مبارک باد
و همچنین فرا رسیدن سال جدید میلادی را به تمامی جهانیان تبریک می گوئیم و امیدواریم که در این سال جدید صلح و صفا در تمامی جهان پایدار شود

الهی آمین

-----------------------------------------------------------------------------

Feliz cumpleaños de Jesus Cristo, el profeta de la paz y amor
Y tambien Feliz el año nuevo a todo el mundo
Que tengamos una paz mantenida en el mundo y escase de la distancia entre los ricos y los pobres
Dios mío pierda el orgullo que considera el gobierno de Estados Unidos y el de Europa y quita la pobreza a los africanos y da mucha democracia en Asia
Amen

Mehdi Rezaeian & Fatemeh Mortazavi

La entrevista especial con Fernando Sorrentino por 40cheragh

2008-12-22T06:37:00.000-08:00

El premio nobel no tiene ningun merito para mi

----------------------------------------------------------------------------------

En los primeros días de nuestro trabajo en la revista de 40cheragh, tratabamos de introducir los escritores nuevos y desconocidos. Querímos realizar las entrevistas a estos escrritores o publicar los cuentos de ellos. En este caso tuvimos éxito, porque se nos recibí muchos comentarios a nuestro oficina y nos veíamos algunos escritos
en las prensas diferentes sobre eso. Al final pudimos introducir algunos escritores que Fernando Sorrentino, fue uno de ellos. Aunque no hubieramos publicado sus cuentos para primera vez, pero fuimos los primeros los que habían publicado sus cuentos. Un día, la traductora de la revista, nos trayó un cuento de este escritor para publicar. Fue muy exitada, su cuento titulado Existe un hombre que tiene la costumbre de pegarme con un paraguas en la cabeza. El nombre de Fernando Sorrentino quedó en nuestro mente. La busqueda en la red para encontrar su correo, continuó y por fin pudimos lograrlo. Hacía algunos momentos y estabamos realizando las preguntas para la entrevista con él. Por la facilidad que tiene este escritor para la conversación con las prensas, realizar las preguntas no estaba facil para nada y sobre todo teníamos el problema de dos culturas y lenguas diferentes. Pero nosotros ecribimos nuestros preguntas de una manera que se puede demostrar la idea de un escritor hispanohablante sobre Iran. También hayamos preguntado sobre sus trabajos. Pero seguramente estas preguntas no son todo lo que quereis saber sobre Sorrentino.

Seyedeh Fatemeh Mortazavi

---------------------------------------------------------------------------------

Para la primera pregunta, le preguntamos (( Cuál es el primer cosa que se le ocurre en su mente a la hora de oír la palabra de IRAN )). Su respuesta para nosotros fue conocida ((Lo relaciono siempre con Persia: con los reyes Ciro, Darío, Jerjes, Artajerjes… Pero sé perfectamente que eso ya no corresponde a las características modernas del país, que es un país musulmán.)).
Esta escritor hispanohablante sabe sobre sus cuentos publicados en Iran. Con mucha alegría de que sus cuntos se han traducido en persa, nos dice : ((No se ha traducido ningún libro íntegro, pero sé que se han traducido muchos cuentos. Y con eso estoy bastante contento)).
Con la otra preguta le querimos que nos cunte su sensación a la hora de imaginar uno lee sus countos en una lengua que seguramente no es conocida para él. Su respuesta : ((Bueno: aunque las lenguas sean distintas, todos los lectores son personas y, por lo tanto, las situaciones humanas siempre serán comprensibles )).

Tiene la continuacion...

Escrito por Seyedeh Fatemeh Mortazavi

Noche de Yalda, Yalda Night

2008-12-19T22:53:00.000-08:00

Esta noche 20 de diciembre para nosotros los iraníes se llama YALDA que es una noche muy importante. Esta costumbre pertenece a la cultura vieja y es de nuestra civilización antigua. Lo más importante de esta noche es que es lo mas largo de las noches del año y aproximadamente dura un minuto mas de otras noches. Nosotros decimos bienvenida al invierno frío y bonito. En esta noche todos los miembros de la familia se reúnen y otro costumbre es leer el libro de poema de Hafez y Sháhname de Ferdowsi ( un gran poeta Iraní ). También se comen en esta noche algunos frutos como la sandía y la granda y los frutos secos como el pistacho, la nuez de la India, la avellana y la semilla de girasol. Comer la sandía en esta noche del invierno es muy interesante, porque este fruto se come mucho en el verano y se conoce como un fruto frío. Las calles de Teheran ahora en esta noche están llena de los copos de nieve. Feliz la noche de Yalda

Escrito por : Mohammad Mehdi Rezaeian
Foto : Mohammad Ali Abtahi
Traductora : Seyedeh Fatemeh Mortazavi

------------------------------------------------------------------------------------

For we, the Iranian, the first night the winter season called as YALDA NIGHT (2008/12/20) is a very important occasion. The ceremonial Yalda is rooted in our ancient civilization and culture. Tonight is the longest night of the year, it is about

1 minute longer than the other winter nights. We, Iranian, welcome the winter at this night. Among the traditions related to Yalda is the relatives gathering in the elders' home reciting Hafez's poems and narrating the stories of Ferdowsi's Shahnameh. We have a variety of things to eat at this occasion from watermelon to pomegranate and died fruit & nuts. The interesting thing is to insist in having watermelon, which is a summer fruit and is hard to find in winters, on such a night. This year, Yalda, as the first winter night has presented us the first snowfall of the year. The streets of Tehran are now covered with the white, beautiful flakes of snow. Happy Yalda Night.

Writer : Mohammad Mehdi Rezaeian
Photo : Mohammad Ali Abtahi

There is no difference between sunni and shiite

2008-12-18T12:51:00.000-08:00

There is no difference between sunni and shiite populations from the viewpoint of a real Muslem. We all believe in One God. Our Lord is the Lord of all human beings, no matter s/he is a Muslem, a Christian, etc. It's the radical politicians who prentend that there is such a difference.

Writer: Mohammad ali abtahi

مصاحبه اختصاصی 40چراغ با فرناندو سورنتینو‌(‌قسمت اول‌)

2008-12-15T10:10:00.000-08:00

نوبل هیچ ارزشی برایم ندارد

------------------------------------------------------------------------------------

درست روزهای اول کارمان در چلچراغ بود. همان طور که بعدها هم همه تلاشمان این بود که نویسنده‌های تازه‌تری را معرفی کنیم، مدام در تلاش و جستجو بودیم تا گفتگو و یا داستانی از نویسنده‌های کمتر شناخته شده در ایران منتشر کنیم. به گمانم تا حد زیادی هم در کارمان موفق بودیم. شاهد این ادعا، نامه‌هایی بود که به دفتر مجله می‌رسید و مطالبی که در هفته‌های بعد در برخی از نشریات مطرح می ‌شد. ما توانستیم چند نویسنده را معرفی کنیم. فرناندو سورنتینو یکی از این نویسنده‌ها بود. داستان‌های او را هرچند ما برای اولین بار منتشر نکرده بودیم، اما ما جزو اولین‌ها بودیم. روزی مترجم نشریه، داستانی از سورنتینو را برای انتشار آورد. خیلی هیجان زده بود. هرچه از او می خواستیم تا تعریف کردن داستان را بگذارد برای وقتی دیگر و اجازه دهد به کارمان برسیم، به گوشش نمی رفت، تا همه تسلیم شدیم. نتیجه کار برای همه ما رضایت‌بخش بود. کارها بر زمین ماند تا داستان به اتمام رسید، داستان مردی که کسی دنبالش و به سرش می کوبید. اسم فرناندو سورنتینو در ذهنمان ماند، اما جستجوهای اینترنتی برای یافتن اطلاعاتی بیشتر درباره او خیلی به دردمان نخورد، تا چند وقت پیش که پست الکترونیکی او را یافتیم. چند زمانی را صرف یافتن پرسش‌هایی مناسب گذراندیم و ار آنجا که تقریبا این نویسنده خیلی راحت حاضر به گفتگو با نشریات می شود، طرح این سئوال‌ها خیلی آسان نبود. مسئله زبان و فرهنگ متفاوت هم مطرح بود. اما ما سئوال‌هایمان را طوری طرح کردیم تا برداشت یک نویسنده اسپانیایی زبان را از ایران نشان دهیم و همچنین از او درباره کارهایش و چگونگی شکل گیری آنها، پرسیده باشیم، اما به طور قطع، این سئوال‌ها،همه آن چیزهایی نیست که می خواهید از سورنتینو بدانید.

سیده فاطمه مرتضوی

------------------------------------------------------------------------------------
به عنوان اولین سئوال از او پرسیدیم که ((وقتی کلمه ایران را می شنود، اولین چیزی که به ذهنش می رسد چیست؟))جواب سورنتینو در این مورد آشنا بود. او در جواب ما گفت‌:‌((‌همیشه نام ایران پیوند خورده با سرزمین بزرگ پارس همراه با پادشاهان قدرتمندی همچون کورش کبیر، داریوش، اردشیر و خشایار. ولی کاملا بر این مسئله واقفم که امروزه دیگر ایران با ویژگی‌های جدیدش حکومت پادشاهی ندارد و کشوری مسلمان است.))
این نویسنده اسپانیایی زبان از چاپ داستان هایش در ایران مطلع است. احتمالا او از وضعیت (( کپی رایت)) در ایران هم با خبر است.یعنی می داند که مترجم ایرانی برای انتشار و ترجمه یک کتاب، نیازی به اجازه از نویسنده و ناشر اصلی کتاب ندارد. او با فروتنی خاص خود، از این که داستانهایش به فارسی ترجمه شده، اظهار خوشحالی می کند و می‌گوید: ((می دانم که کتاب کاملی از من به فارسی ترجمه نشده اما داستان های زیادی از من در ایران به چاپ رسیده و به همین اندازه هم برای من بسیار شوق آور و غرور آمیز است.))
در سئوال بعدی از فرناندو سورنتینو می‌خواهیم که (( تصور کند کسی داستانهایش را به زبانی که قطعا برایش آشنا نیست. می خواند.)) و از او می پرسیم که در این لحظه چه حسی بهش دست می دهد؟ او در جواب می گوید :‌(( با وجود آنکه زبان های متفاوتی در دنیا وجود دارد، هر خواننده برای خود دارای شخصیتی است با ویژگی های خاص خودش. بنابراین جایگاه انسان ها برای من قابل درک و بسیار قابل احترام است و از این موضوع لذت می برم.))

ادامه دارد...........

سیده فاطمه مرتضوی

La libertad con el acento argentino

2008-12-12T08:28:00.000-08:00

Argentina es un país que quiero y admiro desde el fondo de mi corazón. Nací en 1978 y estoy orgulloso de eso, pero, seguramente me preguntais ¿por qué lo digo? El año de mi nacimiento es el año en el que el equipo argentino fue el campeón del Campeonato del Mundo. Quizás ese sea unos de los motivos de mi aficion por este país, excepto los años entre los 1976 y 1983. En la época de mi adolescencia, conocí mas de Argentina con dos grandes de este país como Maradona y Che Guevara. Posteriormente complementaba mi conocimiento y me contaban la historia de madres con el pañales blancos en la cabeza. Así, Argentina tenía otro significado para mi. El deseo de libertad, etc. El imperio de las armaduras con mucha crueldad. Pero eso fue un motivo para el crecemiento de la libertad en Argentina. En la literatura de este país han nacido los hombres famosos como Borges, Juan Gelman y Fernando sorrentino... Lo que habeis visto bajo de mi escrito es un regalo de un escritor argentina de nombre Cristian Mitelman.

Escrito por Mohamed Mehdi Rezaeian
Traducido por Fatemeh Mortazavi

--------------------------------------------------------------------------------------------

No existe una libertad universal, sino que está atada al devenir histórico de cada comunidad. Al Occidente liberal le cuesta entender esta idea y postula un mundo donde la supuesta libertad se adapta a sus necesidades y deseos, sin contemplar las diferencias que necesariamente existen entre culturas y pueblos.
Pero sí creo que el diálogo entre culturas es posible, siempre y cuando un sistema no quiera imponerse sobre otro. El diálogo implica un estado de apertura que se hace cada vez más difícil en un mundo donde priman intereses mercantiles y económicos.
Un gran hombre de nuestras tierras, Jorge Luis Borges, logró hacer hablar a las tradiciones desde el amor y el respeto por la palabra. Humildemente, pretendo seguir ese ejemplo. Lamento profundamente que muchos líderes occidentales estén más pendientes del odio que del común y hermoso derrotero que Oriente y Occidente supieron escribir juntos en tantos momentos de la historia, como en la gloriosa España de Alfonso X.
Le envío un respetuoso saludo.

Cristian Mitelman

مصاحبه با خانم پنه لوپه کروز‌(‌قسمت پایانی‌)

2008-12-09T01:18:00.000-08:00

- آیا فردی احساساتی و رمانتیک هستی؟
- نمی توانم به این سئوال شما پاسخ دهم، متاسفم. شاید باشم زیرا دوست ندارم که مسائل را دسته بندی کنم.

- چرا بعد از فیلم " Jamon Jamon " زمان زیادی گذشت تا اینکه دوباره با باردم همبازی شوی؟
- نمی دانم. گاهی وقتها کار مناسبی برایم پیدا می شد و گاهی هم اینگونه نبود.

- آیا پیشنهادهای دیگری داشتی که نپذیرفته باشی؟
- بله، ولی به خاطر ندارم که کدامها بودند.

- در شخصیت خاویر باردم چه چیز خوبی وجود دارد هم به عنوان بازیگر و هم جدا از بازیگری یعنی خودش؟
- من نظرم را در مورد کارش می گویم، و شما می دانی که چرا فقط از این جنبه به بیان نظر می پردازم. او همیشه می درخشد. قابلیتهای بسیار عالی دارد و نقش او در این فیلم نیاز به فردی بسیار مستعد و باهوش داشت زیرا نقش بسیار مشکلی بود و ایشان به طرز ماهرانه و زیبائی آن را اجرا کرد. دراین اجرا قدرت خلاقیت و بداهه گویی اش در بیشتر سکانس ها نمود پیدا کرد... بار دیگر تاکید می کنم که بازی منحصر به فردی از خود در خاطره ها بر جای گذاشت.

- در حال حاضر هیجان زده هستی، همیشه هنگام اجرای نقش هایت هم تا این اندازه استرس داری؟
- تا جایی که به خاطر دارم هرگز آسوده خاطر نبوده‌ام (با خنده)، فقط زمانی که در خواب هستم احساس آرامش دارم.

- به نظر می رسد که خیلی خود دار هستی...
- باید اینگونه بود و آن قدر این خصلت را در خود پرورش داد تا به صورت خودکار مانند یک محافظ در انسان عمل کند.

- ولی تا این حد خود دار بودن خسته کننده نیست؟
- در مورد من بر عکس است یعنی اگر خود دار نباشم آنگاه برایم خسته کننده می شود زیرا از دست خود عصبانی خواهم شد. به نظر من بیشتر مصاحبه ها حالت تصنعی دارند و باید به سئوالات پیوسته مصاحبه گر پاسخ داد ولی من شخصا دوست دارم که مصاحبه هایم حالت طبیعی خود را حفظ نماید و در جایی که تمایل ندارم پاسخ سئوال را بدهم آن را ابراز کنم.

- برای بعضی از بازیگران مهم نیست که در مجلات و روزنامه ها چه بنویسند شما چطور؟
- برای من نیز اهمیتی ندارد و هیچ قضاوتی هم نمی کنم.

- چه چیزی به تو آرامش می‌دهد؟
- آرامم کند؟

- بله، همینطور یک لیوان نوشیدنی چطور؟
- بعضی وقتها خیلی آرامش بخش است اما نه همیشه.

- مواقعی که در کنار خانواده و یا دوستانت هستی احساس آرامش می کنی؟
- بله، البته، کاملا

- آیا یوگا و یا بعضی از انواع مدیتیشنها را انجام می دهی؟
- خیر، چیزی که احتیاج دارم این است که ساعتهای زیادی را به استراحت بپردازم. همیشه در تمام زندگی اینگونه بوده‌ام.

ترجمه شده توسط سیده فاطمه مرتضوی

ویرایش محمد مهدی رضائیان

Furog farrokhzad

2008-12-06T10:31:00.000-08:00

O you whose two eyes are my prairie

The scar of you eyes has touched mine

Within a world so dismal

With your steps i take steps...............

La libertad con el acento español

2008-12-03T03:51:00.000-08:00

La conversación a poeta del poema de Jatamí por la revista de 40cheragh

Hace algún tiempo un poeta español había escrito un poema sobre
expresidente de Irán ( Sayed Mohamed Jatamí ),
que la revista de 40cheragh con la colaboración de la traductora
( Sayede Fateme Mortazavi ) de tal revista, publicó esta poema.
Para los lectores de la revista 40cheragh y especialmente para los que trabajan en esta ervista fue muy extraño cuando supimos que un poeta español ha escrito un poema sobre Jatamí y queríamos conocer los motivos que causa esta poema. ((Quiero explicar cuales fueron los motivos que me inspiraron, lógicamente las motivaciones para escribir un poema son complejas, pero quiero ser lo más concreto posible. La luz que prendío en mi el entusiasmo fue una excelente entrevista al Sr. Jatamí publicada en un periodico en España, donde de una manera extraordinariamente clarividente expresó su firme voluntad de ayudar a que las diversos y ricos pensamientos y conocimientos de la sociedad de Irán, convergieran y elevaran a su pueblo.))
La libertad desde el punto de vista de Jatamí para tanto los pensadores iranies como los pensadores extranjeros, es muy interesante y quizás sea uno de los motivos de decir esta poema. (( De un modo tal que respetando y ayudando las peculiaridades de su pais, no cerraran las vias del conocimiento llegado de occidente que algo bueno tendrá, pues son sociedades civiles tecnologicamente más desarrolladas.))
Parece que Jatamí tiene una manera especial a la hora de ver a la libertad que anima a un poeta a escribir esta poema. ((Me impresionó la forma en la cual expresó su manera de ver la libertad, en el hecho de dejar claro de que cada pueblo debe ganar dicha libertad, que no es algo que se otorga y ya se tiene, sino que es una consecuencia de la maduración de la sociedad, en eso estoy totalmente de acuerdo. Asimismo que cada país debe forjar su propio modelo de libertad.))
Esta poeta opina que cada país ha elegido una forma especial de la libertad y cree que Jatamí ha introducido un modelo especial de la esperanza para el social de Iran que sobre todo fue destacado en las caras de los jovens iranies, porque ellos pasaban al camino de desarrollo y éxito. Francisco expresó: Creo desde la distancia que el Sr. Jatamí representa un futuro más brillante para Irán y además considero que la inmensa mayoría de los jóvenes de Irán así lo creen. En Europa y siento decirlo la idea que refleja Irán no es muy positiva, porque existen leyes que chocan frontalmente con nuestro pensamiento, como por ejemplo la pena de muerte y más en la vía pública y también el papel de la mujer en la sociedad civil. Pero esa imagen no lleva a ninguna hostilidad ni repudio, simplemente creo que hay un espacio de separaciòn debido a una falta de información abundante y veraz.
Francisco Jesús Muñoz Soler (Essa), poeta español que escribio la poema " en el esplendoroso cielo " sobre Jatamí, nos cuento lo que le inspiraron para decir tal poema. Gracia a Fateme Mortazavi, nuestro companero que en fin pudimos publicar tal poema y también esta conversación.

Escritora y traductora : Seyede Fateme Mortazavi

مصاحبه با خانم پنه لوپه کروز (قسمت دوم)

2008-11-29T13:03:00.000-08:00

- شما از نقش خودت در این فیلم چه آموختی؟
در قالب کلمات توضیح دادن کمی مشکل است ولی زمانی که مدتی را با نقشی می‌گذرانی که نوع نگاهش به دنیا خیلی عجیب و غریب است، باید بدانی که دیگران فکر می کنند او دیوانه است ولی اتفاقا شخصیت کاملا با هوشی است. چنانچه اگر می‌خواست به دیگر شخصیتها احاطه پیدا کند آن وقت کارش به تیمارستان کشیده می‌شد ولی او سر شار از امید بود و خوش شانس بود که اوضاعش آنگونه نشد.

- تا بحال با زنان دیگر برای تصاحب یک مرد جنگیده ای؟
تمایلی برای پاسخ به این سوال ندارم. متاسفم.

- آیا قبلا اسکارلت جانسون را می شناختی؟
تا حدودی.

- آیا مشهور بودن برایت مشکل ساز است؟ به نظر میرسد که این روزها بسیار مورد انتقاد رسانه های گروهی هستی؟
نه – به طور کلی نه. علتش آن است که دوستان روزنامه نگار بسیار خوبی در امریکا و اسپانیا دارم. همه رسانه ها اینگونه نیستند به جز بعضی از آنان. درصدی از آنها هستند که به دنبال مسائلی می گردند که من خوشم نمی آید، و فکر می کنم که هر کسی موظف است که از حریم خودش حمایت کند. به همین دلیل هرگز در مورد زندگی خصوصی ام صحبت نمی کنم.

- آیا به انتقاد از خود هم می پردازی؟ آیا موقعی که می خواهی کار جدیدی را شروع کنی دچار شک و تردید می شوی؟
بله، خیلی زیاد. الان یک هفته ای می شود که در حال گفتگو و پرداختن به نقشم با آقای آلمودووار هستم و آنقدر می ترسم که انگار اولین فیلمی است که می خواهم در آن بازی کنم. و زمانهای که این ترس را بیشتر احساس کنم خودم را مشغول به انجام کارهای دیگری می نمایم. گمان نمی کنم که بازیگری این حس ترس را نداشته باشد زیرا بازی کردن در موقعیتی غیر واقعی است ولی بایستی برایت باور پذیر شده باشد.

- این ترس چه زمانی از بین می رود.
هرگز. در اولین روزهای کار درصدش خیلی بالاست ولی همچنان در تمام طول فیلمبرداری هم کمی احساس ترس در من وجود دارد. معتقدم که تمام هنر پیشگان هم اینگونه هستند.

- آیا ترسی که در درون خودت احساس می کنی عامل مثبتی در انتخاب کارهایت نیست؟
بله و برای همین است که هیچ کس کار آسان و راحت را دوست ندارد. و برای همین است که می گویم اگر روزی زیادی احساس راحتی کنم خودم را صرف کار دیگری خواهم کرد.

- ترس مشوق خوبی است...
بله، قطعا هیچکس نمی تواند خیلی مطمئن باشد.

- طی این پانزده سال دوست داشتی کجا باشی؟
بسیاری از هنر پیشگان دغدغه این مسئله را دارند. خیلی چیزهاست که دلم می‌خواسته انجام بدهم... در هر حال فکر می کنم که باید هر روز زندگی کرد و از چیزهایی که زندگی به آدم می دهد منفعت کسب کرد. به طور مثال در این فیلم " ویکی کریستا بارسلونا " که در آن مردها سه زن بی نظیر دارند و زنان هم یک خاویر باردم، و به این گونه همه سود می برند.

ترجمه شده توسط سیده فاطمه مرتضوی

ویرایش محمد مهدی رضائیان

ادامه دارد...

Irán tiene la mayoría de los navegantes en Oriente Medio

2008-11-26T13:15:00.000-08:00

Algunos días atrás oí en las noticias que decía Irán tiene la mayoría de los navegantes. Esta noticia nos da mucha esperanza. Me parece que los directores programadores del país deben prestar atención esta noticia . El significado de esta noticia es que la sociedad influyente de Irán de todos aspectos , se ha convertido en una parte pequeño de la sociedad mundial . El piensa como otras partes del mundo si nos da permiso este filtro pesado y también sus necesidades son unos partes de la sociedad mundial . No se puede programar para este país (Irán) con la gritería del pasado . Si los oficiales del país sólo hubieran prestado atención al significado de esta noticia que la gente Iraní son la mayoría de los navegantes en Oriente Medio, volverían a tomar sus decisiones de otras formas .

Escritor:Mohamad Ali Abtahi

Traductora:Seyede Fateme Mortazavi

مصاحبه با خانم پنه لوپه کروز (قسمت اول)

2008-11-24T11:06:00.000-08:00

امسال یک دهه از زمانیکه او در هالیوود شروع به کار کرد، می گذرد. این ستاره بزرگ که توسط سینمای اسپانیا معرفی و به شهرت رسید هنوز از جایگاه خود افول نکرده است. در این ده سال اخیر به طور مستمر کارهایی را با کارگردانان مطرح و موفق هالیوودی انجام داده است که آن انعکاس مورد انتظار را نداشته، ولی باعث شهرت جهانی او شده است و این درحالی بود که همچنان اعتبار خود را به عنوان هنر پیشه در برابر کارگردانان اسپانیایی و اروپایی مانند آلمودووار و سرجیو کاستلیتو، حفظ می کرد. در واقع ایشان توانسته با بازی در فیلم جدید کارگردان مطرح امریکایی وودی آلن " ویکی کریستینا بارسلونا " در کنار بازیگران مشهوری همچون خاویر باردم و اسکارلت جانسون در صدر اخبار سینمای جهان قرار گیرد. همچنین بعد از زمستان در فیلم دیگری به کارگردانی آقای آلمودووار " آغوش‌های شکسته " که به گفته ایشان پروژه ای کاملا بلند پروازانه است، به عنوان نقش اول زن بازی خواهد کرد.
این مصاحبه یک هفته قبل از آغاز کارش در فیلم جدید آقای آلمودووار صورت گرفته است.

محمد مهدی رضائیان

------------------------------------------------------------------------------------

ـ شما دائما در سفر بین امریکا و اروپا هستید، چگونه با این مسئله کنار آمده اید؟
اصلیت من مادریدی است، و نیز خانواده ام در اینجا زندگی می کنند و این مسئله اجتناب ناپذیر است ولی مدتی است به دلیل مشغله کاری مجبورم در امریکا بمانم و این گونه همیشه در رفت و آمد هستم. اسپانیا همیشه برای من خانه اول به حساب می آید؛ هم اکنون مشغول بازی در فیلم آلمودووار هستم و به این بهانه قصد دارم که چند ماهی را در اینجا بمانم.

-آیا از فرهنگ اسپانیای چیزی به آقای وودی آلن نشان داده ای ؟
نه، در رابطه با فر هنگ اسپانیا در جشن پایان فیلم برداری صحبت کردیم ولی ایشان کسی نیست که به این گونه جشنها علاقه مند باشد. هم با من و هم با دیگر دست اندرکاران فیلم خیلی مهربان بود، همه او را دوست دارند.روز آخر عینکش را به من هدیه داد که برایم بسیار ارزشمند است و آن را دوست دارم. البته فقط دو تا عینک داشت که یکی را به من داد.

- از آن عینک استفاده می کنی؟
بله، ولی مثل اینکه باید نمره چشمهایم را عوض کنم. (با خنده)

-از وودی آلن عینکش را به یادگار داری از پدرو چه چیز به یادگاری داری؟
خانه من پر از چیزهای است که پدرو داده.

- در گذشته که با آلمودووار کارمی کردی تو را به عنوان یک شخصیت جذاب در فیلمهایش به کار می گرفت. آیا برای آلن نیز همینطور است؟
هر دو کارگردان از هم خیلی متفاوتند ولی من نقاط مشترک زیادی در آن دو دیده ام. برای همدیگر ارزش زیادی قائلند و همیشه از طریق من به یکدیگر سلام می رسانند، وودی بسیار مهربان است. پدرو بعد از دیدن فیلم به قدری خوشحال شد که از من خواست تا به وودی تبریک بگویم، او هم از من سراغ پدرو را گرفت و احوالاتش را پرسید برای من افتخار بود که پیام رسان آن دو بودم. فکر می کنم که طرز صحبت کردن هر دو در مسائل کاری شبیه به هم باشد هم جدی و هم محکم، همیشه خلاق و شوخ طبع هستند؛ هر دو موقعیتهایی را خلق می کنند که در آن پرسوناژها با دیدن طنز تلخ دچار ناراحتی می شوند. در کل آن دو اینگونه کار می کنند.

- وقتی آقای آلن از تو برای بازی در فیلم اش دعوت کرد مضطرب بودی؟
مدیر برنامه هایم به من گفت که در جلسه ای با آقای آلن بوده و می دانست که من طرفدار ایشان هستم. فکر می کنم که مدیر برنامه ای من به او خبر داد که من یکی از بزرگترین تحسین کننده های او هستم؛ بنابراین به جلسه رفتم و تقریبا دو دقیقه آنجا بودم حتی سه دقیقه هم نشد و مدیرانم گفتند که اوه تو مدت زیادی در جلسه بودی. آخر جلسات آنها بسیار کوتاه است و در بعضی موارد بیشتر از پانزده ثانیه هم نمی شود. البته قبلا برخی از همکارانم این مورد را به من گوشزد کرده بودن و این کوتاهی زمان به آن معنی نیست که نقش را به تو ندهند و یک ماه بعد از آن با من تماس گرفتند.

- برخی از دیالوگ های که بین تو و خاویر باردم رد و بدل شد که در فیلم نامه هم نبود کدام‌ها هستند؟
به دلیل اینکه شخصیت داستانی من در فیلم نامه در ذهن او بود گاها از کلماتی استفاده می کرد که زیاد مودبانه نبود، بنابراین وقتی به هتل رسیدیم دائما راه می رفت و با خود می گفت: وودی ما را به قدری آزاد گذاشته تا هر بداهه ای که به نظرمان می آید بگوییم و هر چه که تا به الان از دهانم بیرون آمده، زشت بوده است. فکر می کرد که باید با یک مترجم به سالن تدوین برود و آن سکانس ها را مرور کند و دیگر نخواهد توانست در ادامه فیلم حضور داشته باشد. راستی تو گفتی که همیشه وقتی نقشی به تو داده می شود، از آن چیزهایی یاد می گیری.

ترجمه شده توسط سیده فاطمه مرتضوی

ویرایش محمد مهدی رضائیان

ادامه دارد...

los ojos artificiales mas antiguos

2008-11-18T03:03:00.000-08:00

Con este ensayo querría dar una noticia nueva sobre la precedencia de IRAN.
El jefe de las investigaciones de la antigüedad de la " *Ciudad Quemada", Dr.Sajadi nos da la noticia sobre las terminaciones de las fases primarias de los estudios sobre "los ojos artificiales". El añadió que al respeto de peso especial de esta cosa, en general parece que la material principal usada en eso, sea alquitrán natural con grasa de un animal y su precedencia llega a más de 5000 años.
Lo que es mas notable sobre estos ojos, es que tienen las venas muy pequeñas dentro de los ojos que la material usada en eso es las alambres del oro que tiene menos de 0.5 milm de diámetro.
En el pasado fueron algunos modelos de estos ojos en la Oriente Medio y en Egipcio pero lo de Irán pertenece a las ultimas de tercer milenio. Por eso este ojo es lo mas antiguo modelo conocido en el mundo.

*Una ciudad antigua en la provincia de Sistan y Baluchestan en el sureste de Irán.

Esta escrito por Saydeh Fateme Mortazavi

مصاحبه کارلوس فوئنتس با گابریل گارسیا مارکز

2008-11-15T12:43:00.000-08:00

*گابریل گارسیا مارکز( متولد 6 مارس 1928 در کلمبیا)، رمان نویس، روزنامه نگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی است. او بین مردم کشورهای آمریکای لاتین با نام گابو یا گابیتو( برای تحبیب)مشهور است و پس از درگیری با رئیس دولت کلمبیا و تحت تعقیب قرار گرفتنش، در مکزیک زندگی می کند. او در سال 1941 اولین نوشته هایش را در روزنامه ای به نام Juventude که مخصوص شاگردان دبیرستانی بود منتشر کرد و در سال 1947 به تحصیل رشته حقوق در دانشگاه بوگوتا پرداخت. در سال 1965 شروع به نوشتن رمان "صد سال تنهایی" کرد و آن را در سال 1968 به پایان رساند که به عقیده اکثر منتقدان شاهکار او به شمار می رود. او در سال 1982 برای این رمان، برنده جایزه نوبل ادبیات بوده است. او در سال 1999 رسما مرد سال آمریکای لاتین شناخته شد و در سال 2000 مردم کلمبیا با ارسال طومارهای خواستار پذیرش ریاست جمهوری کلمبیا توسط مارکز بودند که وی نپذیرفت. مارکز یکی از نویسندگان پیشگام سبک ادبی رئالیسم جادوئیست، اگر چه تمام آثارش را نمی توان در این سبک طبقه بندی کرد.*

*کارلوس فوئنتس متولد 1928 در مکزیکو سیتی پایتخت مکزیک است. پدرش دیپلمات بود و این امر باعث شد که در سانتیاگو شیلی، بوئنوس آیرس آرژانتین و واشنگتن آمریکا تحصیل کند. در فاصله سال های 1950 تا 1952 عضو هیات نمایندگی مکزیک در سازمان جهانی کار ( ژنو ) بود. در 1954 به سمت معاون بخش مطبوعاتی وزارت امور خارجه مکزیک، و سال بعد به سمت مسئول انتشارات فرهنگی دانشگاه منصوب شد. به سال 1957 با سمت سرپرست بخش روابط فرهنگی، دو باره به وزارت امور خارجه بازگشت. نخستین رمانش، " روشن ترین منطقه " را در سال 1958 منتشر کرد و از آن زمان تاکنون، او که در اروپا زندگی می کند، آثار متعددی آفریده که اکثرشان به فارسی ترجمه شده اند. آئورا، پوست انداختن، مرگ آرتمیوکروس، اینس، گرینگوی پیر و سرهید را از جمله نوشتهای فوئنتس هستند.*

از نوشتن می ترسم

گابریل گارسیا مارکز، کارلوس فوئنتس. دو غول نویسندگی آمریکای لاتین. دو غول ادبیات جهات. زمستان سال 1982. هتل ریویرا. هاوانا، جایی که احتمالا مارکز آمده تا دوست سیاستمدارش فیدل کاسترو را ببیند. او دو ماه پیش نوبل ادبی گرفته. البته قبل از آن هم نویسنده ناشناسی به حساب نمی آمده. با بی قراری روی صندلی راحتی مدام تکان می‌خورد. صدای متوالی فلاش های دوربین لیدا (عکاس) او را عصبی کرده است. انگار هنوز به نور فلاشها عادت نکرده. می‌گوید: انگار دارم تحلیل می روم.
احتمالا منظورش آن است که صدای هر فلاش ،مانند سوهان روح او را می ساید. حرفهای زیادی قرار است ردو بدل شود. از همه چیز و همه جا. از همینگوی و فالکنر گرفته تا شایعاتی که در باره این نویسنده تازه نوبل گرفته مطرح است. فوئنتس هم شایستگی دریافت نوبل را دارد. انتظارش را دارد که تا چند سال دیگر چیزی نصیبش شود، اما تا به حال که چنین نشده. سرنوشت عجیبی است دنیا. مثل همین مصاحبه که بعد از 36 سال به تازگی در کوبا منتشر شده. فوئنتس از فالکنر می پرسد. از گوته، داستایفسکی و عادتهای توشتن: " فالکنر همیشه روی کاغذ آبی رنگ می نوشت؛ گوته روی یک اسب چوبی کوچک می نشست و می نوشت؛ داستایوفسکی در حال قدم زدن در اتاق .حالا مارکز چگونه می نویسد؟" البته او شاید جواب را می داند. مارکز هم تقریبا مثل همه نویسنده ها می خواهد از نوشتن فرار کند. می گوید که همه اینها، کاغذ آبی، اسب چوبی، قدم زدن و باقی قضایا برای این انجام میشود که نویسنده از نوشتن فرار کند: " یعنی انسان به هر کار سختی دست می زند برای اینکه ننویسد. من دست کم از اینکه پشت ماشین تایپ بنشینم وحشت دارم. اطرافش می چرخم و به آن نگاه میکنم، با تلفن صحبت می کنم و ترجیح می دهم که اول روزنامه بخوانم."
مارکز اعتراف می کند که هر کاری می کند تا وقت بگذرد تا پشت ماشین تایپ ننشیند، اما بالاخره تسلیم می‌شود. او همچنین از علاقه اش به ماشین تایپ، اتاق کار و خیلی چیز های دیگر می گوید: " میان ماشین تایپ و نویسنده کم کم وابستگی هایی به وجود می آید که ممکن است به صورت پایدار باقی بماند. مدتهای طولانی در اتاقی که من آنرا اتاق گرم و دنج نامیده بودم، باید می نوشتم در ضمن من با آن اتاق بسیار اخت شده بودم، همیشه باید در آن هوا می نوشتم زیرا نوشتن را در آب و هوایی استوایی آموخته بودم در منطقه کارائیب در دمای 30 درجه سانیگراد واز این رو، در دمای دیگری نوشتن برایم خیلی مشکل است..."
اما بشنوید از دیگر عادت های مارکزی. اگر بد آموزی نداشته باشد، او زمانی دست به نوشتن می زند که " حتما کاغذ سفید 36 گرمی باشد، ماشین تایپ برقی با نوار مشکی باشد. غلط گیرها باید با جوهر مشکی باشند و..." خوب است مارکز از این ادعاها دارد. اگر کس دیگری از این جور خواهش ها داشت، حتما بی خیال نوشته هایش می شدیم. ببینیم که این نویسنده برنده نوبل و نویسنده همان کتاب

" دلبرکان..." دیگر چه می گوید: " گاهی شخص می گوید:« دیگر نمی توانم بنویسم زیرا کاغذی که همیشه بر روی آن می نوشتم، تمام شده است».«نمی توانم زیرا جوهرش آبی است». همیشه نوعی چالش دائمی به خاطر وجود این عادات ایجاد می شود. من این عادات را دارم زیرا به هر حال جزئی از زندگی هستند ولی در عین حال با آنها مبارزه نیز می کنم. به طور ثابت در حال مقابله با آنها هستم. یک راه دفاعی در برابر آن، روزنامه نگاری است. این حرفه انسان را تحریک می کند که پشت ماشین تایپ بنشیند و بنویسد زیرا در یک ساعت مشخص باید همه چیز آماده باشد. روزنامه نگاری انسان را وادار به نوشتن در هتلها، مکانهای مختلف،در هر دمائی، در هر نوع شرایطی می کند. زیرا ساعت چاپ را نمی توان به تعویق انداخت." خب، بالاخره یک نفر پیدا شد که از روزنامه نگاری تعریف کند. زنده باد مارکز. او از روزنامه نگاری البته حسابی سو استفاده هم می کند: " مشکلی که دارم این است که فاصله بین یک کتاب و کتاب بعدی خیلی زیاد است. بنابراین،وقتی نوشتن یک کتاب به پایان می رسید، مدت زمانی می گذشت و هنگام شروع کتاب بعدی دست و دلم به کار نمی رفت و تمام آن وسواسها و عادات را به کار می بردم تا حتی المقدور نوشتن را به زمان دیگری موکول کنم. کتابهای هستند که می توانسته ام از دو سال پیش نوشتن آنها را شروع کنم و این دو سال همچنان به دنبال بهانه هستم و برای خودم یک ستون هفتگی در روزنامه ال اسپکتادور در بوگوتا ایجاد کرده بودم.واقعآ زجر آور بود زیرا این ستون هر پنج شنبه چاپ می شد. خودم را وادار به این کار کرده بودم و کسی از من نخواسته بود.نیاز نبود این ستون باشد ولی به هر حال مرا مجبور به نوشتن می کرد." انگار فوئنتس خیلی با روزنامه نگاری موافق نیست. خیلی رندانه و بدون این که دستش را رو کند، از روزنامه نگاری و فواید آن می پرسد. مارکز مجبور به کمی عقب نشینی می شود: " شرایط کاری روزنامه نگاری مطلوب نیست. بین شرایط کار یک روزنامه نگار و روزنامه نگاری به عنوان یک حرفه ، تفاوت زیادی وجود دارد. به این معنی که کار روزنامه فرسایشی است؛ آدم بهترین های خودش را برای چاپ در روزنامه می دهد آن هم فقط برای گذراندن زندگی... دستمزد ها پائین است و خلاصه، شرایط کار به اندازه کافی بد است و شخص برای اینکه نمی تواند خود را با این شغل تطبیق دهد، احساس خستگی و فرسودگی می کند."
در اینجا مجبوریم به رسم روزنامه نگاری کلیشه ای بنویسیم. او می افزاید: " با اين حال، کار روزنامه نگاری به نویسنده کمک می کند، نه فقط به خاطر اینکه کارش را زنده نگه ميدارد بلکه این دائمی شدن به خاطر ارتباط با کلمات و از ابتدا در ارتباط با واقعیت بودن است. اگر روزی ارتباط نویسنده با واقعیت قطع شود، آن روز روز مرگ نویسنده است." معلوم شد که مارکز حسابی درد دل روزنامه نگارها را می داند. او که خود سالها در روزنامه های مختلف نوشته، می داند که روزنامه ممکن است چه مشکلاتی را برای نویسنده ایجاد کند: " در روزنامه نگاری قطع ارتباط با واقعیت امکان پذیر نیست ولی در عوض در کار ادبی گاهی این اتفاق می افتد و آدم از واقعیت دور می شود و شهرت و آوازه به طور قطع از قید و بند رها می شود و اگر شخصی نسبت به آن بی اهمیت باشد، مانند این است که روی ابری در حرکت باشد و روی ناقوس کلیسا معلق، و هیچگاه نداند که کجا باید ایستاد. به این ترتیب روزنامه نگاری کمک بزرگی است به اینکه انسان را مجبور به پایین آمدن از اوج و بلندی کند و او را متوجه چگونگی سطح زندگیش کند. به این دلیل من مدافع سر سخت روزنامه نگاری هستم." مارکز از هیچ چیزی به طور قطعی حرف نمی زند. همیشه راه فراری برای خودش باقی می گذارد:

" احتمالاً برای هر فرمولی، یک راه حلی هست و موضوع مورد بحث ما نيز از اين قاعده مستثني نيست كما اينکه من خودم در اين مورد پیشنهادي داشته ام به این معنی که هر زمان که روزنامه نگاری برایم زیانبار باشد، آن را رها می کنم مثل مواقعي كه وقت نوشتن را از من ميگیرد يا مواقعی که مرا از موضوعات ادبی پایه ای دور ميسازد. با اين حال، یک بار که زندگیم را با ادبیات به تنهایی گذراندم دوباره به روزنامه نگاری روی آوردم. من اسم این نوع کار را روزنامه گاری ایدهآل ميگذارم یعنی مواقعی که احساس نوشتن موضوعات مورد علاقه ام در قالبی که می خواهم به من دست بدهد. اگر آنرا منتشر هم نکنند برایم مهم نیست ولی خُب بالاخره روزي منتشر می شود." مصاحبه زمانی انجام شده که از چاپ دو کتاب "صد سال تنهایی و پائیز پدر سالار" زمان زیادی نمی گذرد. مارکز یکی از آن نویسنده هایی است که مدام می ترسد که نتواند کتاب بعدیش را بنویسد. یعنی می ترسد استعدادش خشک شود. فوئنتس هم این را می داند.با کمی شیطنت و البته متانت می پرسد: " صحبتهایی در مورد شما به گوش می رسید مبنی بر اینکه بعد از اتمام کتاب صد سال تنهایی دیگر قادر به نوشتن نیستید. ولی شما این شایعه را با چاپ کتابهای دیگر از بین بردید. آیا همچنان به نوشتن ادامه می دهید؟" مارکز سری تکان می دهد که یعنی بله: " پا سخ من مثبت است زیرا الان فکری در سر دارم و می خواهم بنویسم. در این کتاب می خواهم توضیح بدهم که چگونه کتابهای قبلی ام را نوشته ام. یعنی آن واقعیتی را که در پس داستان پنهان است ،با تمام صداقت آشکار کنم و شرح دهم که هر فصل کتاب و تک تک شخصیتها از کجا آمده اند. متوجه شده ام که اینگونه ادبیات برای مردم خیلی جالب تراست تا آنچه که انسان در ابتدا تصور می کند. ممکن است کسی فکر کند که این وجوه ادبی فقط برای حرفه ای ها ،اساتید ،نویسندگان و یا خوانندگان خاص جالب هستند ولی در نهایت می فهمد که اینطور نیست." مارکز می گوید برای مردم جذاب است گاهی اوقات آنچه را که در پس پرده هر کتاب بوده برایشان توضیح داده شود.او مدتی طولانی است که در این زمینه یاداشت برداری می کند و به همین دلیل کشف کرده همیشه داخل یک رمان، رمان دیگری هم هست. وقت مناسبی برای پرسیدن در مورد شایعات است. فوئنتس می پرسد: " دو شایعه در مورد کتاب پائیز پدر سالار وجود دارد. یکی که می‌گویند بسیار فوری نوشته شده ودیگر اینکه سخت ترین کار ادبی شما بوده. کدام صحیح است؟" جواب مارکز شنیدنی است: " تنها کتابی که من به فوریت نوشته ام صد سال تنهایی است. آنقدر فوری که هجده ماه طول کشید. یعنی اگر وضعیت جسمانی بدنم این امکان را می داد که هجده ماه به حالت نشسته پشت ماشین تایپ باشم، کتاب هم فوری نوشته می‌شد. هیچگونه تصحیحی نداشتم و نیز هیچ شک و تردیدی. تمام کتاب درطول مدت نوشتن، روند ثابتی داشت. اما درمورد کتاب پائیز پدر سالار کاملا برعکس بود والان می‌توانم بگویم که پیدا کردن هر لغت در این کتاب برایم بسیار سخت بود. می‌دانستم که اینطور می‌شود. کتابی بود که خیلی آرزوی نوشتنش را داشتم؛این کتاب کاملا تجربی است."
البته خیلی ها این رمان مارکز را دوست ندارند. او هنگام این مصاحبه به تازگی رمان گزارش یک مرگ را نوشته است: " همینطور در گزارش یک مرگ فکر می‌کنم که همان تجربی بودن بین ادبیات و روزنامه نگاری وجود دارد. می‌توان گفت که کتاب پائیز پدر سالار آشکارا یک تجربه شعری است، آرزوی نشان دادن خودم تا جایی که بگویم این رمان هم شعر است." مارکز در روزهای که حالش خیلی خوب بود، چهار یا پنچ خط می نوشت: " که مطمئناً روز بعد اینگونه نبود. می‌باید یک حالت ثابت و یک ریتم ثابت را حفظ می‌کردم؛ بعلاوه از روش (ساختار خطی) هم استفاده نکرده بودم، هرچند که آن هم روش مناسبی نبود. نوشتن با ساختار خطی ممکن بود که کتاب را بی پایان بگذارد و بیش از حد کسل کننده شود. بنابراین، ترجیحا " ساختار گردشی" را مناسب دیدم یعنی هرازگاهی سعی در وارد شدن به همان واقعیت که قبلا درباره اش صحبت کرده بودم، داشتم. در نهایت کتابی تجربی از کار درآمد." مارکز هیچ وقت دل خوشی از منتقدان ادبی نداشته است. او می گوید منتقدان ادبی همیشه و الکی ایراد می گیرند: " بعدا منتقدین آن، خوانندگان را دچار سر در گمی کردند زیرا آنها همیشه از کتاب نویسنده ایراد می گیرند و کارشان این است که در امور خواننده دخالت کنند. بسیاری از خوانندگان ابتدا نقد کتاب را می خوانند و سپس خود کتاب را و بدین گونه دچار مشکلات زیادی می شوند. ولی بعد از اینکه این مشکلات رفع شد، خواندن کتاب آسان می شود. بعد از اینکه چشمهای خواننده به تاریکی عادت می کند کم کم آغاز به روشن دیدن می کند و با وضوح آنرا می خواند. همانطور که می بینید، من حالت دفاعی در برابر تمام کتابهایم دارم زیرا مانند فرزندانم هستند و توسط آنهاست که شناخته

می شوم ."
فوئنتس سوالی کلیشه ای می کند. البته سوا لش خیلی خیلی مهم است: " آیا شما در اینکه باید از الهام گرفتن در کار نوشتن کمک گرفت با همینگوی هم عقیده هستید؟" مارکز بر خلاف خیلی از نویسنده های حرفه ای به الهام اعتقاد دارد. یعنی وقتی می نویسد که الهام به سراغش آمده باشد. او در تعریف الهام در نوشتن می گوید: " تعریفی احساسی از الهام هست مبنی بر اینکه یک نوع منش عرفانی است که شرایط را برای نوشتن آسانتر می کند و بودنش تأثیر مثبت دارد. من به ظرایف کار و الهامات ایمان دارم یعنی حضور حالت عرفانی را حس می کنم ـ و شما و تمامی نویسندگان این را می دانید ـ که در آن لحظه گویی معجزه ای رخ می دهد و همه چیز خود به خود شروع به تراویدن از ذهن می کند و انگار کسی به انسان دیکته می گوید. لحظه ای فرا می رسد که جرقه ای در ذهن ایجاد می شود." ادامه حرف های مارکز هم خواندنی است: " در آن لحظه نویسنده و موضوع به درک متقابل می رسند و نویسنده بر موضوع تسلط می یابد نه اینکه موضوع بر نویسنده. لحظه ای است که همه اتفاقات خود به خود و به راحتی رخ می دهد و اساساً حالت روحی انسان تغییر می کند. حسی شبیه به غوطه ور بودن در فضا یعنی اتفاقی ما وراء طبیعی و این به نظر من همان چیزی ست که الهامات نامیده می شود. از لحاظ حسی، درک متقابل نویسنده و نوشتن است. به این ترتیب، فکر می کنم که همینگوی کاملاً حق دارد. اینجا باید آنچه را که پروست در این مورد گفته یاد آوری کنم که کتاب حاصل یک درصد الهامات و نود و نه درصد واکنش و پاسخ به آن الهام است. من با نظر پروست کاملا موافقم." اشاره به این نکته ها نشان می دهد که مارکز شناخت خیلی خوبی نسبت به ادبیات جهان دارد. برق فلاشها کم می شود. مصاحبه رو به اتمام است. در سالهای بعد مارکز کمتر حاضر می شود این گونه آراو پشت میز بنشیند و حرف بزند. مثلا او یک بار تمام روز روزنامه نگاری را دنبال خود کشاند و حرف خاصی به او نگفت.

مترجم و نویسنده سیده فاطمه مرتضوی

سالوادور دالی

2008-11-12T23:51:00.000-08:00

قرار است آنتونیو باندراس بازیگر شهیر اسپانیایی با بازی در نقش " سالوادور دالی " نقاش مطرح اسپانیایی مجددا بر روی پرده سینما حضور پیدا نماید.
این فیلم که بر اساس زندگی سالوادور دالی ساخته خواهد شد، توسط سیمون وست کارگردانی که سابقه ساخت فیلمهای متفاوتی چون

" وقتی غریبه ای زنگ می زند "، " کان ایر " و " تامب رایدر " را در کارنامه هنری خود دارد، کارگردانی خواهد شد.
موضوع فیلم پرداختن به زندگی شخصی و هنری سالوادور دالی خواهد بود و بیشتر دورانی را که وی به امریکا سفر می کند، آشفتگی هایش در زندگی و علاقه اش در پیروی از سبک سوررئالیسم را نشان می دهد. در واقع هدف فیلم نشان دادن پیچیدگی های دنیای دالی است.
طراح صحنه این پروژه از عنصر رنگ که در واقع شخصیت بخشی در کارهای این هنرمند است، استفاده کرده و سعی دارد در مورد سبک سوررئالیسم صحبت نماید.
در مصاحبه ای که اخیرا نشریه " وریتی "با سیمون داشته وی بیان نموده است که نه تنها به سبک و فرم زندگی دالی خواهد پرداخت بلکه به زندگی خصوصیش مانند، همسرش، الهه شعر و نقاشیهای وی نیز خواهد پرداخت.
در صورت نهایی شدن حضور باندراس در این پروژه، فیلم برداری از اوایل سال 2009 آغاز خواهد شد، هرچند این فیلم با بازی باندراس تنها فیلمی نیست که به موضوع دالی این نقاش نابغه خواهد پرداخت بلکه قرار است فیلم دیگری به اسم " دالی و من : داستانی سورئالیستی " که در مورد این هنرمند کاتالانی خواهد بود با بازی احتمالی آل پاچینو و کارگردانی اندرونیکل به مرحله ساخت برسد. علاوه بر این دو فیلم پروژه دیگری با بازی روبرت پاتینسون در نقش دالی و به کارگردانی پول موریسون بریتانیایی ساخته خواهد شد و موضوع داستان در مورد زندگی سه دانشجوی هم اتاقی
( سالوادوردالی، لورکا و لوئیز بو نیوئل ) در خوابگاه دانشجویی مادرید است و سال آینده به سالنهای سینما خواهد رسید.

ترجمه سیده فاطمه مرتضوی

ویرایش محمد مهدی رضائیان

El otoño

2008-11-11T08:05:00.000-08:00

se puede decir que el otoño es una estación que nadie le gusta, pero a mi me parece la más bella de todas. No es la presuntuosa y engalanada primavera, que se cubre con las mejores joyas y se pone los perfumes más caros; ni tampoco el verano, fuerte y cálido, que bebe ríos enteros y seca todos los terrenos; ni el invierno, con sus largas barbas, severo y serio como un patriarca setentón.
Es el otoño, dulce otoño, poseedor de la brisa, de la lluvia y de miles de cosas bellas, como las hojas de los árboles, llevadas por él a visitar otras tierras o cubrir el parque, para que no se aburran en el siempre inmóvil árbol…
Me gusta el otoño, ni joven como la primavera, ni fuerte como el verano, ni severo como el invierno, sino maduro, débil y bonachón. Me gusta, sí, el otoño; me gusta cuando la brisa fresca me da en la cara, cuando llueven unas gotas que no mojan, cuando hace calor y frió a la vez…
Esto es el otoño para mí. No sólo una estación anterior al invierno, estación de tiempo, sino también una época de la vida. La identifico con la madurez, porque creo que se parecen mucho: en su dulzura, en sus cambios bruscos de clima, cuando se respira a pleno plumón la brisa, el suave viento de la próxima vejez, cundo nos preparamos y se presentan los síntomas de la llegada del invierno: canas, algunas arrugas, etc.
Por todo eso, prefiero el otoño a las demás estaciones.

Esta escrito por Seyede Fateme Mortazavi

برندگان جشنواره سمینسی

2008-11-09T00:10:00.000-08:00

جشنواره بین المللی سینمایی وایادولید در کشور اسپانیا و در شهر وایادولید
53 Semana Internacional de Cine de هر ساله در تاریخ 24 اکتبر آغاز و در 1 نوامبر به پایان می رسد. این جشنواره سابقه ای 50 ساله دارد و اولین بار در سال 1956 با نام

" هفته سینمای مذهبی وایادولید " و در هفته مقدس " Semana Santa" برگزار گردید. این مراسم تا بدانجا ادامه یافت که هم اکنون به عنوان یکی از معتبرترین جشنواره‌های سینمایی اسپانیا شناخته می شود. از مهمترین اهداف این جشنواره ترویج دادن و پرداختن به فیلمهایی از ژانر هنری و معرفی آنها در سرتاسر دنیاست. امسال در این جشنواره مراسم بزرگداشتی برای لوئیس بونیوئل Luis Bunuelنویسنده و کارگردان و کارمن مائورا

Carmen Maura بازیگر برگزار گردید.
نوشته شده توسط سیده فاطمه مرتضوی

برندگان جشنواره سمینسی
فیلم " معده " به کارگردانی مارکوس خورخه از کشور برزیل به عنوان بهترین فیلم و برنده جایزه خوشه طلایی گردید. هم چنین این فیلم جوایز بهترین کارگردان و بازیگر مرد خواخو Joao Miguel را نیز به خود اختصاص داد.
هیئت داوران متشکل از 7 نفر که آقای پرویز کیمیاوی از ایران نیز یکی از اعضای آن بود جایزه خوشه نقره ای را به فیلم " بطری " به کارگردانی آ لبرتو لکچی از کشور آرژانتین اهدا کرد. همچنین این فیلم جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را هم از آن خود نمود.
خانم ماریا هیسکانن به عنوان بهترین بازیگر زن به خاطر ایفای نقش در فیلم " لحظات ابدی " و آقایان اوناکس اونالخه و خواخو میگل به عنوان بهترین بازیگران برای بازی در فیلم " نه (9)خوش یمن " انتخاب شدند. فیلم اسپانیایی " بازگشت به هانسالا " به کارگردانی چوس گوتیرز برنده ویژه از نگاه داوران شناخته شد.
جایزه بهترین فیلم نامه و بهترین موزیک هر دو به فیلم دانمارکی " خوشحالی بی حد و حصر‌" اهدا گردید و در نهایت فیلم " پنجره " به کارگردانی کارلوس سورین برنده جایزه انجمن ملی منتقدین سینما (Fipresci) گردید، که به گفته داوران این فیلم با روایتی بسیار صادقانه ساخته شده بود.

ترجمه شده توسط سیده فاطمه مرتضوی

خبر یک آدم ربایی

2008-11-08T13:11:00.000-08:00

بازیگران مطرحی همانند سالما هایک Salma Hayek و بنیسیو دل تورو Benicio Del Toro در حال مذاکره برای ایفای نقش در فیلم " خبر یک آدم ربایی " هستند، داستان فیلم بر گرفته از کتابی است که توسط نویسنده مشهور کلمبیایی گابریل گارسیا مارکز نوشته شده است.
مراحل فیلم برداری این فیلم در کشورهای مکزیک، آرژانتین و کلمبیا انجام خواهد شد. آقای کستانتینی Costantini – مدیر شرکت کاستا فیلم و مسئول تولید این فیلم– در خصوص بازی بنیسیو دل تورو بازیگر شناخته شده پورتوریکویی در این پروژه بیان می دارد که تهیه کننده فیلم با این بازیگر که مدت کوتاهی در آرژانتین برای شرکت در مراسم اکران فیلم " چه، یک آرژانتینی‌" حضور داشته، در ارتباط بوده و مذاکرات لازم برای حضور وی در این پروژه صورت گرفته است. البته باید متذکر شوم که فیلم مذکور درباره مبارز افسانه ای آرژانتینی ارنستو چه گوارا است.
پدرو پابلو ایبارا Pedro Pablo Ibarra کارگردان مکزیکی فیلم " خبر یک آدم ربایی" در تلاش است تا علاوه بر این دو بازیگر مستعد و حرفه ای از وجود بازیگران بزرگ اسپانیایی همچون خاویر باردم، ویکتوریا آبریل و کارمن مائورا نیز استفاده نماید.
کتاب مارکز که در سال 1996 به چاپ رسید در باره ربوده شدن 10 روزنامه نگار متخلف توسط پابلواسکوبار

Pablo Escobar ، رئیس آگهی های تبلیغاتی مدلین Medellín است. هدف پابلو از این کار جلوگیری کردن از استرداد قاچاقچیان مواد مخدر و تحویل آنها به ایالات متحده است. داستان در روز 7 نوامبر 1990 اتفاق می افتد که در آن روزنامه نگاری به اسم خانم ماروخا پاچون د ویامیزار Maruja Pachón de Villamizar به همراه خواهر همسرش بئاتریس ویامیزار د گرروBeatriz Villamizar de Guerrero که معاون او نیز است، ربوده می شود و به مدت 6 ماه در اسارت رباینده باقی می مانند. کستانتینی در مورد صحنه آغازین فیلم اظهار داشت که فیلم با انفجاری عظیم و تبعاتش که اغتشاش و هرج و مرج یکی از آنها است آغاز می گردد. و بدین وسیله فضایی آکنده از ترس و وحشت و آشوبی که در آن زمان در کلمبیا وجود داشته به تصویر کشیده خواهد شد.
در قسمت دوم فیلم مذاکره آلبرتو ویامیزار Alberto Villamizar همسر پاچون و رئیس جمهور سابق کلمبیا سزار گاویریاCésar Gaviria با آدم ربا ها را نشان می هد، که بر سر آزادی گروگان ها با یکدیگر بحث می کنند. که در آخر ربایندگان به خواسته خود می رسند. تعدادی از گروگان ها آزاد، تعدادی در مدت اسارت کشته و تعداد دیگری هم در هنگام تبادل کشته می شوند.
نوشتن سناریوی این فیلم که تا آخر سال میلادی به پایان می رسد بر عهده آیدا بورتنیک Aída Bortnik ، از نویسندگان و فیلمنامه نویسان مطرح تئاتر، سینما، تلویزیون و آرژانتینی الا صلی است که قبلا هم فیلمنامه ای از رمانی به اسم " سفر بیگانه " نوشته کارلوس فوئنتس نویسنده مشهور مکزیکی تهیه کرده است.
کستانتینی 32 ساله که همیشه آرزوی ساخت این فیلم را داشته است اولین بار در سال 2002 در جشنواره سینمایی هابانا با مارکز دیدار و در مورد این پروژه صحبت کرده و به توافق رسیده است.
بر اساس گفته کستانتینی مخارج ساخت فیلم چیزی در حدود 6 میلیون دلار خواهد بود که بسیار بالاتر از میانگین هزینه های ساخت فیلم در امریکای لاتین است.
پیش بینی می شود فیلم در اوایل سال 2010 و در چندین فستیوال اروپایی به نمایش گذاشته شود.
بیشتر مراحل فیلم برداری در مناطقی که داستان در آنجا اتفاق افتاده انجام می‌شود، ولی سکانس های مربوط به آدم ربایی در استودیو های تولید فیلم در مکزیک و آرژانتین فیلم برداری خواهد شد.

نوشته شده توسط سیده فاطمه مرتضوی
ویرایش: محمد مهدی رضائیان

سینمای اسپانیا در عصر جدید

2008-11-05T08:23:00.000-08:00

امروزه سینمای اسپانیا مانند دوران حکومت فرانکو Franco دیکتاتور سابق بین سالهای 1936 تا 1975نیست. کسی که تنها شنیدن نامش کافیست، تا لرزه بر اندام آدمی افتد. خفقان، مرگ اندیشه و اجبار به سکوت....
در دوران سلطنت او اسپانیا بسیار کسالت آور و از نظر فرهنگی گریبانگیر بحران بود. و به طور قطع سینما هم نقطه روشنی نداشت، سینمایی که کارگردانان و بازیگران آن طرد شده و جلای وطن کرده بودند. ولیکن از سال 1980 و بعد از مرگ فرانکو تغییرات فرهنگی بسیاری ایجاد گردید، هنر سینما به یک صنعت جذاب و جالب توجه تبد‌یل گشت و توانست کارگردانان و بازیگران مطر حی مانند آلخاندرو آمنابار Amenabar Alejandro پدرو آلمودووار Pedro Almodovar،...، پنه لوپه کروز Penelope Cruz، آنتونیو بانداراس Antonio Bandaras، خاویر باردم Javier Bardem و ... به عرصه بین‌المللی معرفی نماید. هنرمندانی که با بردن جوایز متعدد در جشنواره های معتبر سینمایی اعتبار تازه ای را برای سینمای این کشور به ارمغان آوردند.

محمد مهدی رضائیان

مصاحبه با خردی لمپارت کارگردان اسپانیایی

2008-11-05T08:12:00.000-08:00

صنعت سینما در اسپانیا تا به آنجا پیشرفت کرده که هم اکنون مراحل فیلمبرداری اولین فیلم 3 بعدی به اسم (داستان جادوئی) tale The magic با شرکت بازیگران مطرح در اسپانیا مانند خانم ها لئونور Leonor Watling، ورونیکا Veronica Blume و آقای آدریا کیادوAdria Collado، در بارسلونا انجام می شود. نویسنده و کارگردان این فیلم روزنامه نگار کاتالانی خردی لمپارت Jordi Llompartاست که این فیلم را با الهام گرفتن از فیلم قبلی اش به اسم قلبی روی شن
(El Corazon sobre la arena ) که آنرا به طور انحصاری در مورد دخترش خانا ساخته بود، نوشته است. البته باید یاد آور شد که آقای لمپارت سال گذشته دختر 10 ساله اش را در سانحه تصادفی در آفریقا از دست داد.مراحل قبلی فیلم برداری این فیلم در نامیبیا و آفریقای جنوبی انجام شده و هم اکنون ادامه مراحل آن در بارسلونا انجام می شود. شاید علت نامیدن این فیلم به زبان انگلیسی با هدف بین المللی شدن آن باشد.
داستان فیلم در مورد دختری 10 ساله اهل بارسلونا که در خیابان با پسری 12 ساله و آفریقایی آشنا می شود و آنها با هم به سفری خیالی به بیابانی در نامیبیا می‌روند. در طول این مسیر با حیوانات مختلفی آشنا می شوند همچنین با یک پری که به سئوالات آنان در مورد مفهوم بودن در این دنیا پاسخ می دهد. بازیگر نقش خانا Eva Gerretsen و آن پسر Michael Van Wyk که هر دو از بومیان آفریقایی هستند. همچنین شخصیت پری در فیلم را خانم واتلینگ بر عهده دارند که در اینجا عنوان ارتباط دهنده بین دنیای واقعی و دنیای خیالی این دو کودک را دارد و برای آن دو به مانند هدیه ای ارزشمند است. کارگردان در مورد اهمیت این فیلم بیان می دارد که اولین تولید اسپانیایی است که به صورت 3 بعدی[1] ساخته می شود و در اروپا تعداد فیلمهایی که بدین فرم ساخته شده انگشت شمار است. برای نمایش این فیلم نه تنها از سالن های [2]Imax بلکه از سالنهای معمولی و همچنین سالنهای سینمایی دیجیتال نیز می توان استفاده کرد. هزینه این فیلم مبلغی حدود 10 میلیون یورو بر آورد شده است اکنون که مراحل فیلم بر داری در بارسلونا صورت می گیرد حدود 60 بازیگر حرفه ای و 250 سیاهی لشکر حضور دارند و از جاهایی مثل ساحل و بیمارستان Sant Pau و برخی خیابانها در بارسلونا به عنوان لوکیشن استفاده می شود. بعد از اتمام فیلم برداری مرحله تولید آن برای انجام کارهای فنی و افکتهای تصویری به منظور ساخت دنیای خیالی به مدت 10 ماه به طول خواهد انجامید و در نهایت در سپتامبر سال 2009 به اکران در خواهد آمد.
به این منظور گفتگوی با کارگردان فیلم انجام شده که در زیر مشاهده می نمایید.
[1]- منظور از تصویر 3 بعدی این است که با استفاده از 2 دوربین که به صورت همزمان از یک تصویر گرفته می شود باعث باز آفرینی دید چشم سمت راست و دید چشم سمت چپ می شود به این ترتیب بعد سومی ایجاد می شود که تصویر را برای ما واقعی تر جلوه می دهد
[2]- Imax: یک سیستم نمایش سینمایی ایجاد شده توسط انجمن کانادایی Imax به معنی تصویر بزرگ که برای شفافیت و
بزرگ نمایی هرچه بیشتر تصاویر سینمایی به کار می رود با این سیستم شفافیت تصویر 10 برابر بیشتر از حد استاندارد
می باشد همچنین سیستم صدا بدین گونه است که از شش کانال مجزا از فیلم صدا پخش می شود و حالتی ایجاد می گردد که
گویی انسان در آن صحنه قرار دارد.
مصاحبه هلنا گارسیا ملرو Helena Garcia Melero با کارگردان سینما، تهیه کننده و روزنامه نگار خردی لمپارت
(Jordi Llompart) در تابستان 2008
- در مورد داستان فیلم برایمان بگویید؟
- داستان درباره دختر بچه ای اهل بارسلون و پسربچه ای اهل آفریقا و بیمار و همچنین خانه به دوش است، که دلش می‌خواهد به سرزمینش نامیبیا بازگردد و دختر هم در این سفر همراه اوست. به این ترتیب به آفریقا می‌رسند و در طول سفر با حیوانات مختلفی آشنا می‌ شوند كه دارای قدرت درک و تکلم هستند.آنان بدنبال ایجاد ارتباطی احساسی و شاید نوعی ارتباط روحانی با دنیای خیالی پیش رویشان باشند. البته نمی‌خواهم از کلمه روحانی، سوء تعبیر شود.
ـ متوجه منظور شما شدم.
ـ در واقع تاکید آن روی مثبت حالت روحانی و نگرش خوش بینانه به آن است. سفری به دنیای خیالی واقع در آفریقاست. داستانی شبیه به آلیس در سرزمین عجایب و شازده کوچولو است. شخصیت اصلی این فیلم، دختری است که برای کشف مفهوم زندگی و علت بودن در این دنیا به آفریقا سفر می‌کند و البته در حین آن به بازی کردن و تصورکردن مسائل مختلف نیز می پردازد.
ـ این دختر چند ساله است؟
ـ ده ساله.
ـ هم سن دخترتان البته اگر زنده بود. اینطور نیست؟
ـ بله.
ـ آیا این فیلم ادامه‌ی داستان قلبی روی شن است؟
ـ بله، به نوعی می‌شود گفت که رگه‌هایی از آن داستان در این فیلم وجود دارد. فیلم دارای یکسری منظومات روایتی متفاوتی و داستانی تکاملی است. آن دختر شخصیتی متفاوتی را انتقال می‌دهد که کسی فکر نکند شخصیت اصلی این فیلم همان خانا دختر من است. در کل نمی‌خواهم این فیلم پیامی شخصی و خودخواهانه ارائه دهد بلکه تماماً برعکس است.
ـ برای چه گروههای سنی ساخته شده است؟
ـ برای بچه‌ها و همچنین تمام کسانی که هنوز کودک درونشان زنده است. فکر کنم که پدران زیادی در کنار فرزندانشان به تماشای این فیلم بپردازند.
ـ آیا شما بعد از تصادف دخترتان به احوالات کودکی روی آوردید؟
ـ بله وقتی در طول زندگی از مسئله‌ای رنج می‌برید و همچنین کسانی که شرایطی مشابه من دارند، آنچه که انجام می‌دهی این است که به کشف و کندو کاو می‌پردازی ولی نه با تفکر ت بلکه با احساست. در واقع خودت را رها می‌کنی، بیشتر از احساساتت فرمان می‌بری، با عالم هستی رابطه برقرار می‌کنی، مراحل زیادی را طی می‌کنی و اولین آن دست کشیدن از این دنیاست.
ـ با وجود این در داستان فیلم قلبی روی شن خوش‌بین بودید.
ـ بله. ولی اشتباه نشود، این خوش‌بینی من نیست بلکه خوش‌بینی آن دخترک است. خوش‌بینی من حالت انتقادی دارد. مثلا وقتی می‌گویم : من باید شنا کنم. این یک خوش‌بینی اجباری است. همه‌ی بچه‌ها خوش‌بینی را به راحتی انتقال می‌دهند، وقتی آنها را از دست می‌دهیم تازه آنچه که از آنها یاد گرفته بودیم را به یاد می آوریم. در‌آن داستان من فقط احساسات دخترم را به فرم و قالب فیلم درآوردم. گاهی وقتها فکر می‌کنم که من آن را ننوشتم بلکه او نوشته است. هیچ تمرین ادبیاتی نداشتم. اجازه دادم تا او همه چیز را به من بگوید و در ارتباط با او بودم. اصلا نه نگران ریتم داستان و نه نگران ویرایش جمله‌ها بودم.
ـ در داستان، دخترک از پری سوال کرد «مفهوم وجود داشتن چیست» و پری پاسخ داد «یعنی چند صباحی زنده ماندن »
ـ یعنی زندگی، آماده شدن برای مردن است. طبق این دیدگاه آنهایی که می‌دانند زندگی کردن چیست، آنهایی هستند که می‌دانند باقی ماندن در چند صباح چیست زیرا کسانی هستند که خودشان را برای مرگ آماده می‌کنند به این معنی که مرگ را زوال نمی دانند بلکه نوعی بقا می پندارند . مرگ همیشه همراه ماست. مانند خود من که دیگر مانند گذشته از مرگ نمی‌هراسم. .
ـ چه کسانی به شما کمک کردند؟
ـ دوستانم، دکترها، جمیعاً همه. ولی اجازه دادم که بیشتر احساسم مرا راهنمایی کند. تنهایی باعث می‌شود که نظرت به خودت بیشتر معطوف شود. همیشه تفسیر زندگی از دیدگاه فلسفه‌ی مشرق زمین به من کمک زیادی کرده است. تمام مذاهب کمک می‌کنند ولی آنچه که تو را وادار به کشف می‌کند در درون توست یعنی آن، حس جستجو است.
ـ فیلمنامه را هم شما نوشتید؟
ـ بله. اگر جاهایی نیاز به تغییر داشته باشد آن را به دیگری می‌دهم. نکاتی هست که باید توسط کارشناسان فنی اصلاح شود زیرا مثلا به من می‌گویند «این قسمت مفهوم طنز ندارد و یا در حال فیلم برداری نسخه شماره بیست و دو فیلمنامه هستی.»
ـ کارکردن با بچه‌ها چطور است؟
ـ بسیار لذت‌بخش. اینکه بچه‌ها کاملا مفهوم فیلم را حتی بیشتر از بزرگترها درک کرده‌اند، غیرقابل باور است.
ـ آیا این بچه‌ها تجربه سینمایی هم داشته‌اند؟
ـ بله. نقش‌ها را بین صد تا از بچه‌های نامیبیایی تقسیم کردیم. باید سه ماه دور از دنیای خودشان می‌بودند. در وسط بیابان چادرهایی را برپا کردیم، درست مثل برپایی سیرک شده بود. من مثل معلمی برای بچه‌ها بودم که برای ادامه‌ی ترم تحصیلی مدرسه به بیابان آمده بودیم. ساعاتی را به فیلم برداری کردن می‌گذراندیم، ساعاتی استراحت می‌کردیم و ساعاتی نیز به تحصیل می‌پرداختیم.
ـ و وقتی این فیلم تمام شود .......
ـ دوباره به زمان حال برمی‌گردم. این اشتباه است که آدم یک چشم‌اندازی برای خودش بسازد زیرا بعداً زندگی آدم را به مسیرهای دیگری می‌برد. اگر نتوانی به آنچه که پیش‌بینی کرده بودی برسی،‌آنوقت دچار ناکامی‌های بزرگی می‌شوی.
مترجم: سیده فاطمه مرتضوی
ویرایش: محمد مهدی رضائیان

گفت و گو با شاعر شعر خاتمی

2008-11-04T01:30:00.001-08:00

آزادی به لهجه اسپانیایی
فرانسیسکو خسوس مونیوز سولر شاعری اسپانیایی است که شعری در وصف
( سید محمد خاتمی) رئیس جمهور سابق ایران سروده است . در اولین و دومین پست ارسال شده در وبلاگ می توانید این شعر به همراه توضیحاتش را مشاهده نمائید.
در ضمن باید یاد آور شویم که این شعر به همراه مصاحبه در هفته نامه 40چراغ شماره های 304 و 310 هم به چاپ رسیده است.

نه تنها برای مخاطب های 40چراغ، بلکه برای خود 40چراغی ها هم عجیب بود و دوست داشتیم که بدانیم الهام بخش این شعر چه بوده و اصلا چطور شده که یکهو به یاد محمد خاتمی افتاده و برایش شعر گفته؟
((هر چند به لحاظ منطقی دلیل آوردن برای سرایش شعر دشوار است ولی سعی می کنم این دلایل را بگویم، آن بارقه های امیدی که در من اشتیاق سرودن این شعر را بو جود آورد، ناشی از مصاحبه ای عالی بود که از ایشان در یک روزنامه اسپانیایی به چاپ رسیده بود؛ مصاحبه ای که در آن به طرز فوق العاده روشن و بارزی عزم راسخ خودشان را در کمک به ارتقا سطح افکار روشنفکری و سطح شناخت عمومی در جامعه ایران بیان کردند.))
نوع نگاه خاتمی به آزادی و روشنفکری برای تمام روشنفکران ایران که چه عرض کنم، از شعر و دلایل این شعر این طور بر می‌آید که برای خارجی ها هم جذاب بوده و شاید یکی دیگر از دلایل الهام بخش برای سرودن این شعر همین باشد.
((خاتمی با حالتی محترمانه و خیرخواهانه درباره رسیدن به آینده بهتر صحبت کردند و اینکه نباید درهای شناخت غرب به روی ایران بسته باشد، بلکه می باید هر حرکت خوبی که در آن سو انجام می گیرد، الگوبرداری شود. زیرا جوامع غربی متمدن و از لحاظ تکنولوژی پیشرفته هستند. ))
به نظر می رسد که خاتمی نگاه خاصی به آزادی دارد که باعث سرودن چنین شعری شده.
((نوع نگاه ایشان به آزادی برایم بسیار شوق آور بود.این که آزادی در هر جامعه ای مفهوم خاص خودش را دارد و چیزی نیست که بشود از جایی وام گرفت و یا به جایی تحمیل کرد.
به عقیده ایشان آزادی حاصل بلوغ یک جامعه است که من با ایشان کاملا هم عقیده ام.))
به عقیده این شاعر(( هر کشوری برای خود شکلی از آزادی را بر گزیده است و اعتقاد دارد که خاتمی در ایران گونه خاصی از امید را در جامعه معرفی کرده است که بیش از همه در جوانان مشخص بود که بیش از دیگران رو به سوی پیشرفت و موفقیت داشتند.))
به گفته وی (( نگاه خاتمی به ایران به خصوص آینده ایران بسیار درخشان است و اعتقاد دارد که جامعه ایران از نظر تکنولوژی نیاز به پیشرفت دارد و از نظر فرهنگی و تاریخی بسیار درخشان است و فکر می کنم که اکثر جوانان نیز به این مسئله اعتقاد دارند.
ایران خیلی نگاه خوبی نسبت به غرب ندارد و این نتیجه جنگ رسانه‌ها با یکد یگر است.
رسانه های غربی تصویر خوبی از ایران ارائه نمی دهند و ایران هم همینطور، به این امید که تمام این نگاه های منفی از بین برود و فاصله های ایجاد شده هرچه زود تر پر شود.))
فرانسیسکو خسوس مونیوز سولر ( عیسی ) شاعر اسپانیایی زبانی که شعری را به خاتمی تقدیم کرد دلایل سرودن شعرش را با ما در میان گذاشت و لطف مترجم خانم سیده فاطمه مرتضوی شامل حال ما شد و نتیجه این شد که این متن را به همراه شعرش به چاپ برسانیم.

The Honor of Being an Iranan

2008-11-02T04:16:00.000-08:00

El Honrado de ser un Iraní
Yo les mandé enterrar mi cuerpo sin ataúd y momificado, hasta que las partes de mi cuerpo sean una parte de la tierra de mi país Persia (Irán).
Una parte de testamento de Ciro el Grande (gran rey de Irán) el que respetaba la humanidad en 2564 años antes de la Era Cristiana.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
The Honor of Being an Iranian
I ordered to bury my corpus wihhout a coffin and mummyfying so that the particles of my body be a part of the land of Persia(Iran)
(A part of Cyrus the great's last will)
He was a man who respected the humanity 2564 years ago

The meaning of being an Iranian

2008-11-02T03:53:00.000-08:00

El significado del ser un Iraní
Entre los dibujos que se ha encontrado en rocas de Perspolis, nadie es enfadado, nadie se ha montado a caballo, nadie se dobla contra nadie, nunca se ve el uno como un esclavo en Irán. Entre cientos cuerpos esculpidos no se ve alguien desnudo ni un hombre ni una mujer. Esta es el símbolo de nuestro origen. Nosotros pertenecemos a estos pueblos. Nobleza, el poder, el respeto, la amabilidad, la alegría las características de la gente de esa época.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
The meaning of being an Iranian
Among the images existing on the Persepolis rocks, no one is angry, no one is riding a horse, no one is bending, there has never been slavery in Iran. There is not even a naked man or women among hundreds of bodies scripted an the Persepolis rocks and columns. This is a sign of your originality. We are rooted in these people. Dignity, power, respect, kindness, cheerfulness, characteristics of such people.

تاریخچه گاوبازی

2008-11-02T02:50:00.001-08:00

گاوبازی یکی از سنتهای شناخته شده و در عین حال، بسیار بحث برانگیز در دنیا است. یکی از ارکان اصلی این مراسم گاووحشی است. نسل این گاوها به حیوانی وحشی شبیه گاوامروزی و بسیار بزرگتر ار آن بر می گردد که آن زمان در اروپای مرکزی بسیار زیاد بودند و در سال 1627 منقرض شدند و به طور انحصاری در اسپانیا ساکن نبودند، ولی زیستگاه اصلی آنها در این کشور است تا آنجا که امروزه نسل این گاوها حفظ شده است.
در بیبلیا[1] شواهدی بر ذبح گاوهای وحشی در هولوکاست[2] عدالت الهی دیده شده است که گاو را سمبل قدرت، وحشی گری و ستیزه جویی می دانستند. همین طور شواهدی از هولوکاست مذهبی که عبری ها جشن می گرفتند، پیدا شده است. ذبح این گاوهای وحشی به این صورت بوده که آنها را در مقابل دید همگان به مبارزه می طلبیدند تا اینکه کشته شوند. برخی از شواهد تاریخی مهم، مبنی بر تمرینات شکارآن گاوهای وحشی که فقط پادشاهان حق انحصاری شکار حیوانات بزرگ را داشتند، بود که در آن به رویارویی گاوها می پرداختند و علاوه بر قدرت فیزیکی گاو، هوش و مهارت آن هم برایشان بسیار مهم بوده است. شاید این سنت های باستانی را بتوان ریشه گاوبازی های امروزی به حساب آورد.
پیشینه تاریخی میدان گاو بازی نیز به سیرک رم باستان باز میگردد. با این وجود، به نظر می رسد که در دوره های خیلی قدیمی تر این سنت اوج گرفته باشد تا به آنجا که اقوام سلتیبریک[3] در معابد شان ذبح گاوهای وحشی را جشن می گرفتند و این کار را به افتخار خدایانشان انجام می دادند. امروزه در استان سریا[4] نزدیک نومانسیا[5] هنوز هم بقایای معبدی که اینگونه مراسم در آن برگزار می شد، وجود دارد. البته نباید تاثیر علاقه اقوام گرکورومانا[6] ها به سیرک را نادیده گرفت تا جایی که ویژگی در معرض دید عموم قرار دادن، به آنها نسبت داده شده و آنها با تبدیل کردن این کار به عنوان سرگرمی، نقش دیگر سنت ها مانند مراسم مذهبی و یا هولوکاست مذهبی را کم رنگ کردند.
تنها استثنای تاریخی در این مراسم و این میزان علاقه به گاوبازی در قسمت مسلمان نشین اسپانیا دیده شده زیرا آنها اینگونه جشن ها را زشت و ناپسند می شمردند. در عین حال، در اسپانیای قرون وسطي این سنت به عنوان سرگرمی رواج داشت و در سطح بالاتر در طبقه اشراف زادگان به عنوان یک نوع ورزش شناخته شده بود. گاو باز سوار بر اسب درحالی که به دستش چوبی نیزه دار گرفته است مقابل گاو وحشی به مبارزه می پرداخت و با این نمایش می خواست مهارت خود در زمینه اسب سواری را نیز به رخ دیگران بکشد. این مرحله که به اسم «موفقیت نیزه» معروف بود امروزه به نام جنگ گاو نر وحشی تغییر یافته است. در رابطه با همین موضوع گاوباز مشهور آنتونیو کانیرو[7] کسی است که لقب گاوبازی نوین را به او داده اند و نام خانوادگی اش برگرفته از همان مرحله موفقیت نیزه است. میدان گاوبازی با آن صورتی که امروزه می شناسیم در قرن هجده بوجود آمد و در آن زمان به عنوان ورزشی سطح بالا بحساب می آمد. در ابتدا هیچ گونه قانون و قواعدی بر آن حاکم نبود ولی فرانسیسکو رومرو[8] اولین کسی است که به وضع قوانین و جرائم پرداخت همانگونه که امروزه هم این قوانین اجرا می شود. مردم اسپانیا از بزرگترین علاقه مندان به گاوبازی شناخته شده اند. آنها به میدان گاوبازی به عنوان یک عرصه جالب، برای سرگرمی، یک هنر و یک تجمع فرهنگی باستانی که نسل اندر نسل تا به امروز رسیده، نگاه می کنند. برخلاف آنچه که اکثریت انسان ها تصور می کنند، این مراسم را به هیچ وجه، شکنجه گری و به کشتن دادن گاو بیچاره نمی دانند بلکه در واقع آنچه که می بینند سراسر شجاعت و مهارت گاوباز است. توجه عموم مردم به خود گاوباز است و تشویق آنها برای این است که او با حرکات هنرمندانه اش در لحظاتی که مقابل گاو خشمگین قرار گرفته بتواند خود را از مهلکه نجات دهد.
در نظر بعضی از مردم اسپانیا گاوبازی، یک نوع بازی نیست بلکه سرگرمی قانون مندی است که در آن گاوبازها با زندگی شان بازی می کنند. اگر تماشاچی خطری را که گاوباز را تهدید می‌کند حس نکند، دیگر به آن میدان گاوبازی گفته نمی‌شود. گاوباز همیشه احساس ترس دارد بنابراین باید بسیار شجاع باشد و این مسئله بسیار هیجان برانگیز است. اگر کسی به گاوبازی علاقه مند نباشد، آن را منفی نیز نمی‌داند البته گروه بسیار کوچکی در بین مردم شروع به فعالیت‌ها و تظاهراتی علیه گاوبازی کرده‌اند ولی تعدادشان بسیار کم است. ولی بدلیل علاقه‌ی شدیدی که به این ورزش وجود دارد، مزارع مخصوصی برای پرورش این گاوها وجود دارد که اگر این سنت نمی‌بود، نسل این نوع گاوها نیز از بین می‌رفت زیرا دیگر پرورشی صورت نمی‌گرفت.
[1] . Biblia
[2] . بحث هولوکاست، مخصوصا هنگامی که در مورد آئین یهودیت مطرح می‌شود، همچنان محل مناقشه است. (نویسندگان)
[3] . Celtiberic
[4] . Soria
[5] . Numancia
[6] . Grecorromana
[7] . Antonio Canero
[8] . Francisco Romero

نویسندگان: سیده فاطمه مرتضوی، محمد مهدی رضائیان

در آسمان درخشان

2008-11-02T02:17:00.000-08:00

در آسمان درخشان

در آسمان تابناک
و شگفت انگیز و باستانی ایران ،
گوئی بارقه های امید و روشنایی
در وجود محمد خاتمی ظهور یافته است.
او که میل و ارده اش جز این نیست:
جریان آزاد افکار گوناگونی
که از بطن جامعه ایران می تراود.
برای بهره مندی از تمام دانش
و ارادة منسجمش که در واقعیتی مسلم و ملموس
در کالبد ملتش به وضوح به اثبات رسیده.
اراده ای برخاسته از شکیبایی
به روشنی یر جان ایران نقش بسته
باید دروازه های دانش جوامع پیشرفنه را بازگشاید
همزمان ایشانرا با فهم و احترام به فراخور پاسخ گوید.
از آنجا که آزادی الگوی یگانه ای ندارد
هر ملتی آنرا به اختیار تعبیر می کند.
می باید همه روز آنرا نو به نو آفرید
تا هر آینه صبر و دانش را یاری دهد.
امید دارم ارادة محمد خاتمی
در آینده ای روشن تر محقق شود
برای هزارة سوم
و جامعة پویای ملتی مستعد
ولی نه چندان پیشرفته
و در طول تاریخ مهجور از آزادی.

مترجم: سیده فاطمه مرتضوی
فارغ التحصیل کارشناسی زبان اسپانیایی از دانشگاه علامه طباطبایی

--------------------------------------------------------------------------------
En el esplendoroso cielo
de la antigua y magnífica Persia
parece que ha prendido
la luz de la esperanza
encarnada en la figura
de Mohamed Jatamí
cuya voluntad expresa el deseo
de dar rienda suelta
a los diversos pensamientos
que emergen de la rica sociedad persa
para aprovechar todos sus conocimientos
y voluntades aunándolas en una realidad
intrínsecamente arraigada en su pueblo,
esta voluntad de tolerancia
claramente marcada en el alma persa
debe abrir las puertas del conocimiento
de las sociedades desarrolladas
que a la vez debe corresponder
con comprensión y respeto
pues la liberad no tiene un modelo único
si no es la libre expresión de cada pueblo
la que debe forjarla día a día
en un estado que auspicie
el conocimiento y la tolerancia,
ojalá la voluntad de Mohamed Jatamí
cristalice en un futuro mejor
para la milenaria y sabia sociedad
de un pueblo rico en esencias
pero escaso de desarrollo
e históricamente alejado de la libertad.

FRANCISCO JESÚS MUÑOZ SOLER

Traducido por Seyede Fateme Mortazavi

آینده ای روشن تر

2008-11-02T02:04:00.000-08:00

El futuro más brillante

La poema de los poetas de España, significa la lucha, el fuego y el amor ...... nos da la memoria de Lorca y su intento para hacer poema, en los momentos mas oscuros y mas brillantes de poesía en el mundo, después se revela un poeta español de nombre Francisco Jesús Muñoz soler que también su nombre nos da la memoria de la literatura de España, las paredes blancas, los pieles marrones y las balas achicharrantes que se tira a las paredes en el que se decora con la imagen de Jesús cristo en el brazo de su madre, porque Jesús en persa se dice Essa y Francisco Jesús es un poeta español que hace sus poemas con entusiasmo de la misma literatura y la misma gente.
Ahora Jesús nacido en 1957 en España ya se hace mas conocido porque entre su siete libros de poemas ha escrito un poema sobre Irán, un poema para admirar a Seyed Mohamed Jatami y su actos. Un poema que huele a poema de loa poetas españoles y junto a los nombres conocidos como Persia magnifica, como Jatami, como entusiasmo, como libertad.

--------------------------------------------------------------

آینده ای روشن تر

شعر شاعران اسپانیا، یعنی مبارزه، آتش و عشق ... آدم یاد لورکا می افتد و تلاشش برای سرودن، در سیاه ترین و سرخ ترین لحظات شاعرانه دنیا، بعد شاعری اسپانیایی پیدا می شود به نام فرانسیسکو خسوس مونیور سولر که نامش هم آدم را یاد ادبیات اسپانیا، دیوارهای سفید، پوستهای قهوه ای و گلوله های آتشینی می اندازد که روی دیوارهایی می نشیند که عکس عیسی در آغوش مادرش رویشان نقش بسته، آخر خسوس همان ایسوس یا عیسی است و فرانسیسکو خسوس شاعری اسپانیایی است که با شور همان ادبیات و همان مردم شعر می گوید. حالا خسوس متولد 1957 اسپانیا دیگر برای ما آشناتر هم می شود، چون در میان یازده مجموعه شعرش قطعه ای درباره ایران سروده،شعری در ستایش سید محمد خاتمی و تلاشش.شعری که بوی شاعران اسپانیا را دارد و همراه نام های آشنایی مثل کشور باستانی ایران، مثل خاتمی، مثل شور، مثل آزادی و ...